Rolf van der Veer: Markante kroegbaas en reuring-maker
Een boom van een kerel met handen als kolenschoppen, die het gesprek zonder probleem op gang weet te houden, zij het op een bescheiden en ingetogen manier. “Aangenaam, Rolf van der Veer, samen met mijn vrouw Lena Mud eigenaar van Café Kromme Knilles in Akkrum.”
Sinds zeventien jaar is Van der Veer een niet meer weg te denken vaste waarde in Akkrum-Nes. Wie is deze markante ‘patron’ van Café Kromme Knilles? Een portret.
Fantastische jeugd
Rolf, inmiddels 50 jaar, kwam ter wereld in Grou als jongste in een gezin van drie kinderen. “Ik heb nog twee oudere zusters” verduidelijkt hij. “Mijn vader werkte als bulldozer machinist en mijn moeder bij zeilmaker Molenaar. Ik heb daar een fantastische jeugd gehad. Vlotten bouwen, met de pols het land in met een groep vrienden, eierzoeken, vissen en natuurlijk zeilen in mijn schouwtje, want Grou, gelegen aan het Pikmeer en de Wijde Ee, was toen al een bloeiend watersportdorp. Met dus ook de nodige horecagelegenheden, dus ik werd toen ook al een beetje ervaringsdeskundige.”
Van der Veer volgde in Leeuwarden een opleiding in de techniek. Dat was achteraf een faliekant verkeerde keuze. “Ik bleek volledig atechnisch” lacht Rolf van der Veer. “De switch naar de MEAO was het ook niet. Die heb ik ook niet afgemaakt. Ik moest met mijn handen werken.”
Achter de vuren
Een koksopleiding via een werken-leren traject echter bleek een schot in de roos. “Ik kon beginnen in mijn geboortedorp als kok bij het toenmalige Wapen van Grou. Daar heb ik mijn eerste tien jaar kokservaring opgedaan. Vervolgens volgden vijf jaren in Heerenveen bij Grandcafé Oenema State, waarin tegenwoordig Grandcafé ’t Gerecht is gevestigd. Daarna heb ik de keuken opgestart in het Adverium in Drachten, maar dat was een avontuur van korte duur. Het was me daar veel te rustig.”
Eigen baas
Rolf en zijn vrouw Lena, inmiddels ouders van een zoon en een dochter, liepen al enkele jaren rond met het idee om voor zichzelf te beginnen. Dus toen zich zeventien jaar geleden de buitenkans voordeed om de dorpskroeg over te nemen in hartje Akkrum, hadden ze niet veel bedenktijd nodig. Het werd Café Kromme Knilles, met een knipoog naar het meanderende riviertje De Kromme Knilles dat de verbindingsweg vormt tussen Akkrum en Oude Schouw. Er bestaat een sage over het ontstaan van het bochtige riviertje en hoe Akkrum aan zijn naam komt. Zie het kader.
De Sage van de twee reuzen en hoe Akkrum aan zijn naam kwam
“Buurman, kom eens gauw en waarschuw de buren ook, jonge, jonge, dat gaat in een tempo!” Even later staan ze bij elkaar en zien twee reuzen, die bij hun nederzetting aan het graven zijn. Manke Meine en Kromme Knilles maken een brede sloot. Dat gebeurde ongeveer 1400 jaar geleden bij het dorp dat nu Akkrum heet.
De reuzen maakten een vaart van de hoge zandgronden in het zuiden naar de lage landen in het noorden. Met grote scheppen waren zij in de weer dat het een lust was. Iedere schepvol was een kubieke meter grond. Deze grote vaart, die nu de Boorne heet, was zeer belangrijk voor plaatsen als Aldeboarn en Akkrum. Ten eerste plaats kon men er varen en daardoor ontstond er handel tussen alle nederzettingen die aan de rivier lagen. Ten tweede kon in natte tijden het water beter worden afgevoerd naar de Middelsee. En in de derde plaats kon men beter huizen bouwen en werden de nederzettingen groter.
“Stil eens”, zei één van de boeren die naar de reuzen keek. “Ze hebben ruzie”. Kromme Knilles keek achterom en bekeek zijn werk. Nou zat er nogal een flinke bocht in de vaart en daarom riep hij tegen Meine: “Ach, krom!” Meine zei boos: “Jij maakt er een rommeltje van en ik wil niet langer met jou samenwerken”. De boeren die duidelijk ‘Akkrom’ hadden gehoord, zeiden tegen elkaar: “Akkrom, dat is een mooie naam voor onze nederzetting”.
Vooruitgang
Café Kromme Knilles begon als een echt dorpscafé. De twee zalen in het horecapand werkten dat in niet onbelangrijke mate in de hand. Van de geitenfokvereniging, via breiclubjes, tot de volleybalvereniging en voetbalvereniging hadden in het café hun bijeenkomsten. “Echter door de jaren heen kwam er een kentering in het stappersgedrag” legt Rolf uit. “Omdat we eigenlijk ook wel overdag open wilden en steeds vaker de vraag kregen of we ook iets te eten hadden, besloot ik mijn koksbuis en -muts ‘af te stoffen’ en werd Café Kromme Knilles een eetcafé. Dat is inmiddels onze belangrijkste bron van inkomsten. Lena is met het personeel, negen parttimers, verantwoordelijk voor de bar en bediening.”
Reuring
De watersport is de belangrijkste trekker in het ruim 3300 inwoners tellende dorp Akkrum. Positieve ontwikkelingen daarin: het afschaffen van het bruggeld, bungalowpark Tusken de Marren, de florerende jachthaven, een mooie passantenhaven en de diversiteit aan horeca.
Van der Veer zat daarbij niet stil, ontwikkelde het Boot-Butler concept (combinatie van varen in een sloep met schipper en lekker eten), brouwt zijn eigen Kromme Knilles biertje, mengde zich in het sociale leven, was betrokken bij de organisatie van evenementen en bedacht nieuwe. Want “stilzitten is niet mijn ding” lacht hij.
Wanneer de reuzen Kromme Knilles en Manke Meine gezien zouden hebben hoe de wereld er in en rond Akkrum nu uitziet, dan zouden ze elkaar een hand hebben gegeven en vrede hebben gesloten met de woorden: “Ons werk is goed geweest!”.
