Flottielje zeilen met Jack en Reina Robijn
Kijk, er zwemmen nog meer.” Verwonderd kijkt het stel de groep dolfijnen na. “Heerlijk hè, om hier zo te varen?”, zegt Reina tegen haar man Jack. Jaarlijks flottielje zeilen Jack en Reina Robijn een week in Turkije.
Gepensioneerd en in alle rust van het leven genieten. Velen kijken ernaar uit en hopen dat ze dit in gezondheid mogen meemaken. Hetzelfde geldt voor Jack en Reina Robijn uit Heerenveen. Hoewel je je kunt afvragen of zij in rust van het leven genieten. De activiteiten en reizen die ze maken, spreken van een bewogen leven. “Toch ervaar ik niet dat dit onrustig is. Natuurlijk is er een bepaalde onrust in de dagen voordat we vertrekken, maar als we eenmaal op reis zijn, genieten we in alle rust van het land waar we zijn”, begint Jack.
Gezegende mensen
Een van de hoogtepunten van hun jaarlijkse reizen, is het huren van een zeilboot in Turkije. Het fenomeen staat bekend als flottielje zeilen. Meerdere boten worden verhuurd die een week lang dagelijks hetzelfde startpunt en dezelfde eindbestemming hebben. “De boten varen niet in colonne achter elkaar aan”, legt Jack uit. “Alle huurders krijgen in de ochtend de weersomstandigheden te horen en wat de eindbestemming is van de dag. Wanneer we vertrekken en welke route we varen, is geheel aan onszelf. Als we zin hebben om te zwemmen, gooien we het schip voor anker. Zien we een leuk baaitje met een restaurantje, dan varen we daarheen om even te zitten en eten. Hoewel de reis wel georganiseerd is en er in strikte zin sprake is van een groepsreis, hebben wij dit gevoel helemaal niet.”
Reina en Jack glunderen wanneer ze praten over flottielje zeilen. Reina: “Wat kan een mens zich nog meer wensen als je glashelder water ziet. Af en toe zwemmen er dolfijnen, inktvissen en reuzenschildpadden voorbij. Hoewel wij het nog niet hebben meegemaakt, is het zelfs mogelijk om walvissen te zien. Aan de kust zie je prachtige, kleurrijke bloemen. Leg je aan in een baai, dan wordt je hartelijk begroet en geholpen door de lokale bevolking. Het eten is geweldig en vaak zijn er mooie wandelingen te maken. Wil je wat meer van de cultuur opdoen en bijvoorbeeld een moskee bezoeken, dan is daar alle ruimte voor. Als vrouw wordt er wel verwacht dat ik een doek om mijn haren wikkel, maar het heeft me nooit een gevoel gegeven van minderwaardigheid. Net zoals de ontvangst bij een baai, wordt ik ook hier hartelijk rondgeleid. En weer terug op je boot, slaap je ’s avonds in met de geluiden van het water en de natuur om je heen. Als je dit meemaakt, mag je je toch een gezegend mens noemen?”
Paar jaar sparen
De geschetste sferen roepen misschien een wat decadent beeld op. “We zijn ons ervan bewust dat dit niet voor iedereen is weggelegd, maar toch zijn zulke ervaringen voor veel mensen mogelijk. Wie zoiets wil meemaken, kan klein beginnen. Door een paar jaar maandelijks een bedrag opzij te leggen en ervoor te sparen is iets, wat bijna te mooi klinkt om waar te zijn, toch binnen handbereik. Zo zijn wij ook begonnen. We hebben samen met vrienden gespaard om met hen wat van de wereld te zien. Het kost misschien een paar jaar, maar daardoor lukt het wel.”
Aanvankelijk zijn Jack en Reina samen met hun vrienden begonnen met flottielje zeilen in Griekenland. “Ook een heerlijk land, maar vergeleken met Turkije toch iets minder. Het zeilseizoen is minder lang, er ligt veel meer vuil in het water en het materiaal is meer gedateerd.” Gedurende die reis ontmoetten ze Wiebe en Yvonne, die flottielje zeilen wilden opzetten in Turkije. “Het klikte zo goed met hen dat we daarna in contact bleven. Op het moment dat ze daadwerkelijk begonnen, hebben wij de kans aangegrepen en een boot via hen gehuurd. Ja, en als je dan de ervaring krijgt dat alles voor je geregeld is, je in een goed onderhouden boot terecht komt waar de fruitschaal op tafel staat en de bedden heerlijk fris zijn, wil je niet meer anders.”
Met alle natuurschoon om hen heen op zee, lijkt er weinig reden om de binnenlanden in te trekken. “Toch mogen we graag in aanraking komen met de lokale bevolking. Anders ben je ook maar zo de toerist.”
In badpak naar ziekenhuis
Jack begint een beeldend verhaal te vertellen waarbij ze veel burgers hebben ontmoet. “Reina brak vorig jaar haar arm aan boord. Daar zit je dan midden op zee. Wiebe werd opgeroepen en kwam in zijn rubberboot naar ons toe gevaren. Ondertussen had hij een ambulance gebeld die al op de vaste wal klaar stond. Reina moest hobbelend over het zeewater in het bootje naar de vaste wal worden gebracht. De tocht duurde wel veertig minuten. Omdat Reina net gezwommen had, had ze haar badkleding nog aan. De artsen besloten haar naar het ziekenhuis te brengen. Scheurend over de binnenwegen werden we erheen gebracht. Ik moest zelfs af en toe de chauffeur op zijn schouder tikken om wat langzamer te rijden, zo hard ging ‘t”, lacht Jack.
“In het ziekenhuis liepen alle vrouwen gesluierd. Reina geneerde zich voor haar outfit, maar het personeel deed er niet minder vriendelijk om. Uiteindelijk moest haar arm worden gefixeerd in een apotheek waar we met een taxi naartoe werden gebracht. De mensen dachten zo goed mee dat de taxi ons ook weer naar de plaats bracht waar de boot lag. Ondanks taalbarrières voelden we ons op handen gedragen.” “Gelukkig maar Jack, want mijn handen konden niet zoveel meer dragen”, merkt Reina op,
Op de site van Wiebe en Yvonne is meer informatie te vinden over flottielje zeilen in Turkije: www.b-b-yachting.nl
