Column Eelke Lok: Afvalstrijd

Ik weet het: het is tot nog toe niet meer dan een prikactie. Bedoeld om de inwoners van Heerenveen wakker te schudden om hun afval beter te scheiden. Net zo nauwgezet als een fundamentele Groen Linkser. Zakje thee: nietje in de ijzerbak, zakje bij het oud papier, thee op de compostbult, dat soort werk. We worden al gedwongen door hen om met een elektrische auto langs zonnepanelenvelden naar het treinstation te rijden. Ze hebben het ook al over een circulaire wereld. Opgebouwd uit rotzooi. Maar het is gebleken dat een muurtje van uitgeperste theezakjes geen stand houdt in het huidige Nederlandse windklimaat.

Gemeenten dragen zorg voor de zorg. Dat kunnen ze eigenlijk niet betalen. De gemeente Heerenveen heeft een oplossing gevonden. Die heeft geleerd om zelf injecties te geven. Ze moest oefenen op afvalbakken. Bingo. Gemeentelijke ambtenaren injecteerden een chip in elke vuilniston. Geweldig dat een gemeente dat kan. Achteraf bleek dat de administratie er van nog het meeste werk was. Maar ambtenaren redden dat op. Natuurlijk. En met één druk op de knop kan de gemeente nu je gewicht aan vuilnis berekenen, als ze de ton aan het legen zijn. Ze zeggen het niet luidop, maar het idee zit er bij enkele partijen al een beetje in: je zou dan ook het ophalen van afval naar rato van dat gewicht kunnen laten betalen.

Je wordt dus ongelukkig van de preventieve gezondheidzorg van de gemeente met die injectie. En dwars. De bevolking van Heerenveen staat klaar. “Dan donderje ik it wol by buorman yn de tonne”. Maar buorman trekt dikke werkhandschoenen aan en leegt zijn ton terug. Of in die van een andere buurman. Machtige gevechten, die nog voortdurend als de grote afvalwagen om de hoek komt rijden. Ineens ontstaan ook sterke buurtmienskippen, die er voor kunnen zorgen dat een niet gewenst gezin uit de buurt vertrekt, overladen door rotzooi. Met als uiteindelijke oplossing dat alles op straat wordt gekwakt. En dan hoeft niemand het te betalen.

Nou ja, de gemeente dan. Dat zijn wij met z’n allen. En dan is er dus niets veranderd.

Eelke Lok