Zij-instromer Ellemijn van Ginkel: ‘Ik voel me hier helemaal thuis’
Een langgekoesterde wens, in Nederland in de ouderenzorg werken, ging hiermee in vervulling. Maar het kwam haar niet aanwaaien.

‘Ik ben geboren in Denemarken, waar mijn Nederlandse ouders een boerenbedrijf hadden. Toen ik acht was, gingen we naar Nederland. Kort daarna scheidden mijn ouders. Mijn vader en broertje vertrokken naar Denemarken; mijn moeder, zus en ik bleven hier. We woonden in Kuinre, waar ik naar school ging en veel vrienden kreeg. Omdat mijn ouders toch weer samen verder wilden, moest ik met mijn moeder terug naar Denemarken. Ik was twaalf en vond het moeilijk om mijn oudere zus en vrienden achter te laten. De eerste tijd had ik veel heimwee. Ooit ga ik terug naar Nederland, nam ik me voor. En ga ik werken in de zorg, ook dat wist ik zeker. Ter voorbereiding koos ik in Denemarken de mbo-opleiding helpende IG. Dat betekende 37 uur per week werken en daarnaast studeren. Heel pittig. Vrije tijd had ik nauwelijks. Toen ik door een Nederlandse vriendin werd getipt over de mogelijkheid van zij-instromen bij Meriant kon ik niet eens naar Nederland om te solliciteren. Terwijl zo’n leerwerktraject precies was wat ik wilde.
Ik schreef toch een sollicitatiebrief en werd tot mijn verbazing uitgenodigd voor een speeddate. Gelukkig kon dit vanuit Denemarken via Skype. Ik vond het erg spannend. Vooral omdat ik achterliep met mijn Nederlands. Maar blijkbaar kwam ik overtuigend over, want ik kon door naar de volgende ronde. Daarna ging het snel. Na een paar testen en een meeloopdag hoorde ik via de mail dat ik was aangenomen. Ik was echt super opgelucht en blij! Na mijn examen in Denemarken vertrok ik direct naar Wolvega, waar ik op kosten van Meriant startte met de combinatieopleiding verzorgende IG & maatschappelijke zorg, verzorgd door het Friesland College.
Ik begon bij Wijkzorg Meriant, maar sinds kort werk ik 20 uur per week op het Skûtsje en de Helmstok in Herema State, waar ik ook mijn wekelijkse vijf studie-uren volg. Hier voel ik me helemaal thuis. Nee, ik ben niet alleen aan het wassen en aankleden, zoals sommige vrienden denken. Contact maken, aanraken, luisteren, daar gaat het om. En rekening houden met de wensen van bewoners. Zo vraag ik elke dag opnieuw wanneer iemand zijn koffie wil drinken. Dat wil je zelf toch ook?
Ik huur een huis in Kuinre. Dat is fijn, maar wel kostbaar. Daarom werk ik ook nog een à twee dagen per week in een restaurant. Hard werken is helemaal niet erg, vind ik. Mijn studiebegeleider Edu Hoekstra nomineerde me dit jaar voor de Friesland College Award ‘Doorzetter van het jaar’. Al won ik hem niet, ik kan inderdaad doorzetten. Gelukkig maar, want ik heb nu wel een droombaan in Nederland.’’
Foto: Team Horsthuis













