Vrijwilligers zijn de motor achter de autocross in De Knipe
DE KNIPE - Dat een evenement als een autocross niet zonder vrijwilligers kan, weten Tjeerd Talman en Akkie Meijer als geen ander.
Allebei zijn ze op de zondag van de Knypster Merke als vrijwilliger op het autocrossterrein te vinden. Tjeerd is al vanaf zijn achttiende verknocht aan de cross, waar hij zelf meerdere keren aan heeft meegedaan.
“Het is begonnen met zelf aan een auto sleutelen en racen. Tussen mijn eigen races door hielp ik de organisatie als dat nodig was, bijvoorbeeld bij het toelaten van de racers op de baan. Vanaf dat moment heb ik allerlei verschillende dingen rondom de cross gedaan en dat doe ik nog steeds. Ook al race ik inmiddels zelf niet meer, ik ben er ingerold en nooit meer weggegaan.”
Tjeerd is bestuurslid van Autocross Club De Knipe. Al maanden van tevoren is hij samen met de andere bestuursleden bezig met de organisatie van de autocross tijdens het dorpsfeest. “We hebben een draaiboek voor alles wat geregeld moet worden. Dat gaat van het regelen van de catering, het klaarmaken van de baan tot het benaderen van vrijwilligers voor de dag van de cross.
Eén van die vrijwilligers is zijn eigen partner Akkie. “Ik heb in het verleden altijd de catering gedaan”, vertelt ze. “Dat was zwaar werk, want ik moest met een bolderkar over het veld om alle andere vrijwilligers van een natje en droogje te voorzien. Later ben ik in de jurywagen terechtgekomen en vorig jaar zat ik achter de kassa. Welke taak je krijgt, kan ieder jaar verschillen.” Inmiddels zijn de rollen omgedraaid en verzorgt Tjeerd de catering, maar zonder bolderkar. “In tegenstelling tot Akkie, rijd ik in een klein autootje over het terrein om het eten en drinken te brengen. Mij hoor je niet klagen, haha!”
Ook al gaat er veel tijd in zitten, waardering is er natuurlijk ook voor het vrijwilligerswerk. Dat ervaarde Tjeerd een paar jaar geleden toen hij een brief van een vrouwelijke coureur ontving. “Tijdens een race belandde ze met haar crossauto op de kop in de sloot. Ze hing nog maar net boven het water en raakte daardoor in paniek. Ik ben naar haar toegegaan en heb een praatje gemaakt om haar rustig te houden. Daarna is ze al vrij snel met een kraan uit de sloot gehaald. Ze was me heel dankbaar voor mijn hulp en stuurde een paar weken later een brief. Dat zijn wel de mooiere dingen.”
Als op maandag alle dampen van het autocrossterrein zijn opgetrokken en de laatste klussen zijn gedaan, brengt Akkie de ploeg vrijwilligers een welverdiende kop snert. “Dat is inmiddels een traditie die we er zeker in gaan houden!”
