‘Koralen’ vrijwilliger Naima Daoudi neemt afscheid
Naima kwam er in 1983 zelf terecht. Twee eveneens Marokkaanse dames nodigden haar uit. In eerste instantie wilde ze niet, want ze sprak nog amper Nederlands, laat staan dat ze het schreef. “Kom maar”, zeiden zij, “we helpen je wel”. Nu kijkt ze terug op 35 jaar vrijwillige inzet en heeft zij talloze vrouwen kunnen helpen met het vinden van hun weg in Heerenveen.
Naima Daoudi (52) groeide op in Tanger, het noordelijke puntje van Marokko, waar de Straat van Gibraltar het land scheidt van Spanje. Ze trouwde op haar zestiende. Haar man was voor hun huwelijk al met zijn familie als gastarbeider naar Nederland gekomen. Na hun huwelijk kwam ook Naima naar Nederland. “Ik vond het eerst vreemd en moeilijk om hier te wonen. Ik miste het contact met mijn familie en mijn vriendinnen. Maar ik heb een warme schoonfamilie en ik werd door hen goed opgevangen. In die tijd was bellen naar het buitenland nog heel kostbaar, maar ik mocht ieder week naar huis bellen.”
Om koffie hoef je niet te vragen De eerste drie maanden in Nederland woonde ze bij haar schoonmoeder, daarna vonden zij en haar man een eigen huisje. Ze weet nog goed dat haar nieuwe overbuurvrouw haar vroeg om samen koffie te drinken. “Ik sprak nog geen Nederlands, behalve enkele woorden als ‘tafel’, ‘stoel’, ‘koffie’. Ik begreep haar dan ook niet. Ik dacht dat ze koffie wilde lenen, dus ik liep naar binnen, deed wat koffie in een zakje en liep terug naar haar. ‘Nee’, zei ze, terwijl ze uitbeeldde dat ze uit een kopje dronk, ‘koffiedrinken met jou’. Dat is wel een cultuurverschil hoor. Als je bij ons binnenkomt, dan krijg je automatisch koffie. Daar hoef je toch niet om te vragen”, lacht ze, “dat was een leuke tijd.”
Kleurrijk vrouwenwerk
In 1983, wanneer Naima 18 is, wordt ze door twee Marokkaanse dames uitgenodigd om mee te helpen bij Kleurrijk Vrouwenwerk. Daar werden taallessen, zwemlessen, naailessen, fietslessen en koffieochtenden voor vrouwen met diverse culturele achtergronden georganiseerd. Vooral vrouwen van gastarbeiders. “Toen was alles nog heel anders. Wij werkten toen niet; niet dat het niet mocht, maar wij dachten daar niet aan. Ook had je toen nog geen inburgeringscursussen. Je moest jezelf maar redden.” De taal-, zwem- en fietslessen konden de vrouwen goed gebruiken. “Ik kom uit Tanger, de stad is voor de helft omgeven door zee, maar zwemmen kon ik niet. Nog steeds niet. Ik heb het wel geprobeerd hier, maar ik ben gewoon te bang.” Naima kon niet zwemmen, en dat gold ook voor anderen, die hier kwamen. Naima heeft veel vrouwen hun A- en B-diploma zien halen. Prachtig vindt ze dat. “Zij gaan nu vrij zwemmen in het zwembad.” Ook fietsen in het drukke verkeer en het leren begrijpen van de verkeersborden moesten zij leren.
Verschil maken
Naima werd vanaf de eerste dag bij Kleurrijk meteen vrijwilliger. Hierdoor kreeg ze de Nederlandse taal snel onder de knie en deed ze veel ervaring op met het begeleiden van mensen. Zich inzetten bij Kleurrijk Vrouwenwerk was belangrijk voor Naima, ze helpt graag andere mensen. Haar man was er in het begin minder enthousiast over. Hij begreep niet goed wat ze daar deden en de vergaderingen die vooral in de avond waren, dat vonden de meeste echtgenoten niet zo prettig. In de loop der jaren is dat bij Naima’s man helemaal omgeslagen. Toen vond hij het mooi wat zij deed en nu begrijpt hij zelfs niet dat ze ermee stopt.
Het meest waardevolle vindt ze de ervaring die ze opdeed. Dat hielp haar later aan haar baan als assistent-peuterleidster en weer later als begeleidster van moeilijk opvoedbare kinderen. Ze vindt alles wat ze bij Kleurrijk vrouwenwerk heeft gedaan bijzonder. Tegenwoordig is er veel meer mogelijk, maar zij hebben het destijds echt een verschil kunnen maken. Ze konden elkaar steunen, de vrouwen gingen weer naar buiten.
Thuis in Heerenveen Marokko bezoekt ze nagenoeg nog ieder jaar, maar ze voelt zich thuis in Heerenveen. Dat merkt ze al als ze bij haar zoon in Amsterdam op visite is geweest. “Dan rij ik langs de Leen Bakker en dan denk ik: ‘aah ik ben weer thuis. Het is hier niet zo groot, het is hier veilig. Mensen kennen elkaar en groeten elkaar. Dat vind ik fijn. Ik hoop dat het zo blijft, dat mensen elkaar begroeten.”
Naima is altijd druk geweest. Samen met haar man kreeg ze een zoon. Naast moeder zijn, haar werk en het helpen van haar man, die marktkoopman was, runden ze ook nog samen een tijd lang een kledingwinkel én was ze vrijwilligster. Zo stond ze soms om 05:00 uur al op de markt en dan was ze tegen 18:00 uur thuis. Dan ging ze daarna nog naar een vergadering. Haar man zei haar dikwijls, ‘doe nou rustig. Het hoeft allemaal niet’. Maar zo dacht Naima er niet over: afspraak is afspraak. Nu haar man gepensioneerd is, wil Naima ook meer tijd hebben om samen leuke dingen te doen.
Ze heeft zich door ziekte niet meer 100 procent kunnen inzetten, en dat vindt ze moeilijk. Na 35 jaar stopt ze ermee, maar als ze nodig is wil ze nog altijd wel even helpen.
Op 6 december nam Kleurrijk Vrouwenwerk afscheid van twee vrijwilligsters die zich jarenlang hebben ingezet voor vrouwen met verschillende culturele achtergronden in Heerenveen. Naima Daoudi, heeft zich ruim 35 jaar ingezet, een koralen jubileum. Nazmiye Medet-YIgit heeft een zilveren jubileum. Nazmiye is ruim 25 jaar vrijwilliger geweest. Beiden hebben zij een voortrekkersrol gehad naar andere vrouwen en hebben echt een verschil kunnen maken voor vrouwen uit andere culturen in Heerenveen.
Door Kirsten van Loon Foto’s: ©Dennis Stoelwinder
Lees ook
