Jassery Ocon, chef-kok Tapas Bar Gusto in Heerenveen: “Er moet een ziel in eten zitten”
Eigenlijk wilde ze dierenarts worden. Maar dat liep toch anders. Door de liefde kwam zij naar Heerenveen. En een gezamenlijke passie voor Nicaragua en eten brengen Jassery Ocon en haar geliefde ooit weer naar Nicaragua, dat weet ze zeker.
“Tapas maken vind ik het mooiste wat er is”, begint Jassery als ik haar opzoek in Tapas Bar Gusto, aan de Vleesmarkt in het centrum van Heerenveen. Al sinds de opening van Gusto, in 2012, bereidt Jassery Ocon hier de heerlijkste tapas. “Alles moet kloppen qua smaak en opmaak en dat moet in één klein bakje passen. Ik doe mijn best voor elk gerecht. Op dinsdag bedenk ik samen met eigenaresse Karin vijf nieuwe tapas. Zo kan ik nieuwe dingen proberen en afwisselen.” En dan, lachend: “Routine is dodelijk voor mij.”,
Tapas zijn oorspronkelijk Spaanse aperitiefhapjes. Had Jassery iets met tapas? ”Nee, ik kende het helemaal niet”, zegt ze. “In Nicaragua heeft iedereen volle borden. Gelukkig was ik net voor de opening van Gusto met mijn moeder in Barcelona. Hier werd ik verliefd op deze manier van eten. Gezellig, een tafel vol gerechten en iedereen deelt alles.”
Kogelgaten in Santo Tomas, Nicaragua
Jassery Ocon wordt in 1984 geboren in Santo Tomas in Nicaragua, een land gelegen in Centraal-Amerika. Het land wordt al decennialang wordt al decennia lang geteisterd door burgeroorlogen, geweld en barre economische omstandigheden. Tijdens het spelen ziet Jassery kogelgaten in muren van huizen. Maar ze herinnert zich geen schoten. “Gek eigenlijk, hoe dat werkt bij een kind. Veel ging langs ons heen”, zegt ze. Als Jassery aan haar jeugd denkt begint ze te stralen. “Alle kinderen speelden lekker buiten. Tot heel laat. Ouders leven daar heel makkelijk. We voetbalden, speelden baseball en renden over straat.”
Jassery groeit op met haar ouders en een oudere en jongere broer. Het enige nare dat ze zich voor de geest kan halen is het moment dat ze met haar moeder mee gaat naar het ziekenhuis als die moet bevallen van haar broertje. “Het ziekenhuis zat vol met zwaar gewonde, bloedende politieagenten en militairen. Vrouwen die net waren bevallen moesten direct weer naar huis om ruimte te maken voor de gewonden.”
Haar ouders scheiden als Jassery tien jaar oud is. Na de scheiding blijft haar vader in het dorp wonen, maar haar moeder zit zonder werk met de kinderen op straat. Gelukkig mogen ze bij oma in haar kleine huisje wonen. ”We zijn alleen opgevoed door mijn moeder. Mijn moeder stimuleerde ons altijd wel om contact te houden met onze vader. Maar hij toonde geen enkele interesse in ons. Tsja, dan is dat op een gegeven moment voor mij ook klaar.”
Friezen voor Unicef
In die tijd tijd woont er ook al jaren een Friese familie in Nicaragua. Zij werken voor hulporganisatie Unicef en starten het eerste zuivelbedrijf van het land. Ze krijgen kinderen en hun jongste zoon trouwt een Nicaraguaanse. Ook die krijgen kinderen, waaronder zoon Danny. De moeder van Danny en de moeder van Jassery zijn vriendinnen. De vriendinnen zien elkaar regelmatig, maar hun kinderen zien elkaar niet zo vaak. “Toen we klein waren hebben Danny en ik af en toe wel samen gespeeld, maar hier heb ik geen bijzondere herinneringen aan”, zegt Jassery.
Na het begin van een burgeroorlog in 1992 voelt de familie van Danny zich niet meer veilig. Hun bedrijf wordt afgepakt en ze raken alles kwijt. Opa gaat terug naar Terhorne om de verhuizing naar Nederland te regelen en later volgt oma en hun jongste zoon met zijn vrouw en hun kinderen. Danny is dan dertien jaar.
Werken en studeren in Nicaragua
Jassery gaat met haar dertiende aan het werk in Nicaragua, omdat er weinig geld is in het gezin. Ze helpt haar oma in de winkel en na school ruimt ze het huis op. Daarna werkt ze een aantal jaren overdag in een supermarkt. ’s Avonds echter gaat ze naar de middelbare school en doet enorm haar best om met goede cijfers te slagen zodat ze in aanmerking kan komen voor een studiebeurs. Dat lukt. Op haar achttiende gaat ze, samen met haar moeder, naar de Universiteit in Juigalpa. “Ik was heel trots op ons en wist, wij gaan de goede kant op”. Jassery studeert Boekhouden & Financiële Administratie. Ze wil dierenarts worden, maar deze privéstudie moet je zelf betalen. “Voor mijn studie verstrekten hulporganisaties uit Europa studiebeurzen om het onderwijs te steunen. Ik vond het eigenlijk niks, maar ik moest een goed diploma hebben.”
Respect voor wat je hebt
“In tijden dat wij het financieel moeilijk hadden kookte mijn oma elke zondag voor haar tien kinderen en kleinkinderen. In haar kleine huisje. Dat deed ze helemaal alleen en ze gebruikte alleen verse ingrediënten. Zij leerde mij, dat je van weinig alles kunt maken. Mijn moeder leerde mij dat je alles moet gebruiken en dat je niets mag weggooien. Respect hebben voor wat je hebt. Deze lessen heb ik geleerd van de twee belangrijkste vrouwen in mijn leven”.
“Verrek, ik ga gewoon mee!”
In het vierde jaar van haar studie ontmoet ze Danny weer. Na tien jaar Terhorne besluit Danny om samen met zijn vader een paar weken door het land van zijn roots te reizen en ze gaan op bezoek bij oude vrienden. Zij vieren kerst met de familie van Jassery. “Ik zag een hele knappe, grote man binnenkomen”, vertelt ze. “We hebben samen gegeten, gedanst en veel gepraat.” Het klikt zo goed dat Danny haar uitnodigt om de volgende dag wat leuks te ondernemen. “Normaal deed ik dat nooit. Maar ik dacht: ‘Verrek, ik ga gewoon mee!’”
Ze hebben een hele leuke dag samen en er begint wat te bloeien, het is het begin van hun relatie. Na een week moet Danny weer naar huis, maar ze houden contact en na een klein jaar besluit Jassery naar Nederland te gaan om bij Danny te blijven. “Ik heb een hele goede band met mijn moeder. We waren altijd samen dus ik vond het best moeilijk om dit aan haar te vertellen. Gelukkig stond zij achter mij en zei: ‘Het is nu jouw tijd’.”
Op 29 april 2004 zet Jassery Ocon haar eerste stap op Nederlandse bodem en het stel gaat samenwonen in Heerenveen. De volgende dag is het Koninginnedag en Danny en Jassery zijn op e Oude Koemarkt. “Wauw. Ik vond het te gek. Er was overal muziek. En de Glasblazers waren geweldig. Dat zal ik nooit vergeten. Ik voelde mij gewoon thuis.”
In voor- en tegenspoed
Inmiddels woont Jassery alweer vijftien jaar samen met haar Danny in Heerenveen. Al voor haar verhuizing naar Nederland hadden de twee besloten ooit terug te keren naar Nicaragua om daar samen met Jassery’s moeder en broers een eigen restaurant te beginnen. “Dat maakte het afscheid van mijn familie dragelijker. Ook Danny heeft altijd weer in Nicaragua willen wonen”.
Sinds ze in Nederland zijn maakt het stel elke maand via Western Union geld over naar de moeder van Jassery. Acht jaar geleden hadden ze genoeg om een stuk land net buiten het dorp te kopen. Haar moeder, inmiddels afgestudeerd en directrice van een basisschool, begeleidt de bouw en de financiën. Ze begonnen voortvarend maar helaas kreeg Jassery’s oudere broer een zwaar motorongeluk. Veel geld gaat nu op aan operaties en herstel van haar broer. Haar moeder moet minder werken om thuis voor haar zoon te kunnen zorgen.
In Nederland is ook tegenslag. Danny raakt zijn baan kwijt en zijn vader wordt ziek en overlijdt later. Te midden van dit alles raakt Jassery zwanger. Ze besluiten met alles een stapje terug te doen. Het is dan 2012. ”En precies op dat moment gaat Tapas Bar Gusto open. Alles heeft zo moeten zijn”, zegt Jassery.
‘Abuelita’
Gelukkig schiet anno 2019 de bouw van het restaurant in Santo Tomas weer wat op. De keuken is af, de tweede verdieping is klaar en het dak zit erop. “Het hele concept moet kloppen. We willen werelds koken; iedere keer andere gerechten om mensen te blijven prikkelen.”
In december gaan Jassery en Danny met dochtertje Iby een paar weken naar Nicaragua. “We kunnen niet wachten om ‘Abuelita’ (omaatje - red.) weer te zien.” Het ‘omaatje’ van Jassery is inmiddels negentig en werkt nog steeds in haar eigen winkel. Ze heeft bijna geen tanden meer, maar kan nog altijd veel eten. De familie gaat dan ook concrete toekomstplannen maken. Jassery denkt over een jaar of vijf terug te keren. “Stel dat de situatie dan te onrustig is in Nicaragua?”, vraag ik tot slot. “Dan passen wij het plan aan. We hebben de luxe om langer te wachten en keuzes te maken, zij niet. Wij hebben gewoon mazzel in het leven.”
Door Renske Osenga
