Sieger van der Goot: “Bonifatius is in Eernewoude vermoord”

JUBBEGA - Met tien man in een luchtballon een noodlanding maken vlakbij de achtertuin van Foppe de Haan.

SOEP EN GEHAKTBALLEN

Sieger van der Goot (67) staat al dertig jaar als vrijwilliger achter de bar in de kantine bij de veldwedstrijden van korfbalvereniging Wordt Kwiek uit Jubbega. Als dank beloonde de club hem aan het eind van het afgelopen seizoen met een eigen straatnaambordje voor achter de bar. “’t Siegershoekje” staat op het bordje. Tien jaar geleden kreeg hij van de korfbalvereniging ook al een bordje: “’t Siegersplein’ was het toen.

Sieger van der Goot: “Ik heb helemaal geen verstand van korfbal. Als ze me na afloop van een wedstrijd vragen wat ik er van vond, vind ik er helemaal niks van. Ik heb alleen verstand van de derde helft, van gehaktballen en bier. Ik ben destijds toevallig in de kantine van Wordt Kwiek terecht gekomen dankzij de toenmalige voorzitter van de korfbalvereniging, Andries de Haan.

In mijn vrije tijd heb ik altijd horecawerk gedaan, ik heb de papieren daar later ook voor gehaald. We helpen ook altijd mee met het Oldtimer Festival, op Hemelvaartsdag in Hoornsterzwaag. Dat doe ik al 23 jaar, vanaf het begin. We verzorgen daar de horeca in vier grote tenten. ’s Morgens om zes uur beginnen en dan door tot diep in de nacht. De vrijdag daarna komt de braderie in Jubbega, daar help ik ook mee. En bij evenementen in de sporthal, hier in Jubbega. Ik heb ook de horeca gedaan bij twee kaatstoernooien. Ik snapte er niets van, van dat kaatsen. Maar daar was ik ook niet voor, ik was er voor de soep en de gehaktballen. Je maakt er wat mee. Ik heb een keer een man die al dronken was van de berenburg de hele verdere avond alleen maar koude thee geschonken. Hij had niets in de gaten en vond het nog lekker ook. En er was een keer iemand die klaagde dat het bier dood was, omdat het niet schuimde. ‘Kin dit ek oars?’ vroeg hij. Toen heb ik Dreft in zijn bier gegooid. ‘Nu schuimt het wel!’ zei ik.

HEKEL AAN SCHOOL

Sieger van der Goot mag je in Jubbega en omstreken gerust een kleurrijke bekende persoonlijkheid noemen. Niet alleen nu, maar ook vroeger al, als we de verhalen van Sieger zelf mogen geloven. Hij is er geboren en getogen en heeft er zijn hele leven al gewoond. Nu woont hij met zijn partner Christien in het dorp zelf; vroeger woonden Sieger en zijn ouders aan de Singel, tussen Jubbega en Gorredijk.

“Wij woonden aan de goede kant van de Singel”, benadrukt Sieger, “In Jubbega. De andere kant, daar wil ik niks mee te maken hebben. Mijn vader was Gorrit van der Goot.” “Die is geboren in…” probeert Christien, maar ze wordt snel onderbroken door Sieger. “Schrijf maar op dat die in Jubbega is geboren. Mijn vader was timmerman en strykjildskriuwer. Mijn moeder was Tine Foppes, die kwam uit Lippenhuizen. Ikzelf ben geboren in 1951.

Ik vond vroeger niks aan leren, ik heb nóg een hekel aan leren. Op school vertelden ze je in de geschiedenisles, dat Bonifatius in Dokkum is vermoord. Ik zeg je dat Bonifatius in Eernewoude vermoord is; bewijs maar dat dat niet waar is. Iedereen kan alles wel lekker bij elkaar liegen.”

NAAKT ACHTER DE RAMEN

Sieger van der Goot mag het dan niet zo op hebben met het onderwijs, hij leert veel in de praktijk door de omgang met vrienden. “Vis opjagen, fuiken zetten, aal roken”, somt Sieger op, “En in de winter ‘skotsje sette’ (het ijs in de sloot breken, om vervolgens op de schotsen te kunnen springen – red.). Ik zat er altijd in, natuurlijk. Dan moesten we de berm in brand steken om de sokken te kunnen drogen.”

Wanneer Sieger een jaar of zestien, zeventien is, is het gezin Van der Goot bevriend met de familie Spigt uit Rotterdam. De familie Spigt heeft een weekendhuis aan de Singel in Jubbega. Sieger is best gecharmeerd van Frédérique, het dochtertje van het gezin, maar ze is zes jaar jonger dan hij. Sieger trekt vooral op met haar oudere broer. Frédérique Spigt is met haar tien, elf jaar nog lang niet met haar latere carrière als zangeres bezig. Ze rijdt liever paard en vindt Jubbega geweldig.

“We kwamen ook wel in Rotterdam, bij hen thuis” vertelt Sieger. “Dan ging je met de trein. Daar was een stiltecoupé, maar ik wist niet wat dat was. En ik kan dat niet, uren stil zitten en niet praten. In Rotterdam ben ik naar de Eiffeltoren geweest, nee, hoe heet dat ding, de Euromast. En met de broer van Frédérique kwam ik op Katendrecht terecht. Daar zaten vrouwen zomaar naakt achter de ramen, en ze zwaaiden naar me. ik schrok me rot. ‘Daar moet je niet naar binnen gaan, dat kost geld’, zei die broer toen.”

Sieger moet er nog steeds hartelijk om lachen en er komen nog meer onthullingen wat vrouwen aangaat. “Ik heb dankzij de braderie in Jubbega al eens een ballonvaart gedaan. We zaten met tien man in die luchtballon. Je kon sommigen zo maar naakt in het zwembad zien, ik heb het nog nooit zo mooi meegemaakt. Alleen kwamen we bijna in aanvaring met de bovenleiding van de trein. We moesten een noodlanding maken in Nes, achter bij Foppe de Haan thuis.

BEJAARDENSOOS

Ik heb vijftig jaar in het magazijn van de Hema in Drachten gewerkt. Dat was altijd mooi werk, oude vrouwen gaan er uit, jonge vrouwen komen er voor in de plaats. Ik ga op 25 januari 2019 met pensioen, wanneer ik 68 word. Het moet een kéér ophouden. Ik vind wel weer wat anders. Misschien kom ik wel in de kantine van de bejaardensoosdansles terecht.”

Wanneer we het interview eindigen, heeft Sieger van der Goot nog een verzoek. “Als Frédérique Spigt een keer in het theater komt, dan hoor ik het graag van jullie”, zegt hij. Dat zal dan in het Posthuis Theater in Heerenveen moeten zijn, denken we, want Theater De Skâns, tsja, dan komt het G-woord tevoorschijn.