Met de Buurtsuper zorgt Cora voor verbinding in Oudeschoot: “Het is eigenlijk iets goeds als er over je gepraat wordt”
Laat het duidelijk zijn: Cora Peters-Geerts uit Oudeschoot hoeft niet zo nodig haar eigen verhaal te doen. Wel wil ze heel graag vertellen over de Buurtsuper aan de Marktweg 2a in Oudeschoot. Al vijftien jaar is Cora met hart en ziel betrokken bij de Buurtsuper in het dorp en dat is zeker geen 9-tot-5-werk. Iedere dag ziet ze hoe belangrijk de winkel is voor de inwoners van Oudeschoot, voor de collega’s van de dagbesteding, stagiaires en alle anderen die hierbij betrokken zijn. Sinds kort huisvest de Buurtsuper ook een doorgeefwinkel, waarmee óók weer mensen geholpen worden.
Dankzij Cora’s inspanningen ontstaat er ontmoeting en verbinding tussen inwoners van Oudeschoot. Vooral de sociale functie van de Buurtsuper is belangrijk, vindt Cora. “Wanneer we mensen een tijdje niet gezien hebben, zorgen we dat er even iemand gaat kijken of alles goed is”
Voor de leefbaarheid en sociale binding in het dorp
Cora is geboren in Nieuweschoot. Op haar vierde verhuisde ze echter naar Brabant, waar ze opgroeide. Ze ging naar hbo-V, studeerde gezondheidswetenschappen, ontmoette Jacques Peters, die haar man werd en kwam terecht in Rijswijk, waar het paar drie kinderen kreeg. “Toen de oudste zes werd gingen mijn ouders terug naar Friesland”, vertelt ze. “In de Randstand vond ik het erg druk worden. Bovendien wilden we graag wat schonere lucht voor onze zoon die astma had. Toen vrienden naar Spanje emigreerden zeiden wij: dan emigreren wij naar Friesland.”
Zo kwam het gezin twintig jaar geleden in Oudeschoot terecht, waar Jacques vergader- en feestlocatie De Drie Pilaren overnam. Cora werkte als beleidsmedewerker in de gehandicaptenzorg; een heel ander beroep dan manager van de buurtsuper. “In die tijd was het Plaatselijk Belang van Oudeschoot, waar mijn moeder ook in zat, bezig met het opstellen van een nieuwe dorpsvisie. Oudeschoot had altijd een buurtwinkel gehad en dat wilden ze graag terug. Zo’n winkel is belangrijk voor de leefbaarheid en sociale binding in het dorp. Ik werd gevraagd om in het bestuur te komen en mee te denken over de opzet. De ruimte werd gehuurd van de Cafe ‘t Skoat, zodat die ook kon blijven bestaan. Baukje, de vrouw van de kroegbaas, werkte hier, er was nóg iemand nodig en zo ben ik erbij gekomen.”
In de Randstand vond ik het erg druk worden. Bovendien wilden we graag wat schonere lucht voor onze zoon die astma had.
Centraal punt
Vanaf de opening van de Buurtsuper in 2010 waren Cora en Baukje de stabiele factor, tot Baukje er eind 2025 mee stopte. Met nieuwe energie is Baukje inmiddels vervangen door Debby, Hilda en Amy. Voor Cora is de winkel meer dan een baan; ook op haar vrije dag is ze er regelmatig te vinden. “Mijn motivatie is echt dat sociale stukje. Kleuters komen hier in hun eentje met een briefje in de hand naartoe om een boodschap te halen. Oudere mensen die alleen zijn kunnen even met een doel de deur uit, zodat ze een praatje hebben. De kaarten van de toneelvereniging worden hier verkocht, er hangen posters op de deur van alles wat er te doen is. We zijn een PostNL-punt en hebben een AED. We bezorgen zelfs boodschappen aan mensen die ziek zijn.”
De buurtsuper is dus echt een centraal punt in het dorp. Dat brengt ook weleens grappige situaties met zich mee, vertelt Cora. “Een tijdje geleden waren er mensen buitengesloten, arbeidsmigranten. Ze wisten niet wat ze moesten doen, dus kwamen ze naar de buurtsuper. En zo krijgen we wel vaker bijzondere vragen.”
Cora Peters-Geerts - Foto: Mustafa Gumussu
Boodschappen doen voor het voortbestaan
Ook tijdens dit interview lopen klanten in en uit en wordt er gezellig gekletst. Iemand koopt wat Friese cadeauproducten en Cora’s collega doet daar meteen een mooie cadeauverpakking omheen. “Het sociale is belangrijk, maar ik zeg ook altijd: ‘De Buurtsuper kan alleen bestaan, als er boodschappen worden gedaan’. Dat is een gevleugelde uitspraak geworden: loop je hier binnen voor iets anders, neem dan gelijk ook even wat boodschappen mee. Gelukkig hebben we een grote gunfactor. Veel klanten komen hier voor vergeten boodschappen. Anderen komen voor vaste items, zoals brood of een kratje koud bier. En sommige ouderen kopen hier alles.”
De boodschappen bij de Buurtsuper zijn niet per se duurder dan bij een grote supermarktketen, benadrukt Cora. “De producten van het huismerk hebben dezelfde prijs, of zijn soms zelfs goedkoper dan dezelfde producten bij andere supermarkten.”
De Buurtsuper kan alleen bestaan, als er boodschappen worden gedaan.
Dagbesteding
Een belangrijk onderdeel van de Buurtsuper is de dagbesteding via Maatwurk in Gorredijk; iets waar Cora erg enthousiast over is. “Dat doen we al vanaf het begin. Het is hartstikke leuk dat zij er zijn. En – eerlijk is eerlijk – we hebben het inkomen ook nodig. Het zijn eigenlijk gewoon collega’s, die alles doen wat nodig is om de winkel draaiend te houden: vakkenvullen, kassa, schoonmaken, noem maar op. Het tempo is laag, er zijn veel pauzes en er is geen druk om te presteren. En ook hier is het sociale stukje heel belangrijk: ze helpen elkaar en leren heel veel van elkaar. Veel mensen hebben een autistische of aanverwante stoornis en daarom leggen we ook veel uit: dat iemand even boos is, maar het niet zo bedoelt, bijvoorbeeld. We hebben trouwens nog ruimte voor meer mensen!” Waarvan akte.
“Regelmatig zijn er ook stagiaires van scholen voor speciaal onderwijs. Zo is Jura hier als stagiair. Zij had een stage nodig, maar was heel verlegen. Eerst durfde ze niet achter de kassa, maar nu durft ze alles. De buurtsuper was een heel laagdrempelige plek voor haar. De collega’s van de dagbesteding vinden het ook altijd leuk om een stagiair van alles te leren.”
Meer reuring
Naast de verkoop van levensmiddelen is er sinds dit jaar ook een mooie ruimte ingericht voor de zogeheten ‘kastverkoop’; makers uit de buurt kunnen hier hun zelfgemaakte, creatieve producten verkopen. In de kasten staan gevarieerde items, zoals sfeermakers voor in huis, droogbloemen, sieraden en producten van hout. De kastverkoop was een idee van dorpsgenoten Reina en Hilda.
“Een hele leuke toevoeging”, vindt Cora. “Alleen mensen uit Oudeschoot mogen hier verkopen, waardoor het echt iets van en voor het dorp is. De bedoeling was om wat meer reuring in de Buurtsuper te krijgen en dat werkt goed. Mensen komen hier nu hun cadeautjes kopen.” In dezelfde ruimte staat ook een grote tafel, waar buurtbewoners koffie kunnen komen drinken. “Of ze kunnen de ruimte gebruiken voor een workshop of iets dergelijks. Dan betalen ze alleen de koffie. We vinden het vooral belangrijk dat er iets gebeurt en mensen elkaar ontmoeten.”
Henk, collega van de dagbesteding bij de kastverkoop - Foto: Mustafa Gumussu
Doorgeefwinkel
Sinds kort is in de kelder ook een doorgeefwinkel, elke vrijdag geopend tussen elf uur en half vier. Deze wordt gerund door een groepje enthousiaste vrijwilligers, onder wie Hilda, Hilda’s moeder Akkie en Marrie. “De term ‘doorgeefwinkel’ is zelf bedacht”, vertelt Hilda. “Wanneer je het een kledingbank noemt, wordt de drempel voor sommige mensen te hoog. De kleding heeft geen vaste prijs, maar er is wel een potje. Kun je het betalen, dan doe je daar wat in. En heb je het financieel moeilijk, dan mag je de kleding zo meenemen. Wij werkten eerst bij kledingbank de Foar Elkoar Sjop en wij weten wel wie het kan gebruiken.”
De doorgeefwinkel betekent een hoop extra aanloop en een mooie extra service. “Voor de medewerkers van de dagbesteding zou alle extra drukte te veel worden”, zegt Cora: “Daarom hebben we de dagbesteding op vrijdag stopgezet en is op die dag de doorgeefwinkel open. Gelukkig raken ze al steeds meer gewend aan de doorgeefwinkel. We noemen het al gekscherend onze ‘buurt Action’. Misschien dat we in de toekomst wel een dag extra open kunnen.”
Hilda en vrijwilligers in de doorgeefwinkel - Foto: Mustafa Gumussu
Verbindende rol
Het is misschien een beetje gek om van jezelf te zeggen dat je een verbindende rol in het dorp hebt, vindt Cora, maar dat het zo is, kan ze niet ontkennen. “Maar ik ben niet de enige die zich daarvoor inzet, er zijn er meer.” Naast haar werk voor de Buurtsuper - betaald en vrijwillig - zijn haar avonden gevuld met vrijwilligerswerk voor het dorp. Zo is ze enthousiast lid van toneelvereniging Op de kop vereerd, dat op 17 april een komedie opvoert in MFA Skoatterhûs. “In Frysk stik: ‘Pake is de sigaar’. Daar leef ik voor, dat vind ik geweldig.” Ook helpt ze mee met de Spokentocht. En alsof dat niet genoeg is, zijn Cora en Hilda ook vrijwilliger bij het Skoatterhûs. “De kaartclub zocht iemand voor de bar. En ik vind het belangrijk dat daar wat gebeurt. Bovendien: zij kopen ook weer in bij de Buurtsuper. Dan rouleert het in het dorp en blijft de cirkel mooi rond.”
Maar ik ben niet de enige die zich daarvoor inzet, er zijn er meer.
Verschillende groepen
Oudeschoot is een heel gemêleerd dorp, weet Cora. “Er is een vaste kern van mensen die hier hun hele leven gewoond hebben. En er zijn veel sociale huurwoningen, waar vaak mensen van buitenaf in komen.” Tussen die verschillende groepen mag wel wat meer verbinding ontstaan, vindt ze. “Het Skoatterhûs en de Buurtsuper spelen daarin een grote rol; ze zorgen ervoor dat mensen binding met het dorp voelen en bieden ook een stukje sociale controle. Zij brengen de verschillende doelgroepen bij elkaar. Overigens gebeurt er best veel in het dorp, hoor. Er zijn buurtverenigingen, de intocht van Sinterklaas en in MFA Skoatterhûs zijn allerlei activiteiten, zoals de koffie-ochtenden en Fit & Fun.”
Na vijftien jaar actief te zijn geweest in het dorp, heeft Cora één belangrijk ding geleerd. “Hoe meer mensen over je praten, hoe drukker je bezig bent voor het dorp. En dat moet je lekker laten gaan. Inmiddels trek ik me daar niet meer zo veel van aan. Het is eigenlijk iets goeds als er over je gepraat wordt. Dat wil zeggen dat je wat doet, dat je je kop uitsteekt.”
Tekst: Hannah Zandbergen
Beeld: Mustafa Gumussu
Lees ook
