Reedriden: Thialf deze dagen tjokvol schaatsspanning
HEERENVEEN - Alle schaatsliefhebbers kijken al weer verlangend uit naar de week tussen Kerst en Nieuwjaar. Dan staan de deuren van Thialf in Heerenveen altijd wijd open voor een sterk en ook belangrijk schaatstoernooi. Het is immers een traditie geworden: aan het eind van het jaar als al je supporters aan de kerstkrans en oliebollen zitten, moeten de schaatsers dat overslaan; om zich te kunnen kwalificeren voor de eerste drie maanden van het volgende jaar.
Foto Gewoan Dwaan / Douwe Bijlsma
Ditmaal is het overigens dan nog geen tijd voor de nationale afstandskampioenschappen. Die zijn er deze winter pas half februari. Komend weekend, 28 en 29 december, zijn nu de nationale allround en sprintkampioenschappen. Alle mannen en vrouwen komen dus vier keer aan de bak in een uitverkocht Thialf. Allemaal moeten ze zich daar kwalificeren voor de Europese kampioenschappen sprint en allround, die half januari worden gehouden. Vanzelfsprekend ook in Thialf.
De in november gehouden kwalificatie voor de eerste World Cup wedstrijden in Japan en China was eigenlijk een beetje teleurstellend. Het leek alsof er dit laatste jaar voor de Olympische Winterspelen nauwelijks nieuwe toppers doorkwamen. Gezichtsbedrog. Ze deed het toen nog een beetje in de schaduw, maar in de latere World Cups vestigde ze zich meteen op de schavotten: de 17-jarige Angel Daleman. Een shorttrackster die uitstekend op de tussenafstanden presteerde. Zij is echter tussen Kerst en Nieuwjaar niet op Thialf: Angel slaat de sprintkampioenschappen over om zich weer helemaal op het shorttrack te kunnen storten.
Foto Gewoan Dwaan / Douwe Bijlsma
Suzanne Schulting
Gelukkig brak er nog een shortrackster door op de internationale langebaan tijdens de World Cups: Suzanne Schulting uitHeerenveen. En die is er wel. Gelouterd als wereld- en olympisch kampioene in shorttrack moet ze het nu noodgedwongen op de langebaan doen, omdat een blessure haar hindert om shorttrack honderd procent te doen.
En die langebaan ligt haar best. In Japan en China kwam ze al op het podium in steeds snellere tijden. Ze zat zelfs in Rintje Ritsma’s teamsprint ploeg. Die won tijdens de World Cups en dat tekent de breedte van het Nederlandse sprintersgeweld. Dat komt straks bij die sprintkampioenschappen tot ontploffing.
Met als grote vraag of de 500 meter wereldkampioene Femke Kok uit Tijnje tijdig genezen is van het CMV virus, dat ze opliep. Femke wil natuurlijk schaatsen, maar haar (medische) begeleiding zou best kunnen zeggen dat ze haar toekomstblik maar moet richten op de Olympische Winterspelen van volgend seizoen. En als ze meedoet is de vraag of ze tijdig weer top is.
Gelukkig zijn er naast Femke nog diverse kandidaten die de sprint prima rijden momenteel. Jutta Leerdam zat nog niet op haar gebruikelijke niveau, maar die komt wel. Dione Voskamp kwam internationaal al goed door op de 500 meters. Marrit Fledderus van St. Nicolaasga had een matige seizoenstart, maar komt langzaam terug. En kijk maar eens goed naar Michelle de Jong. Die schaats beter dan ze deed, nu de kracht nog.
Foto Gewoan Dwaan / Douwe Bijlsma
Antoinette Rijpma de Jong
En wat doet de zus van Michelle, Antoinette Rijpma-de Jong. Ook al een verrassende deelneemster in de team sprint. Gaat ze helemaal het sprinttraject in, of gaat ze haar oude liefde, het allround schaatsen, aan. Haar 1500 meters zijn nog heel goed, maar op de langste afstanden wil het nog niet.
En daar hebben Marijke Groenewoud uit Grou en wereldkampioene Joy Beune geen last van. Die slaan daar soms grote gaten. Groenewoud was op de massastart niet te benaderen, won in Nederland alle marathons waaraan ze meedeed, maar individueel wilde het nog niet zoals ze wilde. Maar de kracht heeft ze wel. Samen met Joy Beune eigenlijk wel zeker van kwalificatie. En daarachter krijgt, als ze meedoet, Rijpma-de Jong te maken met een aantal outsiders, zoals bijvoorbeeld Merel Conijn en Elisa Dul. Spannend!
Dat is het bij de mannen ook. Ooit was het zo dat als je het over nationale allround prestaties had, dat je blind en automatisch de naam van Patrick Roest opschreef. Die heeft zich echter een tand laten afzetten en daar heeft hij zoveel last van gehad dat het voorseizoen helemaal in de hobbel ging. Of is het een voorzichtigheidstruc omdat Roest altijd moeite een heel seizoen top van de wereld te zijn, en dat loopt het eind fout af. Benieuwd naar zijn terugkomst.
Waar we dachten dat de Essent ploeg van Sven Kramer en Jac Orie erg was uitgehold, bleek al tijdens de kwalificatiewedstrijden dat hun Chris Huizinga er super goed voor staat. En in de World Cups bleek dat Beau Snellink een nog grotere stap heeft gezet. Die jongens reden nog geen 1500 meters, maar dat kunnen ze echt wel. Met Roest zijn ze in principe de mannen voor het Europees Kampioenschap. Maar er kunnen altijd omstandig heden zijn waardoor de subtoppers een kansje krijgen. Marcel Bosker bijvoorbeeld ligt elk jaar op de loer.
Foto Gewoan Dwaan / Douwe Bijlsma
Tim Prins
Daar is het spannend, bij de sprinters is het superspannend. Het bleek in de World Cups dat Jenning de Boo op zowel de 500 als de 1000 meter heel dicht bij super wereldkampioen Johan Stolz is gekomen. Die keek al zorgelijk. Ook Tim Prins uit Joure zegt altijd dat hij alleen naar Stolz kijkt, die wil hij voorbij. Het zijn nog kleine marges. Benieuwd mogen we zijn hoe Prins de 500 meter zal afwerken. Dat deed hij tijdens de kwalificatie één keer heel goed, waarna hij zich niet meer liet zien op de 500 meter, want de 1000 en 1500 meter zijn zijn doel. Er is maar één ding dat telt: schaatsen. Geobsedeerd voert hij de opdrachten van trainer Gerard van Velde uit, en doet soms al meer.
Vlak overigens Joep Wennemars, Tijmen Snel, Merijn Scheperkamp en Stefan Westenbroek niet uit. Of de ‘oudjes’ zoals Hein Otterspeer. Die zitten er allemaal dicht tegen aan. En dan hebben we Kjeld Nuis niet eens genoemd. Via het internationale circuit komt hij langzaam weer in beeld na zijn ziekte bij de kwalificatie. Dat beeld wil hij doorzetten op Thialf, tijdens die superspannende kampioenschappen allround en sprint eind december.
Foto Gewoan Dwaan / Douwe Bijlsma
1 januari NK marathon
Drie dagen na de kampioenschappen is er opnieuw een grandioze happening op Thialf: Het Nederlands kampioenschap marathon. Fantastisch om te zien. Het hele peloton mannen en vrouwen heeft de afgelopen zomer nog intensiever getraind om goed voor de dag te komen. En dan is het nationale kampioenschap natuurlijk de vetste kluif.
Niet genoemd tijdens het langebaan verhaal is bijvoorbeeld Jorrit Bergsma uit Aldeboarn. Die kwalificeerde zich wel voor de World Cups, maar zal zich waarschijnlijk niet laten zien op de allround kampioenschappen. Trainer Jillert Anema heeft Bergsma terug en zal hem weer laten floreren op de marathon. Dat kon je ook al zien in de massastart in China. Bergsma zorgde dat het ploegje bij elkaar bleef en daarna moest Bart Hoolwerf het in de sprint afmaken en dat gebeurde ook. Maar op 1 januari zou Bergsma best eens voor zichzelf kunnen gaan.
Want hij moet een man kwijt raken. Dat is Harm Visser uit Zwaagwesteinde. Die kreeg het begin van het seizoen de schaats van een collega in z’n knie. Hij deed nog wel mee, maar kon zich niet echt meten. Hij is intussen echt terug. Visser won al weer eens en heeft natuurlijk zijn zicht gezet op die titel, om te laten zien dat hij nog beter kan afsprinten dan Hoolwerf. De strijd van zijn Essent ploeg met de Zaanlanders van Jillert Anema is het spektafel van die nationale strijd.
De trui bij de dames kan klaar gelegd worden voor Marijke Groenewoud, als die niet teveel te lijden heeft gehad van haar acties een paar dagen eerder. Marijke is evenwel zo oersterk, die moet dat kunnen. En is dat niet het geval dan zijn er vele kandidaten voor de titel. Kijk bijvoorbeeld maar eens naar Kim Talsma uit Grou die eerder in Heerenveen de marathon verrassend won.
