Nynke de Nas: “Nu weet ik dat er echt dingen kunnen veranderen als je er wat van zegt”

Drie jaar lang praat ze mee over jeugd en voetbal. Voor Nynke niks bijzonders. Anderen denken daar anders over. Haar lidmaatschap van de jeugdraad is niet de enige rol die ze pakt met haar duidelijke kijk op de wereld. Wat drijft Nynke om dit, op haar leeftijd, te doen en wat heeft ze daarmee (al) bereikt?

Nynke de Nas had wel eerder willen voetballen, maar begon pas in groep zes, vertelt ze. “Ik vond het echt een leuke sport, maar hier in het dorp was geen meidenteam. Tot ik er, samen met mijn beste vriendinnetje van toen, eentje op ging zetten. We hadden een schoolvoetbaltoernooi en dat was zó leuk! We waren tweede geworden en alle meiden uit de klas waren enthousiast. Mijn vriendinnetje en ik hebben toen samen met onze vaders flyers gemaakt. Via onze vaders hadden we met V.V. Akkrum een training georganiseerd. Uit die actie is een heel team ontstaan en uiteindelijk nog een tweede meidenteam. We hadden een groep meiden van ongeveer dezelfde leeftijd én we hadden een trainer, dus vanaf die tijd hebben we lekker kunnen voetballen.”

Altijd vol ideeën

Een paar jaar na haar initiatief om het meidenvoetbal op de kaart te zetten in Akkrum kwam de oproep voor de jeugdraad van de KNVB voorbij. “Ik kwam terug van een wedstrijd, toen mijn vader zei: ‘Wat ik nú in mijn mail heb? Een nieuwsbrief van de KNVB over een selectiedag voor de jeugdraad van de KNVB. Dat is écht wat voor jou! Jij hebt altijd ideeën, dit vind je leuk.’ Ik dacht toen: ‘Ik ben inderdaad best kritisch, heb altijd overal een mening over’. Ook met voetbal heb ik vaak het idee dat er dingen beter kunnen en ik hou van de sport. In die zin dus een goede combinatie, maar tegelijkertijd vind ik dit soort dingen ook heel spannend en ik dacht: ‘Weet ik nou echt wel zoveel van voetbal?’ Als meisje heb ik toch het idee, ‘ik ben niet groot geworden met voetbal, zoals sommigen groot worden met voetballen op het veldje in de buurt,’ want als meisje mocht je toch niet meedoen. Dus meepraten over voetbal op landelijk niveau? Maar uiteindelijk heb ik toch geschreven én mocht ik langskomen.”

Luisteren én presenteren

De opdracht was in tweehonderd woorden vertellen wat je zou doen als je voor één dag directeur van de KNVB was. Nynke: “Ik zou dan zorgen voor betere trainingsattributen. Met name voor de kleinere clubs, want dat was iets wat ik bij onze vereniging miste. En ik zou meer activiteiten en sporttoernooien willen organiseren voor meiden, maar ook voor jeugd in achterstandswijken en asielzoekers.” 

Nadat ze de brief had gestuurd werd Nynke uitgenodigd in Zeist. Daar begon het met een training. “Niet om te kijken hoe goed je kon voetballen,” legt Nynke uit, “maar zodat ze konden zien hoe goed je in teamverband kan werken.” Daarna behandelden ze een casus die ze uiteindelijk gingen presenteren. Of beter: die Nynke ging presenteren. “Na twee weken werd ik gebeld, dat ik was uitgekozen. Dat had ik echt nooit gedacht. Iedereen had zulke goede ideeën en ik ben op zo’n moment toch ook wel wat stil.” In die stille kant zag de KNVB iemand die goed kan luisteren. “Én,” zegt Nynke , “na het behandelen van de casus moesten we ons idee pitchen. Die presentatie heb ik toen bijna helemaal alleen gegeven en dat vonden ze blijkbaar heel goed.” Luisteren én presenteren zijn kwaliteiten die ze, in de drie jaar jeugdraad die volgen, inzette. Nynke: “In de jeugdraad was ik niet op de voorgrond, maar luisterde ik, werkte ik de ideeën rustig uit en presenteerde ik wat we hadden bedacht.”

Denken in mogelijkheden

“Het gaafste wat we hebben gedaan, was in coronatijd”, vertelt ze. “Toen hebben we veel met de landelijke politiek gedaan. Op een gegeven moment mocht je niet meer sporten en dat was voor ons echt wel een ding. Toen hebben we een brief geschreven met de vraag of het misschien mogelijk was om binnen de verenigingen en op fietsafstand wedstrijden te organiseren voor jeugd. Daar hebben we een Teams-gesprek over gehad met Tamara van Ark, de toenmalige minister voor Medische Zorg en Sport. Al snel werden onze voorstellen werkelijkheid. Daar hebben we met elkaar op landelijk niveau iets heel moois bereikt.”

De jeugdraad werd altijd erg serieus genomen binnen de KNVB, volgens Nynke. “We werden heel erg gewaardeerd en er werd naar ons geluisterd. Op een gegeven moment kwamen er nieuwe spelregels en ze vroegen ons om te beoordelen of dat ook iets zou zijn voor de jeugd. Zo had je bijvoorbeeld de hockeycorner; dit wilden ze ook bij voetbal doen. Daarvan hebben wij gezegd: ‘Dat lijkt ons niet echt wat voor voetbal.’ Wij hebben dit goed beargumenteerd; ze zagen daardoor in waarom het ons geen goed idee leek en het is er niet doorgekomen. Als jeugdraad geef je niet de doorslag, je geeft advies. Maar dit advies volgden ze vaak wel op.”

Onderwijs en sport

Het zijn niet alleen de landelijke of bond gerelateerde vraagstukken die aan de orde komen. Nynke heeft ook persoonlijke punten die ze onder de aandacht heeft kunnen brengen. “Vlak voor de verkiezingen hadden we een debat met tweede kaderleden. Tijdens het debat was mijn onderdeel ‘onderwijs en sport’. Dat vind ik heel belangrijk. Ik denk dat er een hoop anders kan. Sporten vind ik bijvoorbeeld heel leuk, maar ik vond gym op school nóóit leuk. Dan moest ik verspringen. Ik heb best korte benen, dus echt ver kom ik niet. Dan krijg je net een zesje, terwijl ik voor mijn doen misschien wel heel ver gesprongen heb. Heel erg gericht op de prestatie, dus. En het aanbod is heel erg hetzelfde. Terwijl ik denk: ‘Op school kan je juist ontdekken welke sport er bij je past. Dat ontdek je niet als je alleen maar aan het softballen en speerwerpen bent.”

Onderwijs en sport blijven belangrijke thema’s voor Nynke de Nas. Op dit moment doet ze de hbo-opleiding Pedagogisch Management. In de toekomst ziet ze zichzelf als directrice van een basisschool. Nynke: “Ik vind dat er in het onderwijssysteem wel wat veranderingen plaats mogen vinden en dan met name met betrekking tot de sport. Ik denk dat als je zelf directrice bent, je aanpassingen kan doen op je eigen school en ik op die manier veranderingen kan doorvoeren binnen het systeem.” 

Eigen regie

Nynke heeft oog voor de mensen om zich heen en regelt wat voor haar belangrijk is. Niet alleen als het over sport gaat. “Toen ik in groep acht zat werd onze meester vijftig. Om dit met de klas te kunnen vieren heb ik samen met een vriendje bij Jumpverhuur in Akkrum een paar middagen schoongemaakt. In ruil daarvoor mochten we een Abraham pop huren voor een dag. En met de Poiesz hadden we geregeld dat we voor een bepaald bedrag gratis boodschappen kregen. Zo hadden we een feestmiddag georganiseerd voor onze meester.” Of toen Nynke op de middelbare school zat en er in vijf havo achter kwam dat ze helemaal geen jaarboek zouden krijgen. Nynke: “Dat vond ik wel bijzonder, dat hoort er in mijn ogen bij. Toen heb ik het zelf opgepakt met een paar vrienden. 

Als ik eenmaal met een project bezig ben, vind ik het heel leuk om te doen. Dat was ook zo met de meidendag die ik in september organiseerde voor V.V. Akkrum. Ik had contact met SC Heerenveen om een clinic door selectiespeelsters te regelen, maakte posters die ik in het dorp kon ophangen en deelde het evenement op social media. Uiteindelijk kwamen er dertig meiden. Het was echt een succes en ik hoop dat het nieuwe leden oplevert voor V.V. Akkrum.” 

Krachtig

Nynke voelt zich nog betrokken bij de vereniging en het meidenvoetbal, maar voetbalt zelf, sinds kort, niet meer. Wel kijkt ze terug op een voetbaljeugd die haar veel gebracht heeft. Gedreven vanuit haar eigen ideaal bereikte ze persoonlijke doelen en zette ze haar krachtige eigenschappen in voor het belang van anderen. “Iets wat ik geleerd heb is dat je mening er echt toe doet”, besluit ze. “Ik heb wel een duidelijke mening, maar kan ook denken: ‘Wat voegt mijn mening nou toe?’ Nu weet ik dat er echt dingen kunnen veranderen als je er wat van zegt. En persoonlijk heeft deel uitmaken van de jeugdraad me meer zelfvertrouwen gegeven. Daar werden mijn kwaliteiten gezien.”

Door: Annemarie Overbeek