Wieb Bosma-Riemersma (80), bewoonster van Leppehiem, Akkrum “Ik ben zó blij dat ik hier woon”
Een levendige plek waar iedereen uit de ‘mienskip’ elkaar kan ontmoeten. Van heel jong tot heel oud. Hoe ervaart mevrouw Wieb Bosma-Riemersma (80) wonen en leven in Leppehiem?
Als GrootHeerenveen naar Leppehiem belt om een afspraak te maken met mevrouw Bosma kan ze niet aan de telefoon komen. Ze zit bij de ‘vrijmibo’. De wekelijkse, drukbezochte vrijdagmiddagborrel in Leppehiem. Dat lijkt een erg goede reden om de telefoon even niet aan te kunnen nemen.
“Ik word overal voor gevraagd”
“Ik houd helemaal niet van borrels,” legt mevrouw Bosma later lachend uit, “maar het is wel heel gezellig, dus af en toe schuif ik spontaan aan.” Om er meteen aan toe te voegen: “En ik ben geen mevrouw, hoor!” Vóór mij zit een vrolijke, gezellige vrouw met pretogen. Ze is actief bij vele activiteiten in het mienskipssintrum. “Ik word overal voor gevraagd, dat vind ik heel leuk. Ik mag bijvoorbeeld voorlezen.
Soms luisteren er wel twintig mensen naar mijn verhalen. Voorlezen vind ik heerlijk om te doen. Dat is ook mijn werk geweest, ik was kleuterleidster.”
Wieb Riemersma is geboren in Hoogwoud, Noord-Holland. Als ze zeven jaar is, verhuist het gezin naar Irnsum. Eenmaal volwassen werkt Wieb als kleuterleidster in Irnsum, Grou en Terherne. Haar man Ynze Bosma runt met zijn familie een eigen transportbedrijf en met Yme krijgt ze drie zoons; Klaas Ynze, Wietse en Fokke. Wieb is actief bij de Plattelandsvrouwen en ze zingt in verschillende koren. Uiteindelijk werkt ze ook tien jaar in de peuterspeelzaal in Akkrum. “Dat was een machtige tijd. En ik kom nu hier in Leppehiem de ouders van die peuters en kleuters weer tegen. Dat is zo leuk”.
“Ik voel me hier vooral veilig”
Inmiddels woont ze al 58 jaar in Akkrum, waarvan de laatste vijftien jaren alleen. Wieb Bosma is net 65 als haar man overlijdt. Gelukkig heeft ze veel aanloop thuis en genoeg leuke afleiding. Op Tweede Kerstdag, nu zes jaar geleden, wil ze haar hele familie mee uit eten nemen. “Dat is altijd heel gezellig en ik had er zin in. Ik stond op, ging naar beneden en bukte om de lampjes van de kerstboom aan te doen. En ineens, daar lag ik. Op de grond. Ik hoorde knak. Mijn onderbeen bleek gebroken.”
Wieb wordt drie maanden tijdelijk in Leppehiem opgenomen om weer te leren lopen. Na haar revalidatie mag ze naar huis. “Maar ik voelde me niet meer veilig thuis. Dat was zo’n naar gevoel. Ik wilde graag terug naar Leppehiem maar daar was geen plek.” Eerst kan Wieb terecht in Verpleeghuis Anna Schotanus in Heerenveen. “Ik zat daar tussen demente bejaarden. Ik heb veel gehuild en voelde mij heel ellendig.” Gelukkig kan ze uiteindelijke toch terecht in een aanleunwoning in Leppehiem. “Ik werd hier zo hartelijk ontvangen, geweldig. Ik ben zo blij dat ik hier ben. Er is veel persoonlijke aandacht. Ik voel me hier vooral veilig. En ik heb ontzettend veel respect voor de verzorging. Die meisjes zijn ontzettend lief”. Zijn er geen mannen dan? “Ja hoor, wel drie. Mooie kerels, joh!”
Heel erg betrokken
“Iedereen die hier woont, mankeert wel wat. Maar mijn mond is nog goed. Daarom ben ik vijf jaar geleden gevraagd zitting te nemen in de cliëntenraad. Met een kleine groep cliënten komt deze raad op voor de gemeenschappelijke belangen van alle cliënten of bewoners van het verzorgingshuis. “Het maakt dat je zo heel erg betrokken blijft bij Leppehiem. Je mag als bewoner dingen vragen én zeggen.” Leppehiem heeft Wieb en twee andere dames ook gevraagd om bij de jarigen langs te gaan. “We maken zelf de kaart en schrijven er wat leuks in. De ontvangst is verschillend. De ene bewoner vindt het heel leuk en zegt: ’Kom er in’. De ander mompelt wat en doet de deur weer dicht. Sommige mensen zijn hier wel eenzaam of krijgen weinig bezoek. Dat is niet leuk om te zien”.
Vijf Elfstedenkruisjes
In haar eigen gezellig ingerichte aanleunwoning hangt een grote lijst vol dierbare herinneringen aan de muur, gemaakt door haar schoondochter. Oude foto’s van vroeger: de kinderen toen ze klein waren; samen met haar man op vakantie met de caravan; haar geboortekaartje; de aankondiging van hun verloving. En een Elfstedenkruisje. “Mijn vader was heel sportief. Mijn ouders kregen drie dochters en twee zonen. Hij heeft vijf Elfstedenkruisjes bij elkaar geschaatst. Elk kind kreeg een kruisje.”
Restaurant It Fermidden
Mienskipssintrum Leppehiem biedt naast zorg ook levendigheid en activiteiten om het wonen prettig te maken. Een ontmoetingsplek waar je gemakkelijk contact maakt. En heeft iemand een drukke dag gehad of gewoon geen zin om te koken? Dan kan iedereen terecht in het restaurant It Fermidden voor een heerlijk en betaalbaar driegangenmenu. “Vrijdag is het hier visdag. Mijn kleinkinderen komen dan geregeld bij beppe eten. Mijn kleinzoon is 27 en woont nu alleen. Hij eet elke week mee.”
Ook heeft Leppehiem een zwemschool voor jong en oud, een verloskundige, fysiotherapie, een repaircafé, keuringen voor het rijbewijs en muziekavonden. Wieb gaat ook naar toneelvoorstellingen. “Dan ben je even tussen de mensen. En ik ontmoet dan bekenden uit het dorp. Dat is zo leuk”.
Van het interne kinderdagverblijf geniet Wiep misschien nog wel het meest. De leidsters gaan vaak met de kindjes wandelen en met Sint Maarten was er een lampionnenoptocht dwars door Leppehiem. “Zulk mooi spul”, glimlacht ze. “De kinderen zongen liedjes. Wij kennen die liedjes ook en mensen zongen mee. Het was prachtig. Zo nu en dan vraag ik of ik even bij het kinderdagverblijf naar binnen mag. Voor de kinderen zijn wij allemaal beppes. Sommige kindjes ‘ontsnappen’ uit hun groep en rennen dan naar het huis van hun pake of beppe om een snoepje te halen. Daar kan ik zo van genieten. Het hoort er een beetje bij, vind ik, oud en jong.”
