Akke Boschma uit Akkrum heeft veel meegemaakt én geleerd: “Ik ben een blij mens!”

Ruim veertig jaar geleden kwam het gezin Boschma in Akkrum wonen. Al snel besloot moeder Akke om aan de slag te gaan om bij te dragen aan het gezinsinkomen. “Zolang de kinderen op school zaten wilde ik niet dat ze naar de BSO hoefden”, vertelt ze. ”Ik kon onder schooltijd prima werken en dus ging ik poetsen.” Toen er een briefje in de supermarkt hing met een oproep om folders te bezorgen pakte Akke ook dát op. Haar verspreidingsgebied werd steeds groter. Van het een kwam het ander en Akke werd gevraagd of ze ook een magazine wilde verspreiden.

Een eigen magazine 

Akke Boschma: “Dat magazine moest nog wel even op poten gezet worden. Ze vroegen of ik wellicht een fotograaf, redacteur en acquisiteur kende. Ik reageerde heel direct: ‘Die acquisitie kan ík wel doen!’” Akke kreeg de kans en haalde direct alle advertenties binnen voor de eerste editie. Een paar jaar lang deed ze dit werk met veel plezier totdat de stekker eruit gehaald werd. Vrij snel realiseerde ze zich dat ze de organisatie rond een magazine graag zélf wilde oppakken; de eerste stappen richting Middelpunt Media werden gezet.

Akke ging actief uitzoeken hoe ze zelf dit magazine kon gaan uitgeven. Het bleek dat iemand anders in het dorp hier ook interesse in had en een afspraak was snel gemaakt: “Jij doet vormgeving en redactie; ik de verkoop en financiering”, besloot Akke de afspraak en zo ontstond MiddelPunt Media. Jarenlang werkte ze intensief samen met deze compagnon, maar ondanks dat ze goed was in advertenties verkopen, was het “geen vetpot”, zoals ze zelf zegt. 

Voor deze hardwerkende vrouw is dat ook niet het belangrijkste. Akke Boschma wil zichzelf uitdagen, lekker bezig zijn en een goede sfeer hebben. Maar terwijl de zaken steeds beter gingen, ging de verstandhouding tussen Akke en haar compagnon er helaas op achteruit. Inmiddels al weer een aantal jaren geleden – de situatie was onhoudbaar voor haar geworden - werd de stekker uit de samenwerking getrokken. Eén ding was direct wel zeker: MiddelPunt Media zou blijven bestaan. Gelukkig besefte de compagnon dit ook en stapte uit het bedrijf. Toen begon het pas echt, volgens Akke. “Ik was total loss door alles wat er gebeurd was en terwijl je eigenlijk wilt bijkomen moet je twee keer zo hard gaan werken.”

Akke Boschma 

Boos

“Ik ga voor de gezelligheid, sfeer en ik veer heel erg mee. Sommige mensen denken dat ze mij aankunnen omdat ik klein én alleen ben. Je moet echter niet over mijn grenzen gaan, dan word ik boos en ga ik op mijn strepen staan. Dat gebeurt niet gauw, hoor. Ik ben groot gebracht met het idee dat je altijd voor de lieve vrede gaat en vooral geen ruzie moet maken. Inmiddels weet ik dat dit voor mij niet altijd werkt. Ik bescherm mijn grenzen!”

Eerder al haar scheiding en later het ‘gedoe’ rond MiddelPunt Media bezorgden Akke veel stress en lichamelijke problemen. Daarbovenop kwamen de blikken van een aantal mensen in het dorp. “Bepaalde mensen kijken dan boos naar mij; terwijl ze maar één kant van het verhaal kennen. Als je moe bent, dan stap je daar niet even gemakkelijk overheen.” Akke werd ergens op aangekeken, helaas niet aangesproken. “Want dan had ik mij kunnen verdedigen of de andere kant kunnen vertellen.”

Ze heeft het er zichtbaar moeilijk mee. Hoewel ze bekend staat als een pittige tante is ze bovenal een mens die flink geraakt kan worden door de vooringenomen houding van anderen. “Ik heb jaren gewerkt om het goed te houden. Alles er aan gedaan… Ik blijf altijd in gesprek, maar als de tegenpartij dat niet wil, dan houdt het helaas op. Het voelt vreselijk als je hier op aangekeken wordt. Ik ben zó boos geweest en heb erover nagedacht om mensen aan te spreken met de woorden: ‘Weet je het échte verhaal wel?!’”

Fouten maken is niet erg

Dit soort dingen zijn vooral lastig als je moe en overwerkt bent. En beide is Akke de laatste jaren regelmatig geweest. Ze doet er alles aan om van MiddelPunt Media een succes te maken en om haar gezondheid zo goed mogelijk te houden. Ze geniet volop van het leven en van haar kinderen en familie. De afgelopen jaren is ze door alle schade en schande steeds directer geworden en heeft ze geleerd om te zeggen wat ze denkt.

Natuurlijk gaat dit niet altijd goed. “Ik kan het aan het gezicht van mijn kinderen en team zien als iets niet goed binnen komt. Dan zeg ik direct: ‘Sorry, dat ik dit heb gezegd’. Ik mag ook fouten maken, toch? Ik leer nog iedere dag.” Fouten maken is volgens Akke echt niet erg. Het verschil kun je maken door hoe je ermee om gaat. “Maak je fouten? Zeg het dan!” Ze is ook zeker niet te beroerd om haar eigen fouten toe te geven, of het nu in het werk of privé is.

Reizen over de wereld

Als Akke echt vrij wil nemen moet ze ook daadwerkelijk afstand nemen van het werk. Ze kan wel een week vrij nemen en thuis blijven, maar dan blijft ze bezig. “Dus ben ik gaan reizen. Het is zó leuk om in je eentje te reizen!” Het is begonnen in Griekenland, maar inmiddels vliegt Akke de hele wereld over. Dit jaar staan er maar liefst vijf reizen op de planning. Terwijl ze net terug is van Curaçao staan onder meer Canada, New York en Oostenrijk al op de kalender. De andere bestemmingen blijken nog in overweging.

De eerste keer Egypte was een openbaring: “Je ruikt de Oudheid, fantastisch!” Daarna volgde een reis met zeven mannen naar Gambia. “Het was de reis van mijn leven!” Ook tijdens dit soort reizen komt Akke er steeds meer achter dat ze zich niet altijd stil hoeft te houden om de lieve vrede te bewaren. Als ze weer eens door een agent aangehouden worden omdat die omgekocht wil worden, krijgt ze het aan de stok met een van haar medereizigers. De agent schrikt zodanig van de situatie dat hij ze snel laat vertrekken, zonder te betalen.

Zwemavonturen

Urenlang zou Akke kunnen vertellen over al haar belevenissen tijdens deze reizen. Hierbij schuwt ze niet om de minder aangename dingen te vertellen die haar overkomen. Tijdens een reis in Canada meent ze dat ze wel zonder zwemvest kan, maar ze dreigt te verdrinken omdat het verder zwemmen is dan ze doorheeft. De kant weet ze niet te halen, maar ook de boot is te ver weg. Gelukkig ziet haar dochter dat ze in de problemen is. “Als je in paniek raakt kun je niets meer!”, legt ze uit. Dus Akke kan niet roepen. Iemand springt met kleren en al van de boot af om haar te redden. Na deze ervaring is zwemmen jarenlang een issue. Maar Akke zou Akke niet zijn als ze dit niet probeert te veranderen. In haar eigen tempo gaat ze aan de slag met dit trauma. Tijdens de laatste reis naar Curaçao weet ze dankzij haar vastberadenheid het trauma te overwinnen. Met een zwemvest om haalt ze een populaire zwemrots. “Ik was zó trots op mezelf!”

Nieuwe bestemmingen ontdekken betekent ook: wennen. “Ik moet mijn piekje vinden en uit gaan staan, dat kost zo’n vijf dagen.” En dan is het genieten geblazen van de natuur én een terrasje op zijn tijd. Akke Boschma weet dat ze ontzettend goed kan budgetteren waardoor ze alles uit al haar reizen kan halen.

Afrika

Op de vraag wat haar lievelingslocatie is krijg ik geen rechtstreeks antwoord, maar gaat de broekspijp omhoog. Daar zie ik een tattoo: Afrika met een olifant en de zon. De tattoo blijkt een cadeautje van haar kinderen. Van Gambia tot Mauritanië en Senegal, Afrika is de plek voor Akke. Hoewel ze ook meermaals met veel plezier naar Egypte gaat. “Maar dat is niet het echte Afrika.” Waarom Afrika haar zo aantrekt? “Men is met weinig tevreden. En men neemt daar eigen verantwoordelijkheid. Stel je voor: er is een gat in de weg. Hier zou dat al ruim van tevoren aangegeven worden; daar zit er met een beetje geluk een lintje omheen. Als je niet oplet, lig je er in. Ik hou ervan. Je eigen verantwoordelijkheid nemen.”

Wie het laatst lacht

Inmiddels heeft Akke het goed voor elkaar. Hoewel ze met pensioen zou kunnen gaan weet deze bijzondere ‘jongedame’ van geen opgeven: “We werken met meer energie, meer ideeën, en het is gewoon heel gezellig.” Waarom zou ze stoppen? Het voelt als de bekende uitdrukking ‘wie het laatst lacht’. Juist ja, die lacht het best! En dat kan Akke Boschma als geen ander. “Ik leef mijn leven, ik ben een heel blij mens!”

Tekst Janita Baron
Foto’s Mustafa Gummussu / FPh