UDIROS erelid en clubman Anne Schokker neemt geen blad voor de mond
NIEUWEHORNE - Voor de tachtigjarige Anne Schokker is omnisportvereniging UDIROS in Nieuwehorne zijn lust en zijn leven. Schokker voetbalde voor de sportvereniging, was ruim vijftig jaar jeugdtrainer, consul, materiaalman en onderhield de velden. Voor zijn inzet werd hij tot erelid benoemd. Niet iedereen in Nieuwehorne zal daar even blij mee zijn, weet Schokker. “Ik bin nochal útsprutsen.”
In het leven van de onlangs tachtig jaar geworden Anne Schokker bestaan geen grijstinten. “It is by my swart of it is wyt”, zegt hij. En als Schokker ergens wat van vindt, geeft hij onverbloemd zijn mening. Zijn rechtlijnigheid is de reden dat Schokker nooit een bestuursfunctie bij UDIROS heeft geambieerd. “Dan moatst konsesjes dwaan en dêr bin ik net de geskikte persoan foar.”
Botsen met de leiding
Anne Schokker beseft dat hij met zijn uitgesproken standpunten niet overal vrienden maakt, maar dat neemt hij voor lief. Vroeger, toen hij assistent-bedrijfsleider bij de ijzergieterij in Heerenveen-Zuid was, kon hij uitstekend overweg met het personeel. “Mar ik botste mei de lieding, want dy makke der yn myn eagen in púnheap fan.” Het was misschien wel de reden dat hij na 28 jaar dienst bij een reorganisatie ontslag kreeg.
Schokker debuteerde als 16-jarige in de hoofdmacht van UDIROS. Trainer Koene Koopman, oud-keeper van Cambuur, moest noodgedwongen verjongen, omdat meerdere spelers waren gestopt na een degradatie. Bij FFS Vegelinsoord dachten ze zelfs dat UDIROS een jeugdteam naar Stobbegat had gestuurd. “Mar we wûnen mei 9 -2 en it moaie wie, dy pipo dy’t ús weromstjoere woe, wie harren keeper.”
Vertrek naar Jubbega
Schokker was een spits, maar speelde in een teruggetrokken rol om vanuit het middenveld de Nieuwehornster aanvallen vorm te geven. “Doetiids spilen se noch mei fiif man foaryn, wy wiene de tiid fier foarút.” Hij voetbalde vijf seizoenen in de hoofdmacht van UDIROS en vertrok op 21-jarige leeftijd, nadat er wat ‘gedonder’ was geweest, naar Jubbega.
Het besluit om voor Jubbega te gaan spelen werd niet lichtvaardig genomen. Schokker was niet zo’n fan van de roodwitten. “As wy tsjin de Kompenije spilen, siet ik wol in wike yn de syktewet, sa hurd waard ik oanpakt.” Hij speelde tien seizoenen met veel plezier voor Jubbega, maar UDIROS bleef trekken. “Tsien minuten nei de wedstriid wist ik al hoe’t UDIROS spile hie.”
Trainer zonder papieren
Hij keerde terug naar zijn oude club en speelde tot op zijn 41ste in het eerste elftal. “Mar net mear yn’e foarhoede, want dat koe ik net mear berinne.” Dankzij zijn voetbalinzicht en opbouwend vermogen stond de defensie van UDIROS als een huis. “Ek mei tank oan ús keeper Jehannes van der Honing. Hy wie unyk. Ik kin my in seizoen heuge dat we mar acht doelpunten tsjin krigen.”
Ook na zijn actieve carrière stond zijn leven in het teken van UDIROS. Schokker was ruim vijftig jaar jeugdtrainer en trainde, verdeeld over verschillende periodes, de hoofdmacht. Als er stront aan de knikker was en UDIROS zonder trainer zat, klopte het bestuur nooit tevergeefs bij Schokker aan. Een diploma bezat hij niet. “Ik trainde op de papieren fan Tjalke Brouwer.”
Zes dagen per week voetbal
De week was gevuld met voetbal. Op maandag- en donderdagavond trainde Schokker jeugdelftallen, op dinsdag- en vrijdagavond het eerste elftal, op zaterdag ging hij bij zijn zoon Oebele kijken en op zondag stond hij bij het eerste langs de lijn. “Ik wie seis dagen mei fuotbal dwaande. Allinne de woansdeitejûn wie foar myn frou Corrie, mar dan wie der faak Europeesk fuotbal op tv en gie it noch oer fuotbal.”
Er lopen volgens Schokker nog steeds goede voetballers rond op de amateurvelden, maar hij gruwt van de huidige mentaliteit. Van een goede tegenstander verliezen is geen schande, vindt de tachtiger. “Mar as je in wanprestaasje delsette en letter yn’e kantine it bier noch krekt like goed smakket, dat wol der by my net yn. De belibbing is tsjintwurdich folslein oars.”
De volgende generatie
Zijn voetbaltalent en liefde voor de sport gaf hij door aan de kinderen, Willem en Oebele en dochter Liesbeth. Zoon Willem, die UDIROS meerdere keren trainde en tweemaal kampioen maakte, erfde het karakter van zijn vader. Oebele lijkt meer op zijn vrouw Corrie, meent Anne Schokker. “Hy is guodliker, dat fernimst ek oan syn trainerskip, mar as fuotballer koe ik net yn syn skaad stean.”
Met Oebele, die een begenadigd talent was en onder meer voor Harkemase Boys en Cambuur uitkwam, praat hij zelden over voetbal. Vroeger, toen hij met de jonge Oebele op pad was, vroeg zijn zoon wel eens wat heit van zijn prestaties vond. “Dan sei Corrie gau: ‘Hâld dy stil, jonge’. Ik sei nammentlik wat ik tocht, fertelde wat goed wie, mar beneamde ek de minne punten.”
Zoon Oebele probeert als trainer met UDIROS uit de vijfde klasse te komen, maar dat lukt maar niet. Volgens Anne Schokker ligt verkeerd beleid in het verleden ten grondslag aan de huidige problemen. “Wy ha Gerald Sibon hjir as trainer hân, in moaie namme, mar dy siet yn de dug-out op syn tablet Formule 1 te sjen. Dat soarte fan saken is UDIROS stikken oan gien en dêrtroch hat Oebele grutte muoite om it wer op de rit te krijen.”
“It is myn alles”
Wat er echter ook gebeurt, UDIROS blijft Schokker zijn club. “It is myn alles.” Hij is nog altijd actief, verzorgt in de zomer de velden en past op de materialen. Voor alle verdiensten werd Anne Schokker tot erelid benoemd. Een verdiende beloning, vindt algemeen voorzitter Cor de Vries van sportvereniging UDIROS. “Anne hat it fertsjinne. Anne is net maklik, mar hat altyd in soad betsjutten foar de feriening.”
