Trineke van der Schaaf zorgt ervoor dat mensen zich gezien, welkom en op hun plek voelen: “Het komt altijd goed; dat is zo’n beetje ons levensmotto”

Een leven vol sport

Op een doorsnee dinsdagmiddag rijdt Trineke van school naar huis, beantwoordt onderweg een telefoontje over een evenement op de golfbaan, haalt een kind op, zet thuis iets klaar voor het avondeten en werkt ondertussen in haar hoofd een planning bij. Voor veel mensen zou het voelen als een dag waarop alles tegelijk komt. Voor Trineke is het gewoon dinsdag. Druk vindt ze het zelf niet. “Als je doet wat je leuk vindt, dan gaat alles vanzelf.”

Sport speelt al haar hele leven een hoofdrol. Ze groeide op in Oudehaske, in een gezin waar bewegen vanzelfsprekend was. Eerst werd het wedstrijdzwemmen, maar al snel ontdekte ze waterpolo. Jarenlang speelde ze op niveau, tot werk en gezin meer ruimte begonnen te vragen. Toch bleef de sport trekken. Toen Dames 1 vorig seizoen plotseling zonder keepster zat, stapte ze opnieuw het zwembad in. Niet voor een wedstrijdje om de hoek, maar in de 1e divisie. Dat betekende reizen naar onder andere Enschede, Waddinxveen, Oss en Den Haag. Met een jong team om zich heen voelde ze zich soms een beetje de moeder van de ploeg. "Dat verbindende zit blijkbaar overal in", lacht ze. Komend seizoen kiest ze voor Dames 3. Iets minder kilometers, iets meer ruimte voor het gezin. Maar stoppen met sporten? Dat zit er voorlopig niet in.

Doen waar je gelukkig van wordt

Ook haar opleiding koos ze met die liefde voor sport in het achterhoofd. Na havo 3 stroomde ze met haar overgangsbewijs in op het CIOS, richting watersport. “Ik ben opgegroeid met het idee dat je moet doen waar je gelukkig van wordt, dus dat deed ik.” Tijdens haar opleiding werkte ze bij zeilscholen, gaf ze privélessen op het water rondom Akkrum en Grou en bracht ze vakanties door als skilerares in het gebied waar ze vroeger met haar ouders en broer zelf op wintersport ging. Na haar opleiding bleef ze hangen in de wintersportwereld. Ze kreeg een baan bij Skischool Swing in Heerenveen. “Ik wilde eigenlijk nog sportpsychologie studeren, maar ik had het zo naar mijn zin dat ik daar bleef.”

Dat haar leven uiteindelijk zo nauw verbonden zou raken met een golfclub, had Trineke nooit kunnen bedenken. Sterker nog: aanvankelijk moest ze weinig hebben van golf. “Ik dacht dat het een elitesport was. Niet iets voor mensen zoals ik”, lacht ze. Toch liet de eigenaar van Golfbaan Heidemeer niet los. Hij kende haar van de skibaan, waar ze hem lesgaf, en bleef herhalen dat ze het toch eens moest proberen. Uiteindelijk besloot ze samen met haar broer een proeflidmaatschap af te sluiten.

Liefde op de golfbaan

Ze kwam op de golfbaan voor het golfen. Maar bleef er voor iets heel anders. Op de golfclub werkte namelijk ook Ruben. Hij was toen al verantwoordelijk voor de horeca. "Ik zat vaker bij hem aan de bar dan op de baan", zegt ze lachend. Wat begon met een kop koffie groeide uit tot een relatie, een samengesteld gezin, een gezamenlijke onderneming en een leven op het Heidemeer. Tegenwoordig runnen ze namelijk samen de horeca van de golfclub. Ruben staat vooral op de voorgrond, Trineke regelt veel achter de schermen. Hij is volgens haar de spontane ondernemer, zij de planner die ervoor zorgt dat alles blijft draaien. Hun positieve kijk op dingen en het denken in mogelijkheden delen ze. “Het komt altijd goed. Dat is zo’n beetje ons levensmotto.”

Meer dan alleen sport

Die instelling past bij de plek waar ze werken. Want wie Trineke kent, weet dat zij graag zorgt dat mensen zich welkom voelen. Dat doet ze op de golfbaan in de horeca, maar ook als coördinator van de introductiecommissie. Nieuwe leden worden aan een mentor gekoppeld. "Golf kan best spannend zijn als je net begint. Er zijn regels, etiquettes en je kent vaak nog niemand." Na het behalen van de theorie gaan nieuwe leden met hun mentor de baan op. Waar zet je je tas neer? Wanneer heb je voorrang? “Je kunt wel een golfbal raken, maar dat betekent niet dat je meteen weet hoe alles werkt”, licht Trineke toe.

Het draait ook niet alleen om de sport. Het gaat vooral om mensen. Dat ziet ze binnen de golfclub dagelijks gebeuren. Vriendschappen ontstaan. Mensen vinden nieuwe contacten met gezamenlijke interesses. Ondernemers breiden hun netwerk uit. Generaties ontmoeten elkaar. Trineke: “Op welke plek zie je nou een twintiger en een tachtiger vrijwillig een paar uur samen optrekken én plezier maken?”

Vooroordelen over golf

Toch merkt Trineke dat mensen nog steeds een vast beeld hebben van de sport. ‘Golf is voor ouderen’. ‘Golf is saai’. ‘Golf is elitair’. ‘Golf is überhaupt geen sport’. Ze somt de vooroordelen moeiteloos op. Maar volgens Trineke klopt dat beeld allang niet meer. Natuurlijk zijn er banen waar nog iets van die elitaire sfeer hangt, geeft ze toe. Maar Golfbaan Heidemeer is volgens haar juist het tegenovergestelde. “Als het hier niet zo toegankelijk was geweest, had ik hier ook nooit deze rol gepakt.” Bovendien is golf sportiever dan mensen denken. “Het is geen hoog intensieve sport, maar je wandelt heel wat af. Negen holes is ongeveer 4,5 kilometer”, legt ze uit. Daarnaast is het een sport die vrijwel iedereen kan leren. “De bal ligt stil, dat helpt. Je hoeft hem alleen maar leren te raken”, lacht ze.

Drempel verlagen

Dat de golfsport langzaamaan verjongt, juicht ze toe. Golf is buiten zijn, ontspannen, bewegen en mensen ontmoeten. Je kunt een rondje lopen in de ochtend, na het werk of in het weekend. En dat past goed bij hoe mensen tegenwoordig leven. De vereniging zet bewust in op verjonging. Er zijn jeugdactiviteiten, kennismakingslessen en speciale gezelligheidswedstrijden voor jongere leden. De doelgroep onder de veertig groeit volgens Trineke zichtbaar. Ook werkt de vereniging samen met Scoren voor Gezondheid om basisschoolkinderen op een leuke manier kennis te laten maken met golf. “Als je niemand in je omgeving hebt die golft, is de drempel best hoog. Die willen we verlagen.”

Een huis vol leven

Ook thuis bij Trineke draait veel om verbinding. Samen met Ruben vormt ze een samengesteld gezin dat regelmatig uit vijf kinderen bestaat. Valentijn (5), Florian (3), Vinn (14), Flaire (11) en pleegzoon Joost (14). Sinds afgelopen zomer woont Joost volledig bij het gezin. Een beslissing die voor buitenstaanders misschien groot lijkt, maar die voor Trineke en Ruben als een logische stap voelde. Trineke kent hem al sinds hij tien weken oud was. Wat begon met oppassen groeide uit tot een steeds hechtere band. “We gingen van een weekend naar een week. Van een week naar een maand.” Uiteindelijk ontstond als vanzelf een nieuwe gezinssituatie. Dat is prachtig, maar soms ook best even zoeken. “Een puber van veertien is natuurlijk iets anders dan een peuter van drie.” Maar spijt heeft ze geen moment. “Hij hoort er volledig bij.”

Oog voor een ander

Dat oog hebben voor een ander kreeg Trineke van der Schaaf van huis uit mee. Toen ze klein was, stond de deur altijd open. “Er was plek voor iedereen.” Dat probeert ze zelf ook door te geven. Zo was het gezin ook een tijd steungezin voor Buurtgezinnen. Iedere woensdagochtend vingen ze een meisje op. “Voor mij een kleine moeite, voor dat gezin een wereld van verschil.”

Soms maakt ze zich zorgen over hoe individualistisch de maatschappij is geworden. “Mensen zijn veel met zichzelf bezig.” Terwijl een klein gebaar volgens haar al veel kan betekenen. Een praatje. Even zwaaien naar iemand in de buurt. Een kop koffie met iemand die dat nodig heeft. Dingen die door ons drukke bestaan soms bijna vergeten worden. “Het hoeft niet groot te zijn om toch van betekenis te zijn.” ‘Wie goed doet, goed ontmoet’, daar zweert Trineke bij. “Ik geloof wel in een beetje karma”, zegt ze met een glimlach.

Het draait om mensen

Wat ze voor de toekomst van de golfbaan hoopt? Dat meer mensen bij hun club over de drempel stappen. Niet per se om direct lid te worden. Gewoon om eens te kijken. “Het is hier veel meer dan alleen golf.” We zijn er voor wandelaars. Voor fietsers. Voor kinderen uit de buurt die een ijsje willen halen. Iedereen is welkom.

Misschien is dat ook waarom Trineke zich zo thuis voelt op Golfbaan Heidemeer. Natuurlijk draait het er om golf. Maar uiteindelijk draait het er, net als in haar eigen leven, vooral om mensen. Om de nieuwe golfer die zich welkom voelt. Om de buurvrouw die een praatje nodig heeft. Om een puber die een thuis vindt. Verbinding zit voor Trineke niet in grote gebaren. Het zit in aandacht. In zien wat nodig is. In gewoon beginnen. En misschien is dat wel precies waarom zoveel mensen standaard zeggen: "Vraag Trineke maar, zij regelt het wel."