Positieve Heerenvener Ko Nederhoed zet zich in voor Brain Boost Challenge
HEERENVEEN - Ko Nederhoed is een kind van Heerenveen. Oké, hij kwam niet in Heerenveen ter wereld; zijn wiegje stond op een exotische plek in Indonesië. In zijn paspoort staat als geboorteplaats Pakanbaru, op het eiland Sumatra. Daar zag hij op 10 augustus 1958 het levenslicht als zoon van Klaas Nederhoed en Anneke Gorter.
Een jaar en drie maanden voordat Ko geboren werd was zijn zuster Tineke geboren. De vroegere rechtervleugelverdediger van sc Heerenveen is inmiddels 66 jaar. Hij kreeg tot tweemaal toe een herseninfarct, maar gelukkig gaat het nu relatief goed. Op vrijdag 18 oktober is Ko Nederhoed mede-initiatiefnemer van de Brain Boost Challenge, een evenement, dat tegelijkertijd in Heerenveen én in Joure wordt georganiseerd. Een Face to Face gesprek...
“In Indonesië werkte mijn vader bij Caltex, een oliemaatschappij, en hij ontmoette daar de dochter van de kapitein van het schip waarop hij werkte. Dat werd mijn moeder. Tineke en ik zijn aan het eind van de jaren vijftig geboren en we verhuisden al op jonge leeftijd naar Nederland. Ik was twee jaar toen we in Heerenveen kwamen wonen. Ik weet niets meer van Sumatra, die herinneringen ken ik alleen maar van wat filmpjes en foto’s.”
Voetballen en schaatsen
“Het was de flowerpowertijd en ik kan niet anders zeggen dan dat ik een hele fijne jeugd heb gehad. We kwamen te wonen op de Herenwal met uitzicht op het Heerenveens voetbalstadion, Sportpark Noord aan de J.H. Kruisstraat. Daar bracht ik mijn jeugd door. Veel gevoetbald met mijn jeugdvriendje Koos Fransen van de steenhouwerij, op het pleintje bij de CAF aan de Herenwal. We voetbalden ook veel op een grasveldje tussen het parkeerterrein en het stadion. Mijn leventje bestond alleen maar uit naar de Van Kleffensschool gaan en voetballen. In de winter schaatste ik op de Heeresloot of achter op het petgat bij het station. In het voorjaar gingen we er met de polsstok op uit. Het was echt een mooie jeugd.”
Studie en werk
“Na de lagere school ging ik naar het atheneum en met dat diploma kon ik naar de hts, waar ik voor de richting bedrijfskunde koos. Dat heb ik niet afgemaakt om de doodeenvoudige reden dat het voor mij geen goede keuze bleek. Het was toen nog een nieuwe studie en we moesten het doen met kopieën en van alles en nog wat, ik vond het helemaal niks. De insteek om toch voor die richting te kiezen was misschien wel dat ik de zaak van mijn vader zou overnemen. Niet dat hij nu heel erg pushte, maar hij liet zo nu en dan toch wel blijken dat hij het fijn zou vinden. Mijn vader had een staalconstructie-machinebouwbedrijf. Maar het ontbrak mij aan inzicht en technische vaardigheden. Ik was meer een talenman en ik ben een andere kant op gegaan. Via een uitzendbureau ben ik bij de FBTO beland, waar ik zeven jaar heb gewerkt. Vervolgens heb ik de rest van mijn werkzame leven met een hele kleine onderbreking bij Kuiper Verzekeringen gewerkt. Ik kan er alleen maar positief op terugkijken.”
De jeugd van VV Heerenveen
“Ik had eigenlijk alles met voetballen. Ik vind het gewoon een geweldige sport. Het is niet alleen dat je iets als individu kunt laten zien, maar ook het teamwork. Ik was zeven jaar toen ik lid werd van VV Heerenveen, dat was een jaar eerder dan eigenlijk toegestaan in die tijd. Mijn moeder kreeg het voor elkaar dat het eerder werd omdat een kennis van haar mij al eens bezig had gezien op de veldjes. Die had gezegd: ‘Die jongen kan er al wat van, die moet maar eerder lid worden’. Het was 1965. Ik heb vervolgens alle jeugdelftallen doorlopen, je had toen nog geen jeugdopleiding zoals ze dat nu bij een betaald voetbal organisatie hebben. Als jochie ging ik al aan de hand van mijn vader naar de wedstrijden van Heerenveen. Er ontstonden door het voetbal vriendschappen. Ik weet nog dat we een Friesland Cup finale tegen FVC uit Leeuwarden speelden, die verloren we met 4-1. Piet Wildschut, de latere international, speelde toen bij FVC.”
Betaald voetbal
“Als B-junior ging ik naar het beloftenteam van Heerenveen. Achteraf bekeken veel te jong. Ik trainde onder Laszlo Zalai. In de winterstop ben ik weer teug gegaan naar de A-junioren van VV Heerenveen, waar ik twee seizoenen heb volgemaakt om alsnog de stap naar de sportclub Heerenveen te maken. Daar werd Jan Theunissen mijn trainer. Ik vond hem een prettige trainer. Omdat ik goed in het beloftenteam presteerde kreeg ik een contract en Jan Theunissen werd hoofdtrainer bij sc Heerenveen en hij gaf mij een kans om door te breken.
Helaas vloog Theunissen er alweer vroeg uit en Henk van Brussel werd z’n opvolger. Daar had ik dus niets mee. In totaal speelde ik zes wedstrijden in het eerste, dat toen Eerste Divisie speelde. Ik trainde toen vijf tot zes keer per week. Later heb ik tegen intimi gezegd: ‘Als ik een trainer als Foppe de Haan had gehad, die meer vanuit het voetbal redeneerde dan vanuit het Engelse kick and rush van Henk van Brussel, dan was ik misschien verder gekomen’. Ik heb daarna nog bij LVV Friesland gevoetbald om tot slot mijn voetbalcarrière bij de amateurs van VV Heerenveen te eindigen.
Ik ben na mijn actieve loopbaan nog een aantal jaren scout voor sc Heerenveen geweest. Ik vond dat heel leuk om te doen. Voetbal heeft mij veel gebracht, ik heb er mensenkennis opgedaan. Het wereldje achter het betaald voetbal moet je niet idealiseren, daar kun je je alleen maar over verbazen. Voetbal zit wel in mijn DNA.”
Hersenstaminfarct
“Ik ben al heel lang getrouwd met Jeltina Steenhuizen en we hebben drie kinderen gekregen, Marrit, Ilse en Erik. We zijn een gelukkig gezin en inmiddels trotse opa en oma van drie geweldige kleinkinderen. In 2006 kreeg ik een herseninfarct met achteraf bekeken niet te veel uitval. In 2009 kreeg ik voor de tweede maal een herseninfarct, notabene op 5 mei. Het bleek een hersenstaminfarct te zijn. Ik ben toen in coma geraakt maar gelukkig is alles relatief ten goede gekeerd. Het had veel slechter af kunnen lopen. Ik ben ervan overtuigd dat veel bewegen mij heeft geholpen bij het herstel. Ik beweeg nog steeds veel door te hardlopen bij Mind2Run in Heerenveen. En ik fiets tegenwoordig ook veel. Afgelopen 11 en 18 september heb ik de Mont Ventoux beklommen, dat gaf mij een behoorlijke boost en ik ben dankbaar dat ik het nog kan!”
NAH-beweegteam
“Ik behoor sinds 2006 bij de groep mensen met een niet-aangeboren hersenletsel, het wordt afgekort met de letters NAH. Ik ben mede-initiatiefnemer, samen met Anneke Bosscha van Ziekenhuis Tjongerschans en Geke Bekhof van Sportstad Heerenveen, van het NAH-beweegteam. Dat is een uniek project voor Heerenveen en omgeving.
Door mijn vriendschap met Walter van Maren, eigenaar van verlichtingsfabrikant Light4U in Joure, ontstond het idee om op vrijdag 18 oktober de Brain Boost Challenge te organiseren. Light4U viert haar twintigjarig jubileum en is de grote organisator van deze Challenge, in samenwerking met Tjongerschans en Sportstad Heerenveen. De uitdaging is om in teamverband twaalf uur lang twee loopbanden en vijf spinningfietsen onafgebroken in beweging te houden, zowel op de thuisbasis van Light4U in Joure als in Sportstad Heerenveen.”
Support van Erik Scherder
“Elk team laat zich sponsoren door vrienden, familie en relaties. De Brain Boost Challenge duurt van acht uur ‘s morgens tot acht uur ‘s avonds. Er komen speciale gasten en we verwelkomen deelnemers met hun eigen indrukwekkende verhalen, Neurowetenschapper Erik Scherder, een autoriteit op het gebied van neuropsychologie en bekend van televisie, is iemand die ons support. Wij zouden het fantastisch vinden als er na de Challenge een groot bedrag kan worden gedoneerd aan het NAH-beweegteam.”
Voor wie de Challenge mee wil sponsoren: op de website NAH Beweegteam (light4u.nl) is alle nodige informatie over dit evenement te vinden.
Tekst Henk van der Veer
Lees ook
