‘Ach kindje toch .......’

Daar lag ik onderaan het kleine bruggetje aan de andere kant van de Engelenvaart. Op de vroege maandagmorgen was ik daar geheel optimistisch de week sportief aan het beginnen. Op mijn nuchtere maag een rondje wandelen is goed voor alles. Mezelf uitsloven mocht ook best, dus bij het bruggetje vond ik dat ik best op en neer kon rennen, even een stukje conditietraining.

Zwart was het voor mijn ogen, daar onderaan het bruggetje. “Ach kindje toch”, hoorde ik nog net. Dat bleek tegen hond. Met een schuine blik en een ‘oh jee sorry’, vond ze toch echt dat hond er erger aan toe was dan ik en ze er nodig vandoor moesten. Daar lag ik dan.

Elke week geef ik een tip. Ik heb een tip aan de mama van ‘kindje’ (asblond kort haar, jaar of 40, maatje 44, donkerblauwe halflange jas, 2010-zonnebril):

Het is uiterst not done om door te lopen nadat uw ‘kindje’, dat u niet goed blijkt te hebben opgevoed, een ander schade berokkent. U kwam daar mooi mee weg. Want ver van de bewoonde wereld en ik lag in de kreukels, dus kon u even niet achterna. Het lijkt me goed als u contact met mij zoekt, zodat ik niet achter u aan hoef. Dat lijkt me fair. Goede tip?

Dus dan is je been ongeveer los geweest van je heup, moet je plat, mag je niet fietsen en meer van die dingen. Maandag ging ik maar niet trainen, woensdag stond ik hoopvol bij fit20. Na drie apparaten was Wilko de wijste en stuurde me naar huis om eerst te herstellen. Met oefeningen om toch wat in beweging te blijven, zonder de boel te forceren. Want daar heb je niets aan volgens hem.

Frustratie kent gradaties, heb ik gemerkt. Dat ik buiten mijn eigen schuld om niet kan doen wat ik wil, is iets waar ik helemaal niet tegen kan. Dat iemands ‘kindje’ mij schade toebrengt en diegene gewoon doorloopt, brengt mijn frustratie op niveau donkerrood.

Maar niet te stoppen ben ik, dus ik doe oefen buikspieren, heb wat in de tuin geprutst en dankzij een lieve vriendin met auto, bereikte ik vanmorgen het bos. Oranjewoud is helend. Wandelend door de stilte is een goed medicijn. Op het bruggetje -een ander bruggetje- over het water staren, helpt de geestelijke balans.

Ik had het er nog over met Robert de Ridder, van de Koffieplantage, toen ik even een bakkie ging drinken ter ere van zijn vijftigste verjaardag. Die had twee weken niet getraind bij fit20, hoewel wel geskied: “Ik merk meteen dat ik minder sterk ben geworden. Hoewel ik dit jaar wel de dertigjarigen eruit skiede. Toen zij verzuurde benen hadden, kon ik nog makkelijk door.” En daarom train ik dus zo graag. Omdat het resultaat heeft en stilstaan achteruitgang betekent.

Dus morgen blik op oneindig en ik ga het gewoon proberen. Ik geef toch ook een tweede tip: zielig zijn is geen optie, wat er ook gebeurt. Want dat is slecht voor alles, bijvoorbeeld voor je voedingsschema. Hoe verleidelijk het ook is, als je pech hebt, verhelpt die fles wijn of zak M&M’s dat niet. Je wordt echt weer beter en dan wil je niet de schade moeten inhalen van een week troosteten. Doorzetten, ook al is het op halve kracht. Zo meteen rolt mijn eetlijst van ReSeth weer binnen en ga ik op naar de volgende week.