Frans Koster: ‘Ik ga elke dag met plezier naar mijn werk’
Samen met begeleider Frans Koster verzorgen ze het groenonderhoud op verschillende plekken in Heerenveen. De kettingzaag ronkt, houtsnippers vliegen door de lucht en een flinke boomstam ploft in twee stukken op de grond. Het is overduidelijk: deze mannen houden van het buitenleven.
“Buiten werken en de handen vies maken. Daar krijgen we energie van.”
“Ik houd ze lekker bezig, maar ik help zelf ook mee”, lacht Frans. “Buiten aan het werk zijn en de handen vies maken, daar krijgen we energie van.” Frans Koster is begeleider bij Parkbeheer Heerenveen, een mooie locatie aan de rand van het bos in Oranjewoud. “Hier bieden we dagbesteding aan elf jongemannen met een afstand tot de arbeidsmarkt. We nemen het groenonderhoud van recreatiepark De Heide en de voetbalvelden van sportpark De Akkers voor onze rekening. Daarnaast werkt een groepje cliënten in de houtwerkplaats.”
Aanpakkers
Vanaf negen uur ’s morgens druppelen de eerste cliënten binnen op de dagbesteding. Er wordt een praatje gemaakt en om half tien begint het werkoverleg. “Daarin bespreken we de activiteiten, splitsen de groep en gaan aan de slag. De meeste cliënten hebben vaste taken, daar voelen ze zich prettig bij. Een groep van vijf à zes man gaat naar buiten en de rest werkt in de houtwerkplaats. Ons grootste werkterrein is het parkbeheer: we onderhouden het plantsoen, verzorgen het maai- en snoeiwerk, twee keer per week rijden we de prullenbakkenroute en in de wintermaanden voeren we loslopende dieren op De Heide. We houden van aanpakken”, vertelt Frans enthousiast. “Je moet sterk zijn om dit werk uit te kunnen voeren”, gaat hij verder. “Dagelijks werken we met groot gereedschap en zware machines. Dat is niet zonder gevaar. Daarom hebben alle cliënten die in het parkbeheer werken een opleiding gevolgd om het machinegereedschap te leren bedienen. Veiligheid staat voorop. En dat nemen ze heel serieus.”
Positieve sfeer
Bij Parkbeheer Heerenveen werken cliënten die veel in hun mars hebben, maar het lastig vinden om zelfstandig te functioneren. De dagbesteding biedt een zinvol en gevarieerd programma. Er is volop ruimte om te leren en de activiteiten sluiten goed aan bij de vaardigheden en interesses van de cliënten. “Met een flinke dosis humor en een positieve instelling zorgen we voor een prettige werksfeer. De cliënten halen geregeld een geintje met me uit. Gelukkig kan ik daar goed tegen”, lacht Frans. “Ze weten precies wat ze aan me hebben. En dat is nodig ook, want deze mensen hebben veel structuur en aansturing nodig. Naast het groenonderhoud, zijn we ook veel bezig met andere activiteiten. We maken vogelhuisjes, konijnenhokken, woonaccessoires en (tuin)meubelen op bestelling. Cliënten gaan daar zelf mee aan de slag en steken heel hun ziel en zaligheid in hun karwei. Als het even kan, bezorgen ze de bestelling zelf bij de klant thuis. Ze zijn trots op hun werk en dat willen ze graag laten zien. Zinvol bezig zijn en gewaardeerd worden telt ook voor deze mensen. Daar zijn ze heel gevoelig voor.”
Tweede keus
“Ik vind het belangrijk dat iedereen schik heeft. Daar haal ik ontzettend veel voldoening uit. Ik ben al bijna zestien jaar werkzaam in de zorg en ga nog elke dag met plezier naar mijn werk.” Toch was een baan in de zorg niet Frans zijn eerste keuze. “Hiervoor was ik beroepsmilitair. Daar ben ik mee gestopt, omdat ik meer thuis bij mijn gezin wilde zijn. In 1999 ben ik op uitzending geweest naar Kosovo. Buiten ons kamp zag ik elke dag een jongen lopen. Hij had een verstandelijke beperking en liep wat doelloos in het rond. Ik bracht hem regelmatig een appel. Voor hem was dat het hoogtepunt van de dag. Het is fijn dat je met een simpel gebaar iets voor een ander kunt betekenen, maar tegelijkertijd vond ik het heel treurig. Hij had geen enkel perspectief.”
Op z’n plek
“Toen ik stopte als militair, wist ik meteen wat ik wilde doen. Die jongen in Kosovo had mijn ogen geopend. Alles viel op z’n plek. Via het volwassenenonderwijs heb ik me omgeschoold tot sociaal pedagogisch werker. Ik kon vrijwel meteen aan de slag.” Frans kan zich zijn eerste werkdag nog goed heugen. “Het voelde goed. Werken in de zorg heeft veel overeenkomsten met mijn vorige werk. Als militair ben je er voor je medemens en dat is in de zorg ook zo. Ik word er blij van als ik cliënten verder kan helpen, een luisterend oor kan bieden of een probleem kan oplossen. Als zij het naar hun zin hebben, is mijn dag ook goed.”
