Uit het werk Ronny Koopman: “Ik heb nooit anders gedaan dan genieten”

Hoewel Ronny Koopman allang 67 is geweest, dacht ze nog lang niet aan stoppen. “Ik kan nog goed zien en horen en het hoofd is er nog goed bij, dus waarom niet?”, zei ze altijd. Toch is het nu zover. Dat betekent tegelijk ook de sluiting van de beautysalon, want haar bedrijf wordt niet overgenomen.

Volledige inzet

De passie voor haar vak begon al jong. Als jong meisje werd Ronny al aangetrokken door de crèmes en make-up en deed ze haar moeders haren. “Ik had daar wel aanleg voor. Toch heb ik op 17-jarige leeftijd voor de verpleging gekozen. Door het werk in het ziekenhuis ben ik heel zelfstandig geworden. Als verpleegster kreeg ik vaak als compliment: ‘Ik kan mijn verhaal bij je kwijt’.”

Nadat Ronny trouwde, woonde ze met haar man in een verbouwd boerderijtje, midden in de landerijen. Haar man deed in onroerend goed en zij zorgde voor hun dochter, de administratie en telefoon. “Maar ik dacht: er is meer dan dit. Toen ben ik de opleiding voor schoonheidsspecialiste gaan doen.” Ze kwam terecht in Groningen bij mevrouw De Vries-Kok. “Zij vroeg volledige inzet, en had alleen maar belangstelling voor mensen die serieus waren. Ik was daar één van, ze had alle vertrouwen in mij.”

Het voelde alsof ik in het diepe werd gegooid 

Voor het examen had Ronny huiduitslag van de spanning. Het bedrijf van haar man ging minder en ze moest een bijdrage aan het inkomen gaan leveren. Er hing dus nogal wat vanaf. Maar ze slaagde en in 1982 startte ze haar eigen salon op een zolderkamer aan de Valeriaan in Heerenveen. “Ik begon met een oude behandelstoel en een paar potten crème. Ik dacht dat het wel zou gaan lopen, maar zo makkelijk was het niet. Een schoonheidssalon was hier nog niet ingeburgerd; sommige klanten wilden zelfs dat ik hun komst geheimhield. Het voelde alsof ik in het diepe werd gegooid; ik moest alles zelf uitzoeken. Van marketing had ik helemaal geen idee. Een startkapitaal van de bank kreeg ik ook niet. Ik moest mij eerst maar eens bewijzen.”

Gel en bandages

Maar na een jaar stug doorgaan, beleefde Ronny een doorbraak. “Dat ging zo: ik kwam een methode tegen om mee af te slanken, met gel en bandages. Ik had geen geld om het aan te schaffen, maar ik zei tegen de leverancier: ‘Als u het mij meegeeft, betaal ik het binnen zes weken terug.’ En dat lukte. Ik plaatste in de lokale krant een foto van een vriendin die helemaal ingezwachteld was. Nou, de telefoon stond roodgloeiend! Ik wist niet wat me overkwam. Ik moest zelfs extra stoelen aanschaffen om alle klanten te kunnen plaatsen.”

De bus

Na dat eerste succes wisten de klanten Ronnys schoonheidssalon te vinden. “Eerst verhuisde ik naar de slaapkamer beneden, zodat ik meer ruimte had. Ook heb ik nog een tijdje een mobiele schoonheidssalon gehad in een voormalige tandartsbus. Ik was daarmee de eerste in Nederland en heb er het AD nog mee gehaald. Ik kwam bij serviceflats, verpleeghuizen, kapsalons... Geweldig! Maar het kon niet uit, want het onderhoud van de bus kostte meer dan er binnenkwam. In 1988 heb ik het pand aan de Jan Mankeslaan gekocht, waar De Beautyline nu nog steeds zit, en met behulp van mijn man, familie en kennissen helemaal verbouwd. In het begin voelde het te groot. Maar ik nam er drie zonnebanken bij en dat werd enorm populair; er kwamen wel honderd zonnebank-klanten op een dag. Dat heeft me wel op de rit gezet.”

In haar enthousiasme ontwikkelde Ronny zich steeds verder en bood ze allerlei nieuwe behandelingen aan. “Ik stond bekend als ‘Bel de Beautyline maar’ omdat ik altijd iets nieuws had. Ik deed voortdurend trainingen en specialisaties: lymfedrainage, bindweefselmassage, permanente make-up, IPL-ontharing, noem maar op. Zelfs een opleiding tot kapper en pedicure. We hadden ook bewegingsbanken, waarmee mensen die minder mobiel waren toch hun oefeningen konden doen.”

Huidverbetering

Het mooiste van haar vak is wanneer het lukt om de huid van haar klant te verbeteren, vindt Ronny. “Ik vraag wat de wensen zijn, dan maken we een plan en het is fantastisch wanneer er dan resultaat is: minder huidveroudering, bijvoorbeeld. We maken voor- en achteraf altijd foto’s, zodat het verschil goed te zien is. Want zelf heb je niet altijd in de gaten dat het zo mooi geworden is. Mijn doel is altijd die huidverbetering geweest. Daarin zocht ik steeds naar de nieuwste producten en technieken. Ik zie wel verschil tussen vroeger en nu: vroeger deden we veel met de hand, nu werken we meer met apparatuur en werkstoffen. Tegenwoordig gebruiken we zuren om de huid voor te behandelen, vroeger deden we dat met borstelmassages. Er is nu ook veel meer aandacht voor huidverbetering dan vroeger. Klanten hebben soms online al veel kennis opgedaan.”

Op eigen kracht

In de loop van de tijd nam Ronny personeel aan. Haar dochter Miranda is al 26 jaar bij haar in dienst. “Ik was altijd bezig met de zaak en eigenlijk nooit klaar. Dat komt natuurlijk ook omdat ik erboven woon. Het was een groot onderdeel van mijn leven. Wilde iemand komen, dan zei ik: ‘Kom maar, dan help ik je nog wel even.’ Dat gevoel zat heel diep in mij.”

Intussen was ze ook mantelzorger voor haar man, die ziek was. “Ik zorgde voor hem en vervolgens kon ik beneden in de salon weer m’n energie kwijt. Dat werkte eigenlijk wel goed. Maar ik had soms ook zorgen, want ik moest wel geld verdienen.” Dat dat lukte, is te danken aan haar vastberadenheid. Of zoals ze zelf zegt: “Wat ik in de kop had … Als ik iets wilde, zorgde ik dat het er kwam én dat ik het binnen drie maanden had terugverdiend. Ik heb alles op eigen kracht gedaan, zonder financiële hulp. Daar ben ik het meest trots op. De bank heeft me later nog weleens gebeld met de vraag of ze nog wat voor me konden betekenen, maar toen hoefde het voor mij niet meer. Dat was een sterk eergevoel: ik kon het prima zonder hen. Toen ik ze nodig had, waren ze er niet!”

Aangeraakt worden

Bijzondere verhalen waren er ook: mensen die volkomen van de wereld op de zonnebank lagen, bijvoorbeeld. Mensen die heftige acne hadden en dachten er na een behandeling vanaf te zijn. Een klant die make-up voor een heel weekend wilde: “Dat wilde ik eigenlijk niet doen, maar ze stond erop, dus toen heb ik maar wat laagjes over laagjes gedaan.”

De speciale momenten zaten vooral in het contact met klanten. “Veel mensen willen ook hun verhaal kwijt, en ze waarderen het enorm als je daarop terugkomt. Daarom probeer ik dat altijd goed te onthouden. Voor mensen die eenzaam zijn, is het gewoon heel fijn om aangeraakt te worden en de nodige aandacht te krijgen. Ook na de behandelingen is er altijd tijd voor een kopje thee of koffie, de krant en iets lekkers.”

Met kerst was het altijd een groot feest in de Beautyline. “Dat werd altijd gevierd zoals ik het graag wilde: de salon was mooi versierd, er was glühwein, iets te snoepen. Dan ontstonden er mooie gesprekken. Er heerste een warm gevoel, een sfeer waarin mensen zich thuis voelden. Dat heb ik altijd belangrijk gevonden. Sommige cliënten komen hier al vanaf het eerste uur. Heel bijzonder vind ik, het maakt me heel blij.”

Hart en ziel

Omdat Ronnys hele ziel en zaligheid in de salon zit, was het voor haar geen gemakkelijke beslissing om de salon te sluiten. “Mensen vroegen: wanneer stop je een keer? Maar voor mij was dat nog geen issue. Ik heb tot vorig jaar zelfs nog trainingen gevolgd. Het kostte me veel tijd om de uitnodiging voor de afscheidsborrel te schrijven. Ik bleef het maar uitstellen. Het is fijn om het straks goed af te kunnen sluiten met een mooi feest. Ik voel vooral heel veel dankbaarheid voor alle mooie dingen die ik heb meegemaakt.”

Wat ze straks gaat doen? “Ik heb een boot waarmee ik tochtjes kan maken met mijn vriend. Ik ga fietsen naar de Ardennen en in het najaar ga ik zeezeilen met een groep dames. Vroeger deed ik aan wedstrijdzeilen. Op het water zijn is voor mij ultieme vrijheid, rust en ruimte, dan kan ik alles even loslaten. En ik heb straks wat meer tijd voor mijn kinderen en kleinkinderen. Ik ben zelfs al overgrootmoeder.

Ik voel me nog heel gezond en hoop nog lang te kunnen genieten van al het moois om mij heen. Hoewel ik dat mijn hele leven gedaan heb: ik genoot van alles en vond het geweldig om met de salon bezig te zijn. In mijn brief schrijf ik: ‘Het was niet zomaar werk, het was een groot deel van mijn leven, mijn hart en ziel, mijn trots!’ En ik zou het zo weer over willen doen!”

Beeld: Mustafa Gumussu
Tekst: Hannah Zandbergen