Ilse Seijsener: Een ontgoocheling als zwanger worden niet vanzelf gaat

HEERENVEEN - Verliefd, samenwonen, verloven, trouwen en als je de wens hebt: kinderen. Een volgorde uit het boekje.

Ilse (32) groeide op in Heerenveen en heeft het dorp nooit verlaten. Het bood haar precies wat ze nodig had. Na de middelbare school volgde ze de opleiding ‘Verzorgende IG’ aan het Friesland College en aansluitend vond ze een baan in de thuiszorg. “Als jong meisje wilde ik altijd kraamverzorgster worden. Gedurende de opleiding moesten we een specialisatie kiezen en na de ervaring van een aantal stages besloot ik toch in de ouderenzorg te gaan werken. Achteraf een hele goede beslissing, want ik werk nu al 13 jaar in de thuiszorg en ik vind het prachtig om te doen.” Ilse vertelt makkelijk. “Echt een flapuit”, omschrijft ze zichzelf. Ze houdt van het contact met mensen op haar werk en dat ze mensen echt kan helpen door er alles aan te doen om ze (langer) thuis te kunnen laten wonen.

Daar is ze weliswaar altijd met goede moed mee doorgegaan, maar vanachter een masker. Ilse heeft het enkele jaren behoorlijk moeilijk gehad. Dat was niet altijd zo. Op haar achttiende leerde ze haar man Roel kennen. Zij volgde toen nog haar opleiding en vlak nadat ze haar opleiding afrondde, kreeg hij een flatje toegewezen. Het volgde elkaar zo mooi op, alsof hun route al was uitgestippeld. Ze trokken samen in de flat en niet veel later stapten zij het huwelijksbootje. Relatief jong, destijds 22 en 24, maar het leven lachte hen toe. Zij koesterden ook een kinderwens. Ze waren er klaar voor. Binnen het jaar raakte Ilse zwanger.

Genoeg liefde voor een tweede Lars, nu zeven, werd geboren. Het stel zweefde op een roze wolk. Het enige wat daar niet echt inpaste was de flat op zes hoog. Met een baby onpraktisch. Ze vonden een huurwoning op de Spitter en toen Lars acht weken oud was verhuisden ze daarnaartoe. Lars was een makkelijke baby en toen hij één werd, wisten ze dat er genoeg liefde was voor nog zo’n kleine spruit. Ilse stopte met de pil. Er gingen een paar maanden voorbij en er gebeurde niets. Er ging een jaar voorbij en er gebeurde niets. In die tijd verhuisden Ilse en Roel naar hun huidige koopwoning. Nadat die drukte achter de rug was gebeurde er nog niets. “Eerst dacht ik: we zien het wel. Maar, na anderhalf jaar, begon ik te twijfelen. Het duurde nu wel erg lang”, vertelt Ilse.

Hulp

Een vriendin bij wie het ook niet wilde vlotten raadde haar aan om ovulatietesten te gebruiken. Deze test geeft aan wanneer de eisprong van een vrouw is en kan daarmee de vruchtbare periode duiden. Uit deze testen kwam niet veel verrassends naar voren. Ze besloten medische hulp in te schakelen. Ilse klopte bij haar huisarts aan en die verwees haar door naar een gynaecoloog in Tjongerschans.

In het begin van de molen

Ilse en haar man Roel togen naar het ziekenhuis. “Het begint met een praatje. Daarna volgden de cycluscontroles. Dan maken ze door je hele cyclus echo’s om te kijken of er een eitje is, hoe dat groeit en of deze wel springt. Dat betekent om de dag en soms dagelijks naar het ziekenhuis om die echo te laten maken. Ik heb dat drie cyclussen lang gedaan.” Al duren de echo’s misschien niet lang, de dagelijkse gang naar het ziekenhuis heeft wel impact op je dagelijks leven. Werk, gezin, sociaal leven en ziekenhuisbezoeken, Ilse manoeuvreerde zich er continu tussendoor. “Er werd niets afwijkends gevonden, waarop men nog een controle met contrastvloeistof deed. Wanneer je dan verklevingen hebt, wil dat door deze controle nog weleens weggaan. Maar eigenlijk kwam er niets uit en daarmee ook geen diagnose”, blikt Ilse terug.

Inseminatiepogingen

De vervolgactie was om een zwangerschap bij Ilse te realiseren door middel van IUI. Dit is een inseminatie techniek waarbij de zaadcellen in de baarmoeder worden ingebracht. De bevruchting – als dat lukt- vindt dan in het lichaam zelf plaats. Bij IVF vindt de bevruchting buiten het lichaam plaats en wordt een bevruchte eicel in de baarmoeder geplaatst. Bij IUI komen ook hormooninjecties om de eicellen optimaal te laten groeien en opnieuw moesten zij de bijna dagelijkse echo’s laten maken om het vruchtbare moment te bepalen. Enkele keren kon de poging niet doorgaan vanwege cystes bij haar eierstokken. “Die moesten dan eerst weg en dat moest mijn lichaam zelf oplossen.” In totaal heeft Ilse in Heerenveen drie echte IUI pogingen gehad, die alle drie niet zijn geslaagd.

Masker

Een pittige tijd. Een jarenlange reeks van ziekenhuisonderzoeken, hormooninjecties, testen en vooral bittere teleurstellingen. Een mentale uitputtingsslag, terwijl je dagelijkse leven doorgaat. Hoewel Ilse zelf er altijd open over is geweest tegen vrienden, familie en collega’s, zette ze toch een masker op, waardoor het voor haar omgeving leek dat het best goed met haar ging. “Ik ben wel depressief geweest. Alles staat in het teken van die IUI. Je leeft compleet op een schema. Op de dagen dat ik vrij was, trok ik mijzelf terug. Ik bracht mijn zoon naar school en dan kroop ik mijn bed weer in totdat ik hem weer op moest halen. Niemand wist dat, zelfs mijn man niet. Achteraf heeft het mentaal toch heel wat met mij gedaan, want je gaat maar door en verlegt alsmaar je grenzen. Ik had professionele hulp moeten zoeken.”

Diagnose

Intussen waren ze weer een jaar verder en niets wijzer. Het Isala in Zwolle heeft een fertiliteitscentrum en Ilse wilde het graag daar proberen. “Eigenlijk dacht ik, dan zullen we nu wel overgaan op IVF. Maar in Zwolle wilden ze die hele cycluscontrole opnieuw doen. Ik schrok daarvan, want dat hadden we toch al gedaan? Zij wilden graag eerst een diagnose stellen en als je daar over nadenkt dan is dat eigenlijk ook heel logisch.”

Want tussen al die ziekenhuisbezoeken en behandelingen was er nooit een directe oorzaak van het probleem vastgesteld. Na de controles waaruit weer niets kwam besloot de arts een kijkoperatie uit te voeren. Daar bleek dat haar linker eierstok geheel was verkleefd en de rechter een beetje.

De diagnose: endometriose. De verklevingen zijn direct verwijderd. Nu zou het op natuurlijke wijze moeten slagen. “Wij mochten het zelf proberen. Als het na een half jaar niet lukte, moesten we weer aan de bel trekken. Maar eenmaal thuis ging het niet. Er stond zoveel druk op, omdat het allemaal op tijd moest. Na drie maanden hebben we gebeld dat het zo niet ging.” Ze mochten terugkomen en er werd opnieuw gestart met IUI. Opnieuw hormonen injecteren, opnieuw echo’s en opnieuw inseminaties. Er gingen vier pogingen voorbij, met iedere keer negatief resultaat.

Anderen lukte het wel Intussen zat het stel in de leeftijdsfase dat er bij vrienden, familie en kennissen dikwijls gezinsuitbreidingen plaatsvonden. Het was voor Ilse moeilijk om te horen wanneer anderen zwanger waren van de tweede. “Maar”, zegt Ilse stellig, “dat betekent niet dat ik het anderen niet gunde. Ik was heel erg blij voor ze. Het was zo confronterend met wat wij misten. Bij iedere mislukte poging was er veel verdriet.” Wat Ilse erg kon waarderen is dat vrienden haar vaak persoonlijk vertelden dat er een kindje op komst was, kort voor het nieuws openbaar werd gemaakt. “Dat gaf mij heel even ruimte om mijn verdriet een plek te geven en vervolgens oprecht blij voor hen te zijn.”

Hoewel Ilse altijd open is geweest tegen haar nabije omgeving, merkte ze dat er toch een taboe op het onderwerp rustte. Eens deelde ze haar ervaring middels een blog en uit verschillende hoeken kreeg ze toen pas te horen dat kennissen in hetzelfde schuitje zaten.

Uit andere hoeken kreeg ze soms een reactie als: ‘je hebt er al één, wees daar nou maar gelukkig mee.’ “Vreselijk vond ik dat. Uiteraard waren wij dolgelukkig met Lars, er was alleen een wens en genoeg liefde voor nog een kindje.”

Raak

Na de vier IUI pogingen in Zwolle begonnen ze aan poging nummer vijf. Ilse had haar lichaam, misschien wel tegen wil en dank, leren kennen en merkte meteen dat het deze keer anders was. Na vijf jaren wachten en van teleurstelling naar teleurstelling was het er dan eindelijk: een positieve test. “Raak. We hebben samen gehuild. Wat een blijdschap”, Ilse trekt Femke, net één geworden, nog even dicht tegen zich aan. Femke dommelt zachtjes weg. Ze was het allemaal waard. “Als er ooit een derde mocht komen is die hartstikke welkom, maar de medische molen gaan we niet meer in.”

Het masker is af. Er is nu alleen nog ruimte voor oprecht geluk. “Het is goed zo.”