Jos Spadaro: ‘De horeca zit blijkbaar ook in mijn bloed’

HEERENVEEN - Hij heet eigenlijk Giuseppe Spadaro, maar iedereen noemt hem Jos. Toen Jos in 1981 werd geboren, was Ristorante Pizzeria Etna al een begrip in Heerenveen.

EEN SICILIAAN IN LEEUWARDEN

Het verhaal van Jos Spadaro laten we uiteraard beginnen in Italië. “Nou nee,” zegt Jos: “Het verhaal begint op Sicilië. Dat is heel wat anders. Mijn vader Filippo Spadaro is Siciliaan en in 1946 geboren in Misterbianco.”

“Op Sicilië leerde mijn vader een Nederlands gezin kennen en ze raakten bevriend. Op hun uitnodiging een keer bij hen langs te komen in Friesland is hij ingegaan en hij raakte helemaal gecharmeerd van Friesland. Zozeer zelfs dat hij halverwege de jaren ’70 is geëmigreerd en in Leeuwarden terecht kwam. Mijn vader heeft de eerste jaren in Friesland heel veel baantjes gehad als gastarbeider in fabrieken, om de kost te kunnen verdienen.”

In het appartement naast Filippo wonen in die tijd twee jonge meiden op kamers, Rixt Bruinsma en haar vriendin. Rixt is twaalf jaar jonger dan Filippo. Filippo is niet alleen gecharmeerd van Friesland, maar ook van Rixt, en ze krijgen een relatie. Samen verhuizen Filippo en Rixt naar Heerenveen, om er een pizzeria te beginnen. De naam is gauw gevonden: Etna, genoemd naar de vulkaan op Sicilië. We schrijven dan 1979. Twee jaar later wordt Jos geboren.

Jos Spadaro: “Wij zeggen als Spadaro’s wel eens gekscherend dat de pizzeria mijn vaders eerste kindje was en ik zijn tweede, omdat mijn vader altijd hard werkt, en altijd in de pizzeria te vinden is. Het is z’n lust en z’n leven. Toen mijn ouders de pizzeria openden, waren ze de eerste in Heerenveen, en de tweede of derde in Friesland. De mensen stonden in rijen voor de deur. Ik ben als baby en als kind groot gebracht in de pizzeria en vanaf mijn veertiende heb ik echt meegeholpen in het bedrijf. In het begin alleen de afwas doen en pizzadozen vouwen, en later ook kaas raspen. Ook toen ik later ging studeren, hielp ik altijd mee in de weekenden en op feestdagen, als het extra druk was.”

FYSIOTHERAPEUT IN DE TJONGERSCHANS

Jos is in zijn jongere jaren niet direct van plan om later het bedrijf van zijn ouders over te nemen. Hij is zoekende naar wat hij later wil worden en is breed georiënteerd, van geldzaken tot het menselijk lichaam. Jos: “Een brede interesse kan ook lastig zijn, hoor. Je moet op school al heel jong kiezen, wat je wilt studeren, en ik wist nog helemaal niet wat ik wilde worden. Ik ben toen eerst een MBO opleiding gaan volgen in het bank- en verzekeringswezen. Daar had ik achteraf niet zoveel mee, dus toen ben ik een heel andere richting opgegaan: fysiotherapie. Daarin ben ik afgestudeerd en na een stage in ziekenhuis De Tjongerschans kreeg ik er een aanstelling. Ik heb van 2010 tot en met 2016 als fysiotherapeut in De Tjongerschans gewerkt. En ook in die tijd natuurlijk in de weekenden en op feestdagen meehelpen in de pizzeria,” zegt hij er vlug achteraan.

Ook de vriendin van Jos, Anna Raap, werkt in het ziekenhuis. Niet in Heerenveen, maar in Leeuwarden, in het MCL. Anna heeft zelf niet zoveel tijd voor de pizzeria van haar schoonouders. Anna en Jos hebben een dochtertje en daar moet ook voor worden gezorgd. Maar in het achterhoofd van Jos groeit het besef dat vader Filippo inmiddels tegen de zeventig loopt en áls hij iets wil met het bedrijf van zijn vader, hij niet al te lang meer moet wachten. De benodigde certificaten heeft hij tussen de bedrijven door al gehaald en verder heeft hij al het werk wel in de praktijk geleerd. “Bovendien kon ik in het ziekenhuis mijn ei niet kwijt” legt hij uit. “Ik kon mijn werk binnen de organisatie niet zo uitvoeren, zoals ik het zelf wilde, en dat frustreert op een gegeven ogenblik.”

In 2016 neemt Jos het besluit, dat hij het bedrijf van zijn vader toch wel wil overnemen Hij heeft er lang en goed over nagedacht. “Je moet weten waar je aan begint, als je in de horeca werkt. Je bent veel van huis en daardoor niet bij je gezin. Maar ik wist dat als mijn vader te oud zou worden en zou stoppen, de zaak verkocht zou worden en dan ben je alles voorgoed kwijt.”

WAT DE BOER NIET KENT…

Alleen de geplande datum 1 januari 2017 komt te vroeg. In december 2016 wordt het zoontje van Anna en Jos geboren, en er is geen tijd en ruimte in het jonge gezin om ook nog eens een bedrijfsovername te regelen. De overname wordt uitgesteld, maar op 1 april 2017 is het dan toch eindelijk zover. Ristorante Pizzeria Etna verandert van eigenaar en blijft in de familie.

Jos Spadaro: “Horeca moet je in het bloed zitten. Blijkbaar zit het ook in míjn bloed, al heb ik eerst wat omzwervingen in heel andere richtingen gemaakt. Mijn vader blijft wel op de achtergrond aanwezig in de zaak, hoor. Vroeger hielp ik hem, nu helpt hij mij.”

“Ik probeer het, wat eten betreft, iedereen naar de zin te maken, en hou ervan wanneer mensen eens iets willen proeven, wat ze nog niet kennen. Ik vind het leuk om nieuwe dingen op de kaart te zetten. Iets wat op Sicilië bijvoorbeeld fameus is, is zwaardvis of octopus. Dat is hier een uitdaging. In Friesland hebben we toch gauw iets van ‘wat de boer niet kent, dat eet hij niet.’ Thuis gaat dat makkelijker. Ik ben een hobbykok, en krijg vaak complimentjes van mijn dochtertje. ‘Wat was dat weer lekker, papa’ zegt ze dan.”

Door Henk de Vries Filipo en Rixt Spadaro in hun net geopende zaak in 1979.