Joyce ten Wolde stopt na 25 jaar hockey op niveau

HEERENVEEN - Het boegbeeld van HHC Quick Stick stopt na 25 jaar hockeyen. Joyce ten Wolde (33) heeft haar laatste bal geslagen voor Dames 1.

Joyce ten Wolde is moeder van twee kinderen, Fay (7) en Levi (6), getrouwd met Sander en werkt bij de Raad voor Kinderbescherming in Leeuwarden. Daarvoor was ze werkzaam bij Bureau Jeugdzorg in Groningen. ‘Sinds drie jaar wonen we weer in Heerenveen, en dat voelde als thuiskomen. We hebben een huis laten bouwen in Skoatterwâld, op een eigen kavel en geheel naar onze eigen smaak. Het resultaat is een stalen kubuswoning geworden. Best apart, je vindt het mooi of je vindt het niet mooi’, zegt ze lachend en daarmee aangevend dat zij en haar man er een bijzondere smaak op na houden. ‘Al is Sander nog wel wat extremer dan ik daarin.’

Talent

Hockey heeft altijd een belangrijke rol in Joyce haar leven gespeeld. Vanaf haar achtste speelde ze bij Quick Stick in Heerenveen. En dat ze talent had, bleek wel toen ze als veertienjarige al haar debuut maakte in Dames 1. Op haar zeventiende ging ze spelen voor Graspiepers in Drachten; ze was fanatiek, gedreven en wilde graag op een hoger niveau spelen. De mooiste jaren volgden, in 2006 speelde ze op Hoofdklasse-niveau (in de zaalcompetitie).

‘Dat was echt ons ding, ook voor mij. In de zaal kwam ik beter tot mijn recht dan op het veld. Het eerste jaar degradeerden we, maar daarna volgden nog twee jaren Hoofdklasse (2008/2009). Spelen in Eindhoven, Amsterdam, tegen een ploeg als Kampong in Utrecht en ook Laren, dat blijft je wel bij. Je speelt tegen meiden van het Nederlands team, het is heel bijzonder om daar je krachten mee te kunnen meten.’ Wat haar ook bij is gebleven zijn een aantal internationale toernooien, onder andere in Frankrijk.

Energie

Na deze ‘topsportjaren’ keerde Joyce ten Wolde terug naar HHC Quick Stick, zo’n zeven jaar geleden. De geboorte van haar twee kinderen speelde daar natuurlijk een rol in. ‘Maar ik ben constant doorgegaan met fanatiek het hockeyspel bedrijven. Daarnaast drie keer per week in de sportschool aan de slag. Door te blijven investeren, kon ik het fysiek volhouden. Ook op latere leeftijd.’

Ten Wolde is met haar 33 jaar een van de oudste spelers. ‘Maar het spelen met jongere meiden houdt je jong, het is gezellig, je gaat samen op stap. Het geeft ook veel energie. En als je dan ook nog op niveau speelt, dan is het makkelijker om op te brengen.’ Het laatste jaar speelde ze met Quick Stick in de eerste klasse. ‘Vorig jaar zijn we gepromoveerd. Handhaving was het doel voor dit jaar en dat is gelukt. Met een jong, onervaren team is dat een heel knappe prestatie.’

Haar beslissing om na 25 jaar te stoppen werd ook ingegeven doordat trainer-coach Sietske aan haar laatste jaar bezig was. ‘We hebben samen bij Graspiepers gespeeld. Ik ben loyaal en vond het een mooi moment om samen tegelijk afscheid te nemen.’ Nu is het tijd voor haar gezin. De zaterdag is voor de kinderen. ‘Fay speelt ook hockey, dus ik zal daar best fanatiek langs de kant gaan staan. En op zondag is het eindelijk weer eens tijd voor een croissantje.’

Verschillen

‘Ik zal de gezelligheid, de teamuitjes en de saamhorigheid zeker gaan missen. Aan de andere kant heb ik de laatste jaren ook wel de verschillen gezien tussen mijn generatie en de jongere speelsters. Het acceptatievermogen is minder geworden, het individuele belang wat sterker. De mentaliteit is meer dat sommige speelsters alleen naar hun eigen plekje kijken. Dat is jammer, want wil je als team succesvol zijn, dan moet je elkaar helpen, voor elkaar knokken. En dat betekent soms dat je iets moet accepteren van de coach dat voor jou misschien niet het beste lijkt, maar wel het beste is voor het team.’

Voor Joyce is het mooi geweest. Als laatste wil ze nog even kwijt dat haar moeder altijd haar trouwste supporter is geweest. ‘In al die jaren is ze altijd bij de thuiswedstrijden geweest. Dat heeft ontzettend veel voor me betekend.