NY Marathonmannen op de thee bij Milou
Gezellig bij Milou Zaterdagmiddag, de mannen van Marathon voor Milou zijn op bezoek bij Milou Bosscher in Skoatterwâld. Elke vrijdag gaat haar rolstoel in een busje van Koopmans uit Jubbega. Dan komt ze gezellig thuis vanuit het revalidatiecentrum in Utrecht, waar ze doordeweeks met mama Janneke verblijft. Het weekend heeft de familie nodig om weer bij elkaar te zijn en bij te komen van de intensieve weken.
Kijken bij Bas Milou heeft best even tijd om met ons te praten, voordat ze naar broer Bas gaat kijken. Hij voetbalt bij vv Heerenveen en voor het eerst gaat ze daarvoor op pad. Harry: “We zijn al 16 weken als gezin uit elkaar. Bas moet gewoon naar school, hij zit in zijn examenjaar. En ik werk, dus wij zijn samen in Heerenveen. We zitten er soms best wel doorheen, je gaat toch altijd alleen naar bed en staat alleen op.” Met het bijzondere verlof dat ze van haar werk krijgt, is Janneke blij: “Zo hoef ik me niet druk te maken over allerlei trajecten waarin ik anders zou moeten om vrij te krijgen en kan ik me helemaal richten op Milou.”
Doorgaan Of ze nog een beetje met school bezig is? “Ja hoor”, zegt Milou: “Want ik wil niet blijven zitten.” Ze werkt elke dag twee keer een half uur aan schoolwerk met o.a. een typspanbalk. Omdat ze alleen is, heeft ze geen afleiding zoals op school, waar ze veel beter zou moeten opletten. Het leren gaat daarom veel sneller. In de week voor ons bezoek heeft ze voor het eerst acupunctuur gehad: “Dat deed zeer! Vooral op mijn hoofd en in mijn nek.” Reden voor haar shiatsu-therapeut van Mans Macias om de volgende keer mee te gaan naar de acupuncturist. Milou: “Inmiddels heb ik een ander kussen, zodat ik op een gewoon bed kan slapen en normaal kan zitten. We leren een goede manier van tillen aan, zodat ik ook weer eens naar boven kan, op mijn eigen kamer. En mijn stoel wordt helemaal aan mij aangepast. Ik heb ook al gezwommen en dat was wel fijn. Ik kon langer in het water blijven dan ze hadden gedacht”, vertelt Milou. Dat is toch allemaal best veel vooruitgang.
Wel of niet volledig We hebben het over wel of geen volledige dwarslaesie, want daarover zijn de deskundigen het nog helemaal niet eens. “Direct na het ongeluk dacht de arts van de bond dat de dwarslaesie niet volledig was, wat de acupuncturist als oud-neuroloog beaamt. De artsen in het ziekenhuis hadden daarover een andere mening.” Milou voelt meer dan ze eigenlijk zou horen te voelen bij een volledige dwarslaesie. Dat de artsen al in het begin geen enkele hoop op herstel gaven, begrijpt de familie niet. “Het werd ons ook recht in ons gezicht verteld, dat was een klap”, aldus Harry. Jaap bevestigd als ervaringsdeskundige dat hem dat ook direct werd verteld toen hij 20 jaar geleden in het revalidatiecentrum kwam.
Echte vechter Maar Milou is een echte vechter en ze laat het zich allemaal niet zomaar vertellen: “Ik dacht meteen: het kan niet dat ik niets meer zal kunnen. Ik heb zoveel gesport en kende mijn lichaam zo goed. Dus ik luisterde er gewoon niet meer naar. In het ziekenhuis heb ik op een gegeven moment gezegd dat ik geen artsen meer op mijn kamer wilde. Ik hoef het niet allemaal te weten.” Beter worden wil ze en daar gaat ze voor. Daarom had ze ook helemaal geen zin in de elektrische rolstoel die ze kreeg aangeboden, waarop alles zat waarop wat ze echt niet wilde: “Zelfs een toeter.” In Utrecht heeft ze best pret, er zijn leuke mensen om mee om te gaan. Haar kamer hangt er vol met meer dan 1.000 kaarten en ze heeft een vitrine vol engeltjes, die ze van mensen heeft gekregen.
Zoveel acties Dat zoveel mensen massaal manieren verzinnen om geld bij elkaar te brengen voor het verbeteren van de leefomstandigheden van Milou, vindt het gezin heel bijzonder en welkom. Milou haar positieve houding blijkt uit de volharding in haar mening: “Maar ik ga eerdaags weer lopen hoor. Ik wil ook niet bekend staan als het meisje dat geld nodig heeft.” Janneke: “Ze zegt weleens dat we er geen vertrouwen in hebben dat het goedkomt, als we het hebben over bijvoorbeeld aanpassingen in het huis of een aangepaste auto. Volgens haar hebben we die straks niet meer nodig. Maar in tussentijd ben je wel afhankelijk van die zaken, zelfs al zou het maar voor een aantal maanden zijn.” Het is alleen maar heel fijn als het gezin zich zoveel mogelijk zelf kan redden. De marathon-mannen stellen dan ook voor om het geld dat ze met hun sponsoractie bij elkaar gaan brengen, te koppelen aan een concreet doel zoals bijvoorbeeld een aangepaste auto. “Het is geweldig als we er daarmee als gezin weer eens op uit kunnen trekken”, meent Harry.
Op weg naar New York Ook Edwin, Jaap en Erik maken intussen vorderingen. Naast dat ze hard trainen, hebben ze ook voedingsdeskundige Jorne Dijkstra ingeschakeld. En dat is inmiddels zichtbaar. “We bouwen op naar de halve marathon in mei”, vertelt Edwin. Jaap rolt inmiddels al 17 km. Nog steeds in zijn eigen rolstoel, de sportrolstoel die hij mag lenen van de bondscoach van het Paralympisch team, is in aantocht. Ook hij is een doorzetter: “De eerste keer had ik de blaren in mijn handen staan, maar ik ga altijd door.” Dit levert hem veel respect op van zijn teamgenoten en ook van de mensen die hij tegenkomt op straat tijdens het trainen: “Dat is heel motiverend, mensen die me aanmoedigen en zeggen dat ze respect hebben voor waar ik mee bezig ben.” Intussen hebben al vele sponsoren toegezegd bij te dragen aan Marathon voor Milou en worden de heren al gesteund in hun actie. De notaris stond hen bij in het oprichten van de stichting, de website is gratis gebouwd en sportkleding wordt gesponsord. De familie vindt het soms moeilijk te bevatten wat iedereen voor ze doet. “Maar wat een geweldig initiatief, Marathon voor Milou”, benadrukt Harry.
Lekker naar buiten Intussen gaan de nieuwsontwikkelingen door. Op zondag 20 maart zond Kruispunt een documentaire uit ‘Vechten voor Hoop’, met daarin het verhaal van Milou. Ook Omrop Fryslân deelde dit. Op zaterdag 26 maart praten Erik, Jaap en Edwin over Marathon voor Milou bij Douwe Heeringa in het programma ‘Op&Ut’. Maar genoeg gepraat. Milou gaat de buitenlucht in. Warm ingepakt in de rolstoel naar het voetbalveld, gezellig kijken bij Bart.
Lees ook
