Face to Face met Isa Hoekstra uit Heerenveen: “Niets breekt me, alles vormt me”

Overal kleur in de lucht 

Het verhaal van Isa begint met een dag vol kleur. “De lucht was vol met luchtballonnen”, herinnert Isa zich. Ze was vijf jaar oud toen haar leven voorgoed veranderde. “We waren buiten aan het spelen, en toen we thuiskwamen stond er ineens een auto voor de deur met een vrouw die ons meenam”, vertelt ze. “Mijn broertjes en ik begrepen niet wat er gebeurde. Die dag was het prachtig weer, overal kleur in de lucht, maar het enige wat ik voelde was onzekerheid, niet wetende wat er te wachten stond.”

Het is het begin van een lange reis door de jeugdzorg. Van pleeggezinnen en groepen tot gesloten instellingen. Isa haar jeugd is allesbehalve stabiel. Toch vertelt ze haar verhaal zonder zelfmedelijden. Ze wil niet dat mensen haar zielig vinden. Ze wil juist laten zien dat je, ondanks alles, de regie over je leven terug kunt pakken. “Wat ik heb meegemaakt, heeft me gevormd,” zegt ze, “maar het bepaalt me niet. Ik ben er juist sterker van geworden.”

Van pleeggezin tot achter gesloten hekken

Na haar uithuisplaatsing belandt Isa met haar oudste broertje in een pleeggezin. Wat een veilige haven had moeten zijn, bleek een plek vol onbegrip en vreemde straffen. “We moesten soms twintig kilometer lopen als straf of zonder eten naar bed”, vertelt ze. “Pas jaren later besefte ik dat het niet aan mij lag. Dat ik als kind gewoon zorg nodig had.”

Het gevoel zich steeds te moeten bewijzen nestelde zich diep. “Ik dacht altijd: ik moet laten zien dat ik goed genoeg ben. Dat ik het waard ben om te blijven.” Het is een overtuiging die haar lange tijd dreef. Eerst uit angst, later uit ambitie. Door de vele verhuizingen verloor Isa het besef van wat ‘thuis’ betekent. Toch bleef er iets in haar dat niet opgaf. “Ik was als kind al positief. Ik wilde geloven dat er iets beters bestond.”

Ik leerde dat je altijd een keuze hebt. Je kunt meegaan in de chaos, of je kunt er iets van maken.

Op haar dertiende belandt Isa in een gesloten instelling. “Dat was een van de moeilijkste periodes uit mijn leven”, vertelt ze. “Ik hoorde daar niet thuis, maar ik moest. En toen ik daar binnenkwam, wist ik: ik moet mezelf hier niet kwijtraken.” Tussen jongeren met zware problematiek leerde ze vechten voor haar eigen balans. “Ik heb daar jongeren gezien die het leven niet meer zagen zitten. En dat vergeet je nooit.” Toch vond ze een manier om haar situatie te veranderen. “Ik begon te helpen, luisterde naar anderen, en samen met een therapeut zette ik een kleine bibliotheek op voor de instelling. Dat was het moment dat ik dacht: ik kan iets goeds doen, zelfs hier.” Die ommekeer bleek een belangrijk keerpunt. “Ik leerde dat je altijd een keuze hebt. Je kunt meegaan in de chaos, of je kunt er iets van maken.”

Een thuis, eindelijk

Na jaren van wisselende plekken komt Isa terecht in een gezin waar alles anders is. “Daar voelde ik me eindelijk veilig”, zegt ze. “Ze gaven me de ruimte om mezelf te zijn. Geen ingewikkelde regels of verplichtingen, maar gewoon warmte.” Ze spreekt met liefde over haar pleegouders, Siska en Lammert. “Zij hebben me geleerd wat liefde echt is. Niet alleen zeggen dat je om iemand geeft, maar het laten zien. Altijd weer.” Voor het eerst in haar leven voelde Isa dat ze ergens bij hoorde. “Ze behandelen iedereen gelijk, met respect. En als iets moeilijk is, lossen ze het samen op. Dat heeft me zoveel geleerd over wat een thuis betekent.” Isa lacht. “Ik noem ze geen mama/papa, dat voelt niet natuurlijk. Maar ze zijn er wel altijd. En dat is wat telt.”

Van overleven naar leven

Als Isa ouder wordt, merkt ze dat de rust in haar leven ruimte geeft aan gevoelens die ze jarenlang heeft weggestopt. “Ik had altijd in de overlevingsstand gestaan. Pas toen het stil werd, kwam alles binnen.” Ze kreeg last van angsten en PTSS, maar besloot dat eerlijk onder ogen te zien. “Ik schaamde me eerst, maar nu zie ik het als onderdeel van mijn proces. Het is geen zwakte, het betekent dat ik eindelijk durf te voelen.” Wat haar helpt, is de focus op kleine dingen, op groei, op wat wél goed gaat. “Wandelen, lezen, creatief bezig zijn, dat zijn de momenten waarop ik echt rust vind. Vroeger kende ik dat gevoel niet. Nu weet ik: geluk zit in kleine dingen.”

Een sprong in het diepe

Isa is iemand die zichzelf blijft uitdagen. Dat bleek toen ze zich aanmeldde voor Miss Beauty of Friesland 2025. “Ik droeg nooit jurken en kon niet eens op hakken lopen,” zegt ze lachend, “maar ik dacht: waarom niet? Soms moet je gewoon iets doen dat buiten je comfortzone ligt.” Ze schopte het tot de finale en werd 4th runner up en verkozen tot Miss People’s Choice, maar vooral het traject zelf veranderde haar. “Het heeft me zoveel zelfvertrouwen gegeven. Niet door uiterlijke bevestiging, maar omdat ik besefte dat mijn stem écht iets kan betekenen.”

Ik droeg nooit jurken en kon niet eens op hakken lopen.

In die periode sprak ze ook openlijk over haar verleden en haar missie om jongeren te inspireren. “Ik wilde laten zien dat je ondanks alles iets moois kunt maken van je leven. Je verleden is misschien voor je bepaald, maar je toekomst heb je zelf in de hand.”

Creativiteit als rode draad

Creativiteit loopt als een rode draad door het leven van Isa. “Schrijven heeft me altijd geholpen”, zegt ze. “Op de groepen schreef ik gedichten om dingen te begrijpen.” Soms deelt ze haar teksten online. Over angst, hoop, en groei. Een van haar favorieten luidt: ‘Voor even was ik alles vergeten. Ik leefde in het hier en nu.’ “Dat is wat schrijven voor mij doet. Even terug naar mezelf. Even rust.”

Naast schrijven ontwikkelde ze een passie voor beeld. Ze studeert mediavormgeving en maakt content voor bedrijven. “Het begon met filmpjes die ik maakte bij de McDonald’s, gewoon voor de leuk. Die gingen viraal, en ineens kreeg ik samenwerkingen aangeboden.” Wat begon als toeval, groeide uit tot iets groters. “Nu werk ik aan campagnes en bedenk ik concepten. Ik ben trots op wat ik zelf heb opgebouwd. Dat gevoel van zelfstandigheid, dat is vrijheid voor mij.”

De mensen die haar dragen

Haar ogen lichten op als ze over haar pleegmoeder praat. “Zij is mijn grootste voorbeeld. Zo sterk, zo vol liefde. Ze is er altijd, ook als het moeilijk is. Ik heb zó veel respect voor haar.” Ook met haar broertje heeft ze goed contact. “We lijken enorm op elkaar. We begrijpen elkaar hierdoor heel goed. Dat is enorm waardevol.” Haar omgeving is voor Isa de basis van haar geluk. “Ik omring me graag met mensen die positief in het leven staan. Negativiteit werkt als een blok aan je been. Dat maakt zó’n verschil.”

Een stem voor anderen

Isa wil haar ervaringen inzetten om iets te betekenen voor anderen. Ze werkt mee aan campagnes, podcasts en artikelen over jeugdzorg. “Soms krijg ik berichtjes van jongeren die zeggen dat mijn verhaal hen inspireert. Dan weet ik: dit is waarom ik het doe.” Een van die berichten kwam van een jongen die haar vertelde dat hij door haar ook zijn stem is gaan gebruiken om impact te maken. “Dat vind ik zo gaaf. Als ik één iemand kan helpen om hoop te vinden, dan is dat genoeg.”

Kwetsbaarheid als een bron van kracht

Isa heeft grote dromen: haar opleiding afronden, een eigen bedrijf starten, en ooit een boek schrijven. “Maar niet als klaagverhaal”, zegt ze. “Ik wil juist laten zien wat er allemaal wél mogelijk is. Dat je verleden niet je bestemming bepaalt.” Voor haar betekent succes niet rijkdom of roem, maar rust. “Succes is dat je gelukkig bent met jezelf en de mensen om je heen. Natuurlijk, geld maakt dingen makkelijker,” lacht ze, “maar echte rijkdom zit in geluk.” Toch blijft ze ambitieus. “Ik vind het moeilijk om trots te zijn. Voor mij voelt het nooit genoeg. Maar ik werk eraan. Misschien is dat mijn volgende doel: leren tevreden zijn.”

Ik omring me graag met mensen die positief in het leven staan. Negativiteit werkt als een blok aan je been. Dat maakt zó’n verschil.

Isa Hoekstra heeft veel meegemaakt, maar het is niet haar pijn die haar definieert. Het is haar veerkracht. Ze heeft geleerd dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar een bron van kracht. “Ik ben niet wat er met me is gebeurd”, zegt ze rustig. “Ik ben wat ik ervan heb gemaakt. Niets breekt me, alles vormt me”

Ze glimlacht, denkt even na en zegt dan: “Er is een moment geweest dat ik dacht dat ik nooit gelukkig zou worden. En nu vind ik geluk gewoon in de kleine dingen, in de rust, in mezelf. Dat is misschien wel mijn grootste overwinning.”

Tekst: Fimke Groenewoud
Beeld: Mustafa Gumussu /FPh