Cora Hoeksma-Kist speelt de rol van haar leven
“Ik heb geleerd los te laten, en in het nu te leven,” zegt Cora Hoeksma. “En ik wil nu dingen doen, die ik nog nooit gedaan heb.” Dat kan direct geregeld worden. GrootHeerenveen Krant laat Cora graag aan het woord in een interview, iets wat ze ook nog nooit gedaan heeft.
DE STOPERA
Cora Hoeksma: “Ik ben geboren in Amsterdam, in 1974. Mijn vader Gerard Kist werkte in die jaren als toneelmeester in de Amsterdamse Stopera. Ons gezin woonde in Lelystad en toen ik een jaar of acht was, verhuisden we naar De Knipe. Dat was even wennen voor een kind uit Lelystad. Wij waren ‘Hollanders’, zo voelde dat in het begin. Twee jaar later gebeurde er iets wat een grote impact op mij zou hebben: ik verloor mijn moeder op jonge leeftijd. Ik was gek van pony’s en paarden, dus het kwam wel goed, hoor. Maar ik had wel een gemis. Mijn vader reisde elke dag heen en weer naar Amsterdam, en ik werd dan verzorgd door mijn zus en de buurvrouw. Maar niemand kan je moeder vervangen: het gemis was groot.”
“Het werk van mijn vader had voor mij ook zijn leuke kanten. Hij nam vaak wat van de artiesten mee na een voorstelling, iets van de Dolly Dots bijvoorbeeld, daar was ik gek op. Ik mocht ook wel eens mee naar de Stopera en dan begon mijn hart sneller te kloppen. Van jongs af aan wist ik: daar wil ik ook staan. Ik wilde zelf gaan spelen en zingen.”
“Op de lagere school hadden we al schoolvoorstellingen en op de openbare Mavo in Heerenveen werd er gelukkig ontzettend veel gedaan aan muziek én theater. Met elkaar moest je dan een grote productie maken en de uitvoering was dan in het Posthuis. Ik stond toen helemaal in mijn eentje op het podium te zingen. Voor een 14-jarig meisje is dat helemaal te gek. Toen ik 16 was mocht ik bij de jongerentheatergroep van de Toneelfederatie in Heerenveen. We werkten onder een echte regisseur en je kon dingen doen die je anders niet kunt doen. Bovendien ontdekte ik dat toneelspelen ook een groot sociaal aspect had. Er waren jongeren bij die stotterden of licht autistisch waren en dan dacht je in het begin: dit wordt nooit wat. Aan het eind van het seizoen speelde iedereen de sterren van de hemel. Dat proces bewonderde ik.”
ZOEKTOCHT
“Met elkaar toneel spelen of theater maken stimuleert en het is een bevestiging van je kunnen. Daarom heb ik een studie ‘docent drama’ gevolgd. Ik wilde een combinatie maken: zelf spelen en ook anderen iets leren. Eigenlijk in het verlengde daarvan heb ik een HBO opleiding Communicatie gedaan. Mijn liefde voor theater overbrengen aan anderen is een kwestie van Communicatie. Na die opleiding Communicatie, ik was toen 23, kreeg ik vast werk en een gezin, en verloor ik het theater wat uit het oog. Het leven overkomt je en voor ik het wist, was ik tien jaar verder. Ik had het gevoel, dat ik kansen miste, dat er nog meer in mij zat. Ik miste die bubbel van samen een theatervoorstelling maken. ‘Waar ging het mis?’ dacht ik. De laatste keer dat ik op het podium had gestaan, was in 1996 geweest, in het toneelstuk ‘Het Huis van Bernarda Alba’ bij Stichting Mini Theater Friesland uit Heerenveen. Ik wilde weer het podium op en kwam terecht bij het Sint Nicolaassprookje in Heerenveen. Dat heb ik drie jaar gedaan, maar ik miste ook het zingen, dus mijn zoektocht ging verder. Ik heb vervolgens vier jaar bij een vierstemmig theaterkoor gezongen. Vorig jaar ben ik zangles gaan nemen bij Rodney Vernon in Drachten, bekend van de ‘The Voice’. Ik heb daarna in De Lawei mee mogen doen aan de musical ‘The Lion King’ en in juni sta ik in ‘Cats’.”
MINI THEATER FRIESLAND
Cora zit vol ambities. Ze wil zingen en theater maken, het liefst vooraan op het podium. Ze wil dingen doen die anderen blij maken. Dat geldt voor haar werk – Cora is met haar man Sybrand Hoeksma eigenaar van het bedrijf Firmaq Media in Heerenveen – en zeker voor haar eigen “hobby” zoals ze haar projecten noemt.
Cora Hoeksma: “Ik heb behoefte om in de schijnwerpers te staan en ik ben op zoek naar applaus. Ik zou graag een keer op het podium staan van Theater Carré. Ik heb een rare drang naar bevestiging. Misschien komt dat wel omdat ik uit een gebroken gezin kom of door het verlies van mijn moeder, toen ik tien was. Verlies vormt wie je bent, maar zorgt er ook voor dat je het leven waardeert. Ik wil het anderen graag naar de zin maken, entertainen. Ik heb de rollen van gangmaker gespeeld, of organisator. Ik wil met liefde, plezier en energie mooie, creatieve dingen doen, dat zit in mij als mens. Het leven is hartstikke leuk, maar je moet het wel zelf doen, dus op een gegeven dacht ik: het wordt tijd ergens voorzitter van te zijn. En toen kwam Stichting Mini Theater Friesland opnieuw in beeld. Het Mini Theater is een voorziening voor amateurtoneel in Heerenveen, dat per seizoen één theaterstuk uit het wereldrepertoire op het toneel brengt, In de Nederlandse taal, om ook niet-Friestalige amateurspelers de kans te geven aan amateurtoneel te doen. Ik ben sinds 2017 de trotse voorzitter. Niet om zelf mee te spelen. Ik speel als Cora namelijk al de rol van mijn leven!”
Door Henk de Vries
Lees ook
