Frank van Hout Voorzitter ’n Gouden Plak: “Ik hou van reuring, als het er niet is, maken we het zelf…”
In het dagelijkse leven maakt Frank van Hout deel uit van het College van Bestuur van het Friesland College. Saillant detail is dat bestuursvoorzitter Carlo Segers, net als Van Hout afkomstig is uit Helmond. Een portret van een gedreven bestuurder.
Frank van Hout is geboren en getogen in Helmond. Zijn vader was politieagent en moeder had de zorg over de drie jongens van het gezin Van Hout. Na zijn middelbare schoolopleiding vertrok hij naar Tilburg waar hij aan de lerarenopleiding in 1984 zijn bevoegdheid haalde voor de vakken Nederlands en gezondheidskunde.
“Maar waar ze ook naar zochten in de regio Tilburg, het was niet naar leraren Nederlands”, vertelt hij lachend. “Dat kwam me op dat moment ook niet echt slecht uit, want ik had dan weliswaar ‘het papiertje’ gehaald, maar worstelde nog steeds met de vraag of ik diep in mijn hart wel leraar wilde worden. Ik vermaakte me prima met allerlei vrijwillige werkzaamheden op het culturele vlak, variërend van een concertzaal regelen en stoelen klaarzetten, tot het opbouwen van het podium en biertappen.”
Onderwijs geven en ontwikkelen
Een periode die hem naar eigen zeggen als mens in belangrijke mate heeft gevormd, was die als leraar Nederlands bij de Internationale Schakel Klassen (ISK) in Utrecht. Daar begon hij in 1985. “Het was een vrij grote school van tussen de drie- en vijfhonderd leerlingen”, verduidelijkt Van Hout. ”De leerlingen waren kinderen van immigranten die vaak al jaren in Nederland verbleven en in het kader van gezinshereniging hun familie naar Nederland mochten halen. De leeftijd varieerde van 13 tot 21 jaar en ze spraken geen woord Nederlands. Gisteren stonden ze bij wijze van spreken nog op Schiphol en een dag later zaten ze bij mij in de klas.”
“Na de ISK stromen de leerlingen door naar het reguliere voortgezet onderwijs, het mbo of hbo. Ik hield me met name bezig met de oudste groep van 17-21 jaar. In het begin was er die tijd qua onderwijshulpmiddelen bijna niets. Naast het geven van onderwijs moesten we dus ons eigen lesmateriaal ontwikkelen. Ik was geen doorsneeleraar en vond dat een prachtige periode; lesgeven en zelf ontwikkelen, omgaan met andere culturen.”
Van zelf lesgeven naar adviseren
In 1994 maakte Frank van Hout, inmiddels in Houten woonachtig met zijn vrouw Trix en kersverse vader van zoon Lucas, de overstap naar de schoolbegeleidingsdienst. In zijn ISK-periode deed hij al veel naast het lesgeven. Voornamelijk in de sfeer van de leerlingbegeleiding, dus omgang met leerlingen en ouders, huisbezoeken en kennismaken met verschillende culturen. “Die ervaring kon ik goed gebruiken bij de schoolbegeleidingsdienst, want het werd mijn taak om middelbare scholen te adviseren, hoe ze met de buitenlandse kinderen, maar zeker ook hun ouders, om moesten gaan om de kinderen de kans te geven zo snel mogelijk te integreren in de Nederlandse samenleving.”
Vier jaar later werd APS, een landelijk georiënteerde schoolbegeleidingsdienst, gevestigd in Utrecht, zijn werkgever. Daar veranderde zijn werk langzaam maar zeker van het trainen van docenten, via het trainen van schoolleidingen, richting organisatieadvies. Hij werd directeur en verdeelde zijn tijd tussen de werkvloer en zijn directeursstoel.
Uitstapje naar de commerciële sector
Begin 2007 maakte Van Hout een kort uitstapje naar de commerciële sector, als consultant Publieke Sector bij Cap Gemini. “Ik werd gevraagd door dat bureau en was benieuwd naar de gang van zaken bij een commerciële organisatie. Een tweede reden was dat er bij Cap Gemini veel junior consultants rondliepen, die relatief onervaren waren. Ik had inmiddels een respectabel netwerk opgebouwd en nam een behoorlijke ‘rugzak’ aan knowhow mee. Ik werd dus een soort mentor, een coach. Machtig mooi om te doen, maar het was maar van korte duur, want er kwam een fantastische interim klus voorbij.”
“In de zomer van 2007 kreeg ik een telefoontje van Liesbeth Vos, lid van het College van Bestuur van het Friesland College. De toenmalige voorzitter van het CVB van het Friesland College Klaas Koops was teruggetreden. Er werd mij een interim klus als lid van het CVB aangeboden, totdat de vacature was ingevuld. Toen kwam in mei 2008 de vraag ‘Zou je dit werk willen blijven doen’. Ik vond het werk prachtig, dus dat het antwoord positief was, zal niemand verbazen. Dat impliceerde wel, dat we moesten verhuizen van Houten naar Friesland. Dat leverde voor de kinderen Van Hout, Lucas, Hessel en Benthe niet veel problemen op en Trix kwam een stukje dichter bij haar familie in de regio Zwolle te wonen.
Even iets repareren
De zon scheen voor de familie Van Hout. Het Friese Haagje bleek een prettige woonplaats, strategisch gelegen tussen bos, water en ‘de greiden’ en de familie voelde zich er thuis. De kinderen deden het goed op school en Frank werd onderdeel van ‘het Heerenveense’. Geen vuiltje aan de lucht dus. Tot die noodlottige, inktzwarte septemberdag in 2017. Op zaterdag 23 september van dat jaar verloren Frank en Trix hun oudste zoon Lucas. Hij leefde al zes jaar met een donorhart en zou er in Utrecht een pacemaker naast krijgen vanwege hartritmestoornissen.
“We dachten: even een kleine reparatie en hadden zijn verjaardag zelfs in het ziekenhuis met hem gevierd. Het telefoontje waarmee we ’s nachts uit bed werden gebeld… Het is moeilijk om daarmee te dealen.” Lucas had een hartstilstand gehad en Van Hout kreeg meteen te horen dat het onduidelijk was hoeveel schade er was opgetreden tussen de hartstilstand en de reanimatie. Zaterdagmiddag half zes werd een scan van zijn hersenen gemaakt. Op basis daarvan werd hun zoon formeel doodverklaard en enkele uren later werd de hartlongmachine uitgeschakeld.
Nu, ruim een jaar later, lijkt het op de meeste gebieden weer ‘business as usual’ voor Frank van Hout, zij het dat overduidelijk is hoe diep het verlies van zijn oudste zoon er bij hem heeft ingehakt. Als het onderwerp ter sprake komt, krijgen zijn ogen een vermoeide droefheid. “Ik hoor om me heen, dat de tijd alle wonden heelt en de scherpe randjes van het verdriet af haalt. Ik merk er niet zo veel van. Dit gaat niet over en is inderdaad het ergste dat ouders kan overkomen.”
Verankerd in Heerenveen
Ondanks dat diepe verdriet heeft Frank van Hout zijn draai gevonden in Friesland. “Ik werk nu tien jaar als lid van het CVB van het Friesland College, sinds vorig jaar met een nieuwe bestuursvoorzitter, Carlo Segers, net als ik afkomstig uit Helmond. Ik zit dicht bij mijn definitie van wat ik als droombaan beschouw, dus ze zouden wel met iets heel unieks moeten komen om mij hier weg te krijgen. En zelfs dan zou ik hier blijven wonen. Het graf van Lucas is hier, mijn zoon Hessel woont samen met zijn vriendin in Groningen en mijn dochter Benthe zit momenteel in de brugklas en die zou je met geen tien paarden meekrijgen. Daarnaast ben ik op een aantal vlakken actief naast mijn onderwijsbaan. Zo ben ik sinds 1 januari 2019 voorzitter van Regio Heerenveen ’n Gouden Plak, zit in het landelijk bestuur van de MBO-raad, in de Raad van Toezicht van CBO Meilân, en heb ik een aantal jaren de talkshow De Voorbeschouwing gepresenteerd en mee georganiseerd.”
‘n Gouden Plak
“Ik ben in het verleden een paar keer benaderd om me kandidaat te stellen voor de functie van voorzitter van vereniging ’n Gouden Plak bij het ‘afzwaaien’ van Tjitte de Wolff. Tjitte heeft dat sinds de oprichting van ‘n Gouden Plak in 2014 met verve gedaan, maar wilde wat rustiger aan doen. Ik heb gereageerd en mocht in januari de voorzittershamer van hem overnemen.”
“In de afgelopen jaren heeft de vereniging een stevige basis gelegd, en nu is het volgens mij tijd voor de volgende stap. Er moet worden nagedacht over nieuwe initiatieven en bewegingen om het uiteindelijke doel weer een stapje dichterbij te brengen: een aantrekkelijke regio om te wonen, te werken, te ondernemen en te bezoeken. Daarbij moet de verbinding tussen de dorpen en Heerenveen stevig in onze activiteiten worden verankerd. Ik vind het essentieel dat dingen samen worden ondernomen. Want een breed gedragen idee heeft ten eerste een hogere slagingskans en ten tweede is het leuk om samen de handen uit de mouwen te steken om iets mooier en beter te maken.”
Frank van Hout is een bevlogen mens, een verbinder die met veel partijen en mensen door een deur kan; iemand van afspraak is afspraak; en iemand die van reuring houdt en zo nodig zelf wat registers opentrekt. Maar boven alles is hij ‘een gewone jongen uit Helmond, die met beide benen stevig op de grond staat’.
Door Wim Walda Foto Mustafa Gumussu
Lees ook
