Interview: Carolina Postuma vindt na 75 jaar haar Canadese familie

De periode rond 4 en 5 mei was een lastige tijd voor Carolina Postuma. Elk jaar weer. “Voor mij was dat altijd een trieste tijd. Moeilijk. Verdrietig. Dat herinnerde me extra aan mijn vader die ik nooit gekend heb”, zegt de inwoonster van Sneek. “Ik heb ook heel lang gedacht dat ik de enige was.” De ommekeer kwam door het televisieprogramma ‘Sonja op Zaterdag’ toen tijdens een aflevering het publiek bestond uit alleen maar kinderen van Canadese bevrijders. 

Canadese vlag

“Toen gingen bij mij de ogen open”, vertelt Carolina. “Nooit geweten. Ik ben lid geworden van een organisatie van kinderen van Canadese soldaten en heb ook bijeenkomsten bezocht. Dat voelde als thuiskomen. Die Canadese vlaggetjes op de tafel alleen al. Dan praat je met mensen die vrijwel allemaal hetzelfde hebben meegemaakt en voelen. Henk van Wijngaarden zat daar en ook de vrouw van clown Bassie. Vrijwel meteen daarna hebben we een Canadese vlag gekocht. Als er iets te vieren valt en natuurlijk op Bevrijdingsdag, hangt bij ons de Canadese vlag uit. Dat heb ik lang niet gedurfd hoor. Maar doe ik nu met trots.” 

Brieven verscheurd

Het tweede deel van haar jeugd ging niet bepaald over rozen. Haar moeder was 23 jaar oud toen ze zwanger raakte van een in haar woonplaats Franeker gestationeerde soldaat. Ze woonde nog thuis. Na de oorlog schreef de vader van Carolina brieven, maar die bereikten haar moeder nooit. Oma verstopte ze. “Mijn moeder was enig kind en mijn opoe was bang dat ze zou emigreren en ze haar dochter dan nooit weer zou zien.” Toen Carolina acht jaar was kreeg haar moeder kanker, vijf jaar later overleed ze. Zo lief haar moeder was, zo kind-onvriendelijk was haar opoe. “Ik wilde gaan zwemmen met mijn vriendinnetjes. Was mijn opoe niet thuis en zat de deur op slot waardoor ik niet bij mijn zwemkleding kon. Ze was nooit thuis, trouwens. En zo waren er nog veel meer dingen. De momenten dat ze aardig was, waren schaars. Maar ik heb het haar vergeven. Ze had haar enige dochter verloren.” 

Verkeerd gezocht

Het tekent Carolina Postuma; altijd positief. Terug naar de ommekeer. Dochter Anna zette haar schouders onder de zoektocht naar haar opa en bezocht in die jaren daarna alle defilés. Als actief toeschouwer getooid met een bord met daarop de tekst dat ze op zoek was naar Beaney van het Calgary regiment. Anna: “We hadden zijn voornaam en hebben kunnen achterhalen welk regiment in Franeker gestationeerd was.” Overigens kreeg Anna later weer hulp van háár dochter Chantal met eenzelfde bord.

Later zou blijken dat de twee al die jaren niet alleen de verkeerde naam, maar ook het verkeerde regiment hadden. Dat was ook de reden dat het ingeschakelde tv-programma Spoorloos de vader van Carolina Postuma (nu 75) nooit heeft kunnen vinden. Anna: “Hij heet Henry Ford Sears en Henry lijkt wel een beetje op ‘Beany’ als je niet goed Engels spreekt. En omdat het zo’n zooitje was rond de bevrijding, bleek dat er ook soldaten uit andere regimenten in Franeker waren.” Nadat alle instanties waren benaderd, kranten en televisiezenders er aandacht aan hadden besteed met nul resultaat, gaf Carolina Postuma de moed op. “Ik kon niet meer.”

Volle nicht gevonden

Maar daar dachten dochter Anna en kleindochter Chantal anders over. Anna: “We kwamen in contact met Els Leijs die we op televisie hadden gezien met een programma over DNA. Zij is DNA-detective en was onze laatste strohalm.” Het DNA van Carolina Postuma kwam in een DNA-databank en in oktober 2020 was er een eerste resultaat. Een erg hoopvol resultaat zou later blijken. Want, er was een volle nicht gevonden. Carolina Postuma: “Die mededeling landde niet. ‘Een volle nicht,’ zei Els Leijs, ‘snap je wel wat dat betekent? Huilen, natuurlijk, maar pas onderweg naar huis beseften we wat dit betekende. Er is eindelijk familie gevonden. En in Canada. Hebben we tóch goed gedacht.”

Schaamte

Toch duurde het tot juni vorig jaar eer het goede nieuws een vervolg kreeg. Anna: “Ik werd gebeld door Els Leijs. Ze zei: ‘Anna, je moet je moeder overtuigen dat het heel belangrijk is dat ze meedoet aan het programma ‘De Reis van je Genen’. Daarin gaan we familieleden herenigen op basis van DNA en ik vind jouw moeders verhaal zo mooi, daar moet ze in’.” Voor alle duidelijkheid, Carolina Postuma was niet opgegeven voor het door Caroline Tensen gepresenteerde programma, elfhonderd anderen wel. Anna en dochter Chantal startten een offensief, want moeder en oma Carolina Postuma vond het maar niets, al die aandacht. “Je gaat met je billen bloot voor heel Nederland. En niet op zijn voordeligst. Omdat je moet huilen heb je zakken onder je ogen. En er komt ook schaamte bij kijken, natuurlijk. En je weet ook niet hoe mensen op je reageren. Maar de reacties zijn overweldigend. De ene nog liever dan de andere.”

Henry Ford Sears 

De nicht gaf geen sjoege. Ze dachten eerst dat het een halfzus was, maar dat kon niet want haar vader was geboren in 1933. Els Leijs is verder gaan zoeken en vond een stamboom met de naam Ed Cheeseman. Bleek dat zijn zuster was getrouwd met Henry Ford Sears, de vader van Carolina Postuma. Sears zoon’ Russel en oom Ed hadden regelmatig contact en dus was een belletje een kleine moeite. Russels reactie was niet van ‘jippie ik heb een zus’. Anna: “Hij was sceptisch. Dat snap ik wel. Wij zoeken ons hele leven al. Die man krijgt van de ene op de andere dag te horen dat hij een zus in Nederland heeft. Dat is nogal wat.”

Toronto

Henry Ford Sears was zestien jaar oud toen hij in dienst ging. Te jong, maar hij ging wel. Anna: “Uit verhalen bleek dat ze verkering hadden en elkaar in het geniep ontmoetten. Hij heeft ook zeker brieven gestuurd, maar die heeft opoe verscheurd. Dat heeft ze verteld. Want na de oorlog werd bekend dat als je middels een brief kon aantonen dat je een kind had van een Canadees, je een gratis babyuitzet kreeg. Toen ze dat aan de weet kwam, vond ze het jammer dat ze de brieven had verscheurd. Erg triest, want eigenlijk heeft ze daarmee het leven van een ander bepaald.”

Henry Ford Sears – zijn ouders moeten haast wel fan zijn geweest van de Amerikaanse autobouwer – heeft zijn leven lang in Toronto gewoond. In die plaats in het westen van Canada, ligt hij ook begraven. Hij was getrouwd met Rita Cheeseman. Samen kregen ze acht kinderen waarvan er intussen vier zijn overleden.

Halfbroer

Op de vraag hoe het hele avontuur voor Carolina nú voelt, antwoordt ze: “Lekker, ik ben nu weer compleet. Er is nu rust. En die broer van mij. Dat is zo’n leuke vent. Een poepie. Als ie lacht ook, gewoon om op te vreten.” De gelijkenis tussen broer en zus is treffend en niet alleen qua uiterlijk. Want dat hartelijke hebben ze beiden. “En dat hebben we niet van elkaar afgekeken”, lacht Carolina Postuma die moeilijk om kan gaan met complimentjes, maar het is duidelijk dat appels ook hier niet ver van bomen vallen.

Bevrijd van alle zorgen

Carolina Postuma: “Het is af. Klaar. Ik heb hier een foto en dan denk ik bij mezelf: ‘Nu heb ik alles wat ik wilde hebben’. Zo kijk ik. Dodenherdenking en Bevrijdingsdag waren voor mij de ergste tijd om mee te maken. Ik voel me nu bevrijd. Bevrijd van alle zorgen.” 

Hoe nu verder? “Ik wil er zo graag weer naartoe. Maar ik denk dat ze eerst naar Nederland komen.” Want intussen is er ook contact met twee zussen: Susan en Paula. Anna: “Susan is ernstig ziek en herstelt van kanker. Op het moment dat het kan, stappen ze in het vliegtuig, want ze willen mijn moeder met eigen ogen zien, hebben ze gezegd. Toen we daar waren kon dat niet, want ze wonen te ver uit elkaar. Er is nóg een broer, Mike, maar die speelt nog een beetje verstoppertje.”