In de genen en tussen de oren
Na mijn derde week ‘7 kg afvallen in 7 weken’ bij ReSeth en fit20, lijkt het komende bikiniseizoen me inmiddels al een stuk leuker dan dat van vorig jaar. Niet het allerbelangrijkste doel in mijn leven, maar ik wordt er wel vrolijk van. Door het bewuste trainen, het aanhouden van regelmaat en niet meer smokkelen-want-dat-ziet-toch-niemand, kom ik inmiddels beter bij mezelf en is mijn weerstand weer op peil. Februari heb ik overleefd zonder te vervallen tot vaatdoekniveau.
Met Seth Dorenbos heb ik het over dat stukje in ons, mensen, dat het zo lastig vindt om een gezond voedingspatroon aan te houden. Waarom kan ik hunkeren naar iets waarvan ik weet dat het slecht is voor mijn lijf? Hoe komt het dat ik daarvoor niet gewoon een knop kan omzetten in mijn systeem, waarna ik nooit meer naar bijvoorbeeld pasta met roomsaus verlang? Daarop heeft Seth een duidelijk antwoord: “We doen dat, omdat de basisinstelling van ons lichaam nog steeds op overleven staat. Hoog calorisch eten heeft die kans evolutionair gezien altijd verhoogd. Daardoor zullen we er steeds naar op zoek gaan.” Dan heb ik nog wel even een weg te gaan, vechtend tegen zoveel eeuwen voedingsstramien in mijn DNA.
Nou moet ik zeggen dat het eten in de afgelopen week een feestje was. Nootjes werden toegevoegd en ook heel fijn, chocola. Elke dag nog wel, zo vaak kreeg ik het niet eens voor ik hieraan begon. Alle zuivel op roomboter na, is inmiddels uit mijn dieet verdwenen. Waarvan ik eigenlijk alleen al die lekkere kazen mis. Kastanjecrackers en ik zijn tegenwoordig vriendjes. Elke middag mag ik er vier met mager beleg. Smullen en zelfs onderweg praktisch haalbaar als lunch. Ik moest wel even navragen naar het nut, maar nu weet ik het: “ Ze hebben een hoog ijzer- en magnesiumgehalte en zijn vrij van gluten, gist, zuivel, eieren en toevoegingen.” De groenten zijn bijna niet aan te slepen, ik begin er de ochtend al mee in de shake. Dit alles maakte dat de ene dag vasten in de week die ik nu doe, eigenlijk voorbij was voor ik er erg in had.
In de training wordt alles stukje bij beetje opgevoerd. Omdat het kan. Alleen met de legpress had ik deze week een mot. Ik snapte er niets van, maar het ding was maar moeilijk tot bewegen te vermurwen. Door op de andere dagen ook goed te bewegen, voorkom ik gevloerd worden door spierpijn. Alles wordt wat strakker inmiddels en dat voelt goed. Op tijd naar bed gaan is wel helpend, merk ik. Ik kan ’s nachts nog al eens actief zijn met van alles en nog wat, dat heeft op dit moment meer gevolgen dan eerder.
Ik had weer een triomfmomentje. Had ik al eens vertelt dat ik een whiplash heb en daardoor geen reguliere sit ups meer kon doen? Het heeft me wat gekost om dat te overwinnen, want het whiplashtraumaeffect, dat wens je niemand toe. “Hey, zag je wel wat je deed, je deed gewoon sit ups!” riep Wilko vrijdag. Wat een overwinning, het lukte en dat zonder gevolgen voor mijn nek. Als het had gemogen van Seth, had ik de champagne laten ploppen, zo blij was ik met deze overwinning. Toch goed om eens met fysiotherapeute Jolien Lammers Kalkdijk fysiotherapie te bespreken misschien? Want nu wil ik eigenlijk wel weten of zo’n blokkade nou werkelijk alleen lichamelijk is, of deels ook tussen mijn oren heeft gezeten.
Dus, op drie van de zeven weken zeg ik: zo maar doorgaan, op naar week vier. En als je ook wilt trainen, ben je van harte welkom bij Reseth en fit20. Samen trainen kan ook, hè.
Tip van de week: Die smaak in mijn mond vind ik het enige nadeel. “Dat komt doordat je nu een hoge vetverbranding hebt”, vertelt Seth. Een goed teken dus eigenlijk, dat acetoneffect. Ik gebruik er pepermuntolie tegen: met je vinger wrijf je er iets van op je tandvlees en tong, en dan kun je weer fris verder.
