Shamé Keesman een horecaonderneemster die vanuit haar hart werkt
Ze studeerde bouwkunde aan de Hanzehogeschool in Groningen, rondde die studie zelfs af en stond op het punt om in Delft voor architect te gaan studeren. Toen ging de knop om en koos Shamé Keesman voor iets heel anders. Sinds anderhalf jaar is zij de trotse en vooral bevlogen eigenaar van By-Kees aan de Vleesmarkt 10. Een bijzonder café met de uitstraling van een hippe huiskamer, industrieel met een mix van Scandinavisch, een Shamé-stijl, waar iedereen zich binnen no time thuis voelt. Wie is toch die dekselse Shamé dat ze dit voor elkaar kreeg? Een portret.
“Shamé. Ik heb werkelijk waar geen idee wat de betekenis van mijn naam is. Mijn ouders vonden de naam Esmé heel erg mooi en de sh-klank en daarom hebben ze er Shamé van gemaakt. Mijn zusje heet Djanina, omdat ze Nina heel leuk vonden en de dj-klank, dus Djanina. Mijn oudste zus heet Milotte, omdat mijn ouders Lotte wel aardig vonden, maar te standaard. Het werd daarom Milotte.”
Warm gezin
De ouders, waar Shamé met veel liefde over praat, is het echtpaar Arjen en Marianne Keesman, een hecht gezin. Amper 4 minuten duurt ons gesprek of de emoties vliegen al over het tafeltje waar we aan zitten. Wat Shamé duidelijk wil maken is dat ze ontzettend dankbaar is, dat zij en haar zussen de mazzel hadden om in een warm gezin volwassen te mogen worden. Mooi en bijzonder om te zien en te horen hoe een ondernemende dochter op zo’n wijze over haar vader en moeder praat!
Vader Arjen, die arts is, en moeder Marianne, die verpleegster was, leerden elkaar in een Amsterdams ziekenhuis kennen, werden verliefd en trouwden. Arjen Keesman is nu een van de eigenaren van het Medisch Centrum voor Natuurgeneeskunde in Heerenveen. “In die zin zijn mijn vader en moeder ook ondernemers, vertelt Shamé. “Maar ondanks dat mijn ouders het vroeger erg druk hadden, was mijn moeder er na schooltijd altijd. Steeds meer besef ik hoe belangrijk zoiets is, dat je ouders en familie hebt die achter je staan. Daarom ben ik emotioneel!”
Shamé, middelste van de drie meiden, wilde van jongs af aan maar één ding en dat was architect worden.
Architect
“Ik wou vroeger als kind altijd een eigen huis voor mij zelf maken en daarvoor moest je architect zijn. En toen ik naar de havo ging was het nog steeds mijn wens en dus koos ik een passend profiel om na de havo verder te gaan voor een studie architectuur. Ik heb na de havo dan ook bouwkunde gestudeerd aan de Hanzehogeschool in Groningen en heb die opleiding ook afgerond. Ik heb verschillende stages bij architectenbureaus gelopen in het westen van het land. Maar ik vond dat écht niet leuk. Het vak wel hoor, dat vind ik nog steeds heel mooi.
Ik zat alleen maar achter de computer. Misschien zat ik wel te veel met een roze bril op tijdens de opleiding. Alles kon, alles mag, ik kon ontwerpen wat ik wou. Ik hoefde geen rekening te houden met budget, met de welstandscommissies, de gemeente of wat dan ook. Toen ik stage ging lopen hoorde ik al snel van ‘dit mag niet’ of ‘sorry daar is te weinig geld voor’. Ik merkte dat 15% over het ontwerp ging en de rest bestond alleen uit het uittekenen en met instanties praten over wat wel en niet mocht. Toen dacht ik al snel ‘jeetjemina, zo had ik het mij niet voorgesteld’. Wat ik van kind af aan ook al wist, was dat ik later iets voor mij zelf wilde gaan doen. Als ik architect wilde worden, zou ik een eigen architectenbureau willen hebben, maar tijdens die studie kwam ik er dus achter dat het op deze manier toch niet mijn ding was. Ik ging daarom terug naar Heerenveen, waar ik een jaartje ‘pauze’ nam en ik kreeg een baantje bij de Koffieplantage die toen nog aan de Lindegracht zat. Ik ging daar werken omdat ik tijdens mijn opleiding in Groningen ook al eens met de gedachte rondliep om een eigen klein koffiecafeetje te beginnen.”
Knop gaat om
Na een aantal horecabaantjes in Heerenveen in combinatie met toch nog even werken op een architectenbureau in Amsterdam trekt Shamé de stoute schoenen aan en solliciteert bij het Douwe Egberts Café in Leeuwarden als barista. Een volgende stap in de koffiewereld is dat Shamé naast het werken in het Douwe Egberts Café ook het etablissement Andere Koffie in Leeuwarden gaat runnen. Als daar voor Shamé de uitdaging vanaf is, met ook nog een uitstapje naar een architectenbureau in Leeuwarden, gaat de knop om.
“Het is zomer 2015. Ik krijg de gelegenheid om dit pand aan de Vleesmarkt te huren. Het moment dat de pandeigenaar er akkoord mee ging en dat ik de nieuwe huurster werd, toen had ik wel zoiets van ‘nu wordt het menens!’ Ik ben vanaf juli tot 5 december bezig dag en nacht bezig geweest om alles en dan ook alles op papier te zetten en uit te werken. De huisbaas en ik hadden beiden een klusman aan het werk, die heel goed samenwerkten. Ik was er constant bij omdat ik wist hoe ik het wilde hebben. De mannen begonnen om acht uur te klussen en ik was hier tot twaalf uur ’s avonds. Tussendoor schreef ik ook nog eens de menukaart en dat soort dingen. Toen de lampen werden opgehangen en ik op de trap stond en naar onderen keek dacht ik ‘wat heb ik gedaan’. Zo mooi vond ik het! Toen voor de opening waren er nog mensen die zeiden dat ‘het’ niets gingen worden, ‘tè hip voor Heerenveen’. Ik heb altijd gedacht ‘als ik dit niet ga doen maar een ander zal ik daar ontzettend veel spijt van krijgen’. De eerste ochtend dat we open waren, was echt verschrikkelijk, het waaide zo hard, ik kon niks buiten neer zetten. Er kwam niemand! ’s Middags toen we de officiële opening hadden waren er natuurlijk wel gasten en toen in een keer ‘bammmm’! Ik heb er niets van mee gekregen want ik stond achter de bar alle sapjes klaar te maken en Djanina was alleen met de koffie bezig. We hadden tien man personeel, allemaal nieuw! Ik zou wel zien hoe druk het ging worden.”
Het kopt hier allemaal
Toen ik begon had ik het idee om een klein koffiecafé te gaan runnen. Bij het uitwerken van mijn plannen besefte ik dat ik zelf geen gluten mag hebben, geen melk. Er zijn nergens restaurants waar ik die combinatie kan krijgen, want gluten zit in eten, in gebakjes. Ik wist dat ik ook iets moest hebben voor mensen met voedselallergie, want hoe fijn is het als je een allergie heb en ergens in een restaurant terecht kunt. Gevolg was dat er een keuken bij kwam. Een goede vriend heeft mij daarbij geholpen, omdat ik niks van de keuken af weet. Kortom het werd allemaal wel wat groter dan ik bedacht had. Daar had ik dus mensen voor nodig. Ik wilde geen slechte indruk geven dat het hier lang zou duren nadat je iets besteld had.”
“By-Kees is een koffiecafé, een lunchcafé, een sapbar, het is een healtybar, maar we hebben ook minder verantwoorde dingen zoals slagroom maar ik probeer wel alles zelf te maken. We maken niks uit potjes omdat daar allemaal toevoegingen in zitten. Als we suiker gebruiken, dan gebruiken we kokosbloesemsuiker. De sapjes persen we nooit voor, we maken het ter plekke want dan zitten de vitaminen er nog in. Ik doe dit werk puur vanuit mijn hart, ik heb nooit een haalbaarheidsonderzoek gedaan of het hier wel zou gaan lopen. Het klopt hier allemaal. Met de meiden die hier werken zit ik regelmatig om tafel en stellen we ons de vraag wat we zelf leuk zouden vinden als we in dit café zouden zitten. Ik zal niets kopiëren van andere zaken, we geven altijd onze eigen draai aan dit café. Ik doe het samen met het personeel, mijn zusje en niet te vergeten mijn moeder.”
En waarmee we ons interview begonnen eindigen we ook mee. Namen. Waar komt de naam ‘By-Kees’ vandaan?
“Bouwkunde is een echte mannenstudie, in mijn studiejaar waren er van de 90 studenten er maar tien meisjes. Al die mannen noemden mij Kees, op een gegeven moment was er zelfs een leraar die mij mailde en het mailtje begon met ‘beste Kees’. Het was voor mij de reden om deze zaak By-Kees te noemen! En als laatste, ook nog een nieuwtje. Wij openen binnenkort een koffiecorner bij Boekhandel Binnert Overdiep en bij Balans de sportschool.”
Foto: FPH/Mustafa Gumussu
Lees ook
