Iris Bakker (24) ademt waterpolo: ‘Mijn vader heeft me besmet met het virus’
HEERENVEEN - Waterpolo is voor veel mensen een relatief onbekende sport, maar in Heerenveen wordt het al bijna een eeuw beoefend.
GrootHeerenveen ging in gesprek met Iris Bakker, die speelt in dames 1 en tevens bestuurslid is van SGHA, dat staat voor Start Gemeenschap HZ&PC en Avena.
“De naam van onze club is nogal lang, maar dat komt doordat in 2004 de waterpoloclubs in Joure, Lemmer en Heerenveen één vereniging hebben gevormd”, legt Iris Bakker uit. “Jaap, mijn vader, speelde altijd al waterpolo en heeft mij met het virus besmet, ik ben op mijn zesde begonnen en ben nu 24. Mijn broer Kars speelt in het eerste van de heren, dus je mag wel zeggen dat we een echte waterpolofamilie zijn. Mijn moeder is onze trouwste supporter, zij maakt bijvoorbeeld altijd de line up voor de wedstrijd bekend. Eigenlijk wou mijn vader vroeger op ijshockey; hij woonde vlak naast Thialf. Maar dat was een dure sport. Hij is op waterpolo gegaan; daarvoor hoef je niet zoveel uitrusting aan te schaffen”, lacht Iris. “Een zwembroek is bijna voldoende.”
Eerste divisie
Het team van dames 1 van SGHA speelt in de eerste divisie, de op één na hoogste competitie in Nederland, die onder de KNZB valt. “Wij zijn in het Noorden van Nederland de enige club die zo hoog speelt”, weet Iris. “Voor onze wedstrijden moeten we meestal richting Randstad, Utrecht is voor ons de dichtstbijzijnde tegenstander.” Het team bestaat idealiter minimaal uit dertien spelers, maar het is niet zo dat de club over een spelersbus beschikt. “We mogen zo nu en dan een busje van Vakgarage Van der Veen lenen; als die niet beschikbaar is, gaan we met een stuk of drie auto’s.”
Op de vraag hoe het komt dat het damesteam van SGHA er in het Noorden zo bovenuit steekt, valt de naam Jan Mensink al snel. Mensink is een grote naam in het waterpolo; hij had vijftig jaar lang met succes meerdere teams als coach onder zijn hoede had, waaronder SGHA. Iris: “Jan heeft een enorme invloed gehad op hoe het niveau nu is. Hij heeft ervoor gezorgd dat we één lijn van jeugd tot senioren volgen en we allemaal dezelfde waterpolotaal spreken. Daarnaast zijn onze huidige trainers allemaal goed opgeleid.”
Niet voor watjes
Waterpolo op hoog niveau is geen bezigheid voor watjes, meent Iris. “Stiekem vind ik het harde fysieke en soms wel een beetje gemene het leuke aan de sport,” bekent ze lachend. “Mensen vragen wel eens: ‘Kun je op de grond staan in zo’n bad?’ Nou, nee. Je moet zwemmen!” Daar wordt dus ook veel op getraind, maar volgens Iris maakt juist de combinatie tussen fysiek, zwemmen en de handigheid met de bal een speler. De dames trainen drie keer per week en spelen hun wedstrijden op zaterdag. Daarnaast zit Iris ook achter de jurytafel bij de wedstrijden van andere teams om de livesheets bij te houden en verzorgt ze de online socials van de club. Voor haar werk staat ze vijf dagen per week voor de klas op een basisschool in Leeuwarden. Met al die trainingen en bestuurswerk lijkt dat nogal veel? “Ik vind het mooi om te doen, zo lang ik er plezier in blijf houden, ga ik er wel mee door.”
Ambities om naar een andere club te gaan heeft ze niet. Ze is bij de jeugd begonnen, heeft nog eredivisie gespeeld met onder de 17 en is doorgegroeid naar de dames. Daarnaast heeft ze tijdens haar middelbare schoolperiode op het OSG Sevenwolden in Heerenveen deelgenomen aan het sportvriendelijke beleid om onder schooltijd te mogen trainen. “Daar heb ik veel van geleerd, maar ik ben en blijf een echte SGHA’er.”
Degradatie niet per se negatief
Dit seizoen wordt er qua resultaten niet top gepresteerd. Toch krijgen Iris Bakker en haar teamgenoten vaak complimenten over hun spel. “Goed spelen, maar toch verliezen. We zijn een team waar ook een paar jonge meiden in meedoen, dus dat hoort er een beetje bij.” Op dit moment staat SGHA onderaan de ranglijst. Degradatie is mogelijk. Toch hoeft dat volgens Iris niet per se heel negatief te zijn. “Plezier in de sport hebben is het allerbelangrijkste. Ook voor de jonge meiden is het dan leuk, als je zo nu en dan een wedstrijd wint. Soms is een stapje terug doen misschien wel een hele goede basis om - door met veel meer plezier samen aan het team te bouwen - uiteindelijk een grotere stap vooruit te zetten,” besluit ze. En o ja: “Het zou trouwens mooi zijn als de media wat meer aandacht aan de sport zouden geven.” Waarvan akte.
Lees ook
