Jorn Salverda: ‘Mijn leven draait nu om de volgende race’

Ze weten dat het spannend was, maar hoe spannend, dringt pas seconden later door. “Je weet het nog niet… en dan kijk je naar het scherm. Dan zie je een 1 bij Nederland staan. En ook nog de tijd in het wereldrecord. Dan denk je: dit is wel bijzonder.” De Holland Acht is opnieuw wereldkampioen. Voor de tweede keer achter elkaar. Het verschil met Groot-Brittannië bedraagt slechts 0,06 seconde. “Dat het op een paar honderdsten van een seconde wordt beslist, is wel echt bijzonder. Het zit vaak in tienden, maar zo’n kleine marge is echt heel bijzonder.”

De finale in Amsterdam ontwikkelt zich tot een bloedstollende strijd. Nederland ligt vanaf het begin goed en houdt het tempo hoog. Jorn Salverda over die finale race: “We hadden onze eerste duizend meter in 2,39 minuten geroeid.” Daarna wordt het tempo zelfs verder opgevoerd. “Dan vaar je de tweede duizend nog sneller.” De Nederlanders roeien hun laatste 500 meter in 1,18 minuut. “Dat is echt al best uitzonderlijk snel voor zo’n race.” Toch blijken de Britten nog over een laatste versnelling te beschikken. “Zij roeiden nog een seconde harder dan wij op de laatste 500 meter.” Het verschil wordt daardoor in de laatste meters steeds kleiner. “Op 1750 meter denk je: nog één keer en dan zijn we er.” Maar de Britten komen razendsnel dichterbij. “Dat het nog zo spannend werd, had ik eigenlijk niet helemaal door.”

Tienduizend mensen langs de kant
Voor Jorn Salverda, opgegroeid in Mildam en tegenwoordig woonachtig in Amsterdam, is de overwinning extra speciaal omdat het WK in zijn woonplaats plaatsvindt. Waar hij een jaar eerder in Shanghai voor vrijwel lege tribunes zijn eerste wereldtitel met de Holland Acht vierde, staan er nu zo’n tienduizend mensen langs de kant. “Dat was nogal een verschil. Het was onvoorstelbaar.” Zelfs tijdens de warming-up merkt hij de steun. “Je gaat dan oproeien naar de start en dan begint iedereen voor je te juichen. Dat maakt indruk. Dan denk je wel: dit is op sportief gebied misschien wel een van de mooiste dingen die je ooit gaat meemaken. Ongeacht wat het resultaat wordt. Dat het uiteindelijk opnieuw goud wordt, maakt het moment compleet.”

Gedwongen om te genieten
Het Wilhelmus en de uitzinnige tribunes zorgen voor kippenvel. Toch moet Salverda zichzelf bijna opdracht geven om het moment te beleven. Zichzelf dwingen om te genieten. “Ik ben altijd goed in het ondermijnen van mijn eigen prestaties en het dan iets minder bijzonder te vinden.” Deze keer lukt dat beter. “Nu had ik wel tegen mezelf gezegd: je moet er wel even van gaan genieten. Want dit soort momenten maak je natuurlijk bijna of nooit meer mee. Twee wereldtitels achter elkaar maken de prestatie bovendien extra bijzonder. We hebben een mooie streak met deze groep te pakken.”

Laatbloeier
Dat Salverda ooit wereldkampioen zou worden, lag allerminst voor de hand. Hij groeit op in Mildam, weliswaar in een sportief gezin, maar niet in een topsportfamilie. “Mijn vader heeft bijvoorbeeld drie keer de Elfstedentocht geschaatst. Hij schaatste nog wekelijks.” Zelf voetbalt Jorn in zijn jeugd met zijn broer bij vv Mildam, doet hij aan schoolschaatsen en tennis. “Altijd op betrekkelijk laag niveau, maar wel met veel passie.”

Roeien komt pas in 2019, als hij op 22-jarige leeftijd in Tilburg gaat studeren. “Ik ben zelfs in het roeien een relatieve laatbloeier.” Via een vriend komt hij bij een studentenroeivereniging terecht. “Ik zocht een woning in Tilburg en die jongen woonde op een roeihuis. Daar ben ik een aantal keren geweest om te eten en een beetje kennis te maken.”

Gelachen
Aanvankelijk denkt Salverda helemaal niet aan een carrière als topsporter. “Ik was van plan om twee jaar te gaan roeien. Dan was ik afgestudeerd en was ik van plan om te gaan werken.” Een coach ziet echter mogelijkheden. “Die had gezegd: ‘Je hebt echt de potentie om internationale wereldtopper te worden. Alleen moet je wel blijven roeien’.” Zijn eerste reactie? “Toen heb ik daar even heel hard om gelachen.” Toch gaat hij door. Tijdens corona traint Jorn fanatiek door en stapt hij noodgedwongen in de skiff. “Omdat we simpelweg niet met andere mensen mochten trainen.” Die eenpersoonsboot blijkt belangrijk voor zijn ontwikkeling. “Je krijgt veel meer bootgevoel en je moet alles in je eentje doen.” Zijn techniek is aanvankelijk nog niet geweldig. “Mijn coach zei: ‘Het ziet er niet uit, maar het gaat wel hard. Blijf maar doen wat je doet’.”

Ergometer mee in de auto
Vanaf dat moment gaat het snel. Salverda combineert werk met soms tien trainingen per week. “Dat was best intensief.” Hij rijdt zelfs met een ergometer, een roeiapparaat dat we uit de sportschool kennen, in zijn auto naar klanten. “Om op de hotelkamer te gaan ergometeren.” Dan beseft hij dat er iets moet veranderen. “Toen dacht ik wel: misschien wordt het tijd om andere keuzes te gaan maken.” Hij verhuist naar Amsterdam en sluit zich aan bij het talentteam van de Nederlandse Roeibond. In 2025 volgt de stap naar het A-team. “Je moet je een beetje voorstellen dat na elke olympische cyclus de deur van het A-team een beetje opengaat voor nieuwe instromers.” Na selectietrials en een periode meetrainen volgt uiteindelijk zijn plek in de Holland Acht. Het Europees kampioenschap levert meteen zilver op en in Shanghai volgt de eerste wereldtitel.

Focus volledig op roeien
En nu - in oktobber - staat Jort Salverda alweer aan het begin van een nieuw seizoen. “We zijn weer begonnen. Drie weken vakantie gehad. De focus ligt volledig op roeien.” Daarnaast werkt hij nog twaalf uur per week bij een advieskantoor. “Ik vind het wel heel erg leuk om er naast het roeien iets bij te blijven doen. Maar het roeien staat echt heel duidelijk op 1.” In december volgen nieuwe selectietrials en daarna wordt toegewerkt naar het WK van 2027, belangrijk voor de kwalificatie richting de Olympische Spelen van 2028. De tweede wereldtitel heeft Salverda in elk geval alvast binnen. En die zal door de manier waarop hij tot stand kwam, nog lang blijven hangen. “Dat het op een paar honderdste van een seconde werd beslist, echt minimaal.”