Eric Corton keert terug met indringende voorstelling over dementie

Op woensdag 20 mei staat hij met Pa in het Posthuis Theater. Na het succes van zijn eerdere monoloog Ma uit 2018, gebaseerd op het boek van Hugo Borst, duikt Corton opnieuw in het thema, dit keer vanuit een nog persoonlijker perspectief. Waar Ma ontstond zonder directe persoonlijke ervaring, veranderde dat tijdens de repetities ingrijpend. “Mijn vader bleek Alzheimer te hebben,” vertelt Corton. “Overdag zat ik met hem bij de geriater, terwijl ik ’s avonds een vergelijkbare situatie op het toneel speelde.” Zijn vader overleed in 2022, waarna een nieuwe voorstelling over dementie aanvankelijk het laatste was waar hij aan dacht.

Eric Corton keert terug met indringende voorstelling over dementie - Foto: Annemieke van der Togt

Toch kwam het project er. Samen met regisseur Benno Hoogveld en scriptschrijver Marc Veerkamp, die beiden ook van dichtbij met dementie te maken kregen, ontstond het idee voor Pa. “We waren ineens alle drie ervaringsdeskundigen,” zegt Corton. “En we merkten dat we nog iets te zeggen hadden. Over hoe we als samenleving omgaan met mensen met dementie.” Volgens Corton rust er nog altijd een taboe op het onderwerp. Schaamte, vooral onder oudere generaties, speelt daarin een grote rol. “Mantelzorg wordt vaak genoemd door politici, maar hoe zwaar het werkelijk is, wordt onderschat. Veel mensen worstelen in stilte. In een rijk land als het onze zouden we beter voor ouderen moeten zorgen. Dat begint met openheid.”

In tegenstelling tot Ma, waarin het perspectief van de zorgende zoon centraal stond, kiest Pa nadrukkelijk voor het standpunt van degene met dementie. De voorstelling laat het verwarrende, soms ontroerende en zelfs humoristische innerlijke leven zien van iemand wiens geheugen langzaam verdwijnt. “Dementie heeft ook een tragikomische kant,” legt Corton uit. “Mijn vader zag bijvoorbeeld elke ochtend zijn eigen vader, die al jaren overleden was. Dat leverde prachtige verhalen op, ontroerend en tegelijkertijd ook grappig.” Hoewel het verhaal niet letterlijk dat van zijn eigen vader is, zijn de ervaringen herkenbaar. “Het verlies van decorum, het langzaam kwijtraken van jezelf, dat is universeel voor veel mensen met dementie en hun naasten. Dat proberen we invoelbaar te maken.”

Muziek speelt een belangrijke rol in de voorstelling, mede door Cortons achtergrond als muzikant. “In de ouderenzorg zie ik hoe muziek iets kan openen wat anders gesloten blijft. Het raakt iets heel dieps.” Tijdens de voorstelling begeleidt hij zichzelf dan ook op gitaar. De kleinschalige opzet van de productie spreekt Corton aan. “Het voelt vanaf het begin goed. Iedereen is betrokken en we dagen elkaar uit om verder te gaan. Bij Benno durf ik echt te experimenteren.” Lachend voegt hij toe: “Ik heb wel eens gezegd dat ik alleen nog maar met Solo Stories wil werken – en dat meen ik eigenlijk ook.”