Algemeen

Face to Face met Siepie de Groot: “Méér bereiken door samenwerking, dát is mijn rode draad”

Door: Janita Baron

TJALLEBERD - Siepie de Groot (40 jaar) woont met Peter (41) en hun twee kinderen Doutzen (14) en Redmar (12) met veel plezier in een fijn familiehuis in Tjalleberd. Ze is een harde werkster die op veel plekken binnen en buiten de gemeente actief is. We kunnen haar regelmatig tegenkomen dankzij haar (vrijwilligers)werk, maar tegelijkertijd is ze iemand die niet graag opvalt, noch op de voorgrond wil staan. In eerste instantie twijfelt ze om mee te werken aan dit interview. Wat haar overhaalt? Ze leert haar kinderen dat het goed is om dingen buiten je comfortzone te doen, dus dat doet ze bij deze zelf ook.

Siepie de Groot
Siepie de Groot Foto: Mustafa Gumussu

Het gezin woont in Tjalleberd, en Siepie zelf is opgegroeid in De Knipe. Siepie krijgt van jongs af aan van haar ouders mee dat het belangrijk is om mee te doen met dorpsactiviteiten en je als vrijwilliger in te zetten. Ze groeit als het ware op bij korfbalvereniging Kinea en bij de bouwploeg voor de jaarlijkse allegorische optocht. Ze ziet hoe haar ouders zich inzetten en krijgt belangrijke levenslessen mee die ze nu op haar beurt weer kan overdragen aan haar eigen kinderen.

Eventmanagement

“De Knipe is een hartstikke leuk dorp om op te groeien!”, vertelt ze en het korfbal bij KV Kinea speelt daarbij een belangrijke rol in haar jeugd. Korfbal is een echte teamsport waarbij samenwerken belangrijk is én je leert dat iedereen gelijk is aan elkaar. Het is dan ook niet verrassend als ze vrijetijdskunde gaat studeren aan de CHN, tegenwoordig bekend als leisure management aan de NHL Stenden. Ze volgt de specialisatie sport- en eventmanagement. Tijdens haar stage bij de gemeente Heerenveen organiseert ze een kerstmarkt. In haar eerste banen leert ze veel over omgang met diverse stakeholders. De drang naar uitdagingen is groot. Hieruit volgt het besluit om zelfstandig ondernemer te worden zodat ze een grote diversiteit aan opdrachten kan aannemen.

“Dit gaan we gewoon dóén!”

“Ik heb meestal twee tot vier opdrachten naast elkaar. Ik word blij van de afwisseling en variatie, werken in verschillende dynamieken, netwerken en vraagstukken. Daar ga ik goed op!” Van glasvezel in de Noordoostpolder tot regiodeals en investeringsfondsen om onderwijs en ondernemers aan elkaar te koppelen, de gedeelde factor tussen al deze uitdagingen is dat het vaak sociaal-economische thema’s zijn, waar ontwikkeling in zit en die effect moet hebben op de inwoners en ondernemers, op de mienskip. “Het zit hem voor mij niet in de titel van de functie; het zit voor mij in de inhoudelijke uitdaging!”

Siepie bijt zich graag vast in projecten die zowel op bestuurlijk niveau als vervolgens in uitvoering plaatsvinden. “Het zijn altijd samenwerkingen tussen bijvoorbeeld ondernemers, onderwijs en overheden. Samen naar een hoger doel toewerken, méér bereiken door samenwerking, dát is mijn rode draad. Ik ben niet van het claimen, van het ‘dit heb ík gedaan’. Natuurlijk heb ik daar een enthousiasmerende rol in en gebruik ik mijn gedrevenheid, weet ik welk gezamenlijk doel we willen bereiken en hoe dit te bereiken. Maar een resultaat behaal je samen. Samen moet je de overtuiging hebben: dit gaan we gewoon dóén!”

Zonder twijfel, gewoon vastbijten en gaan. Een mooi voorbeeld is wellicht het glasvezel project in de Noordoostpolder. Siepie heeft er geen verstand van en betrekt er daarom diverse deskundigen bij om het voor elkaar te krijgen. Het project is destijds zelfs genomineerd voor een Europese prijs.

“Sámen ben je een vereniging”

Haar cv staat niet alleen vol met uitdagende projecten met ingewikkelde samenwerkingen en/of strategische uitdagingen in onder andere de sport-, vrijetijds- en gastvrijheidssector, maar ook vrijwilligerswerk. Zo was Siepie onder meer voorzitter van de peuterspeelzaal en later de identiteitscommissie van basisschool SWS De Nijewier in Tjallleberd. Ze organiseerde korfbaltoernooien, zat in het bestuur van de survivalrun in De Knipe, was betrokken bij de lobby voor het nieuwe schoolgebouw, hielp bij het opzetten van het jeugdbeleid van de korfbalvereniging, was jarenlang trainster en coach bij KV Kinea en zat in de raad van toezicht van OSG Sevenwolden. Vooral dat laatste wil ze graag aan anderen meegeven als iets waardevols en leerzaams om te doen. “Juist jonge toezichthouders zijn heel belangrijk én je bent maatschappelijk betrokken.”

Sámen ben je een vereniging

Dit overzicht beslaat waarschijnlijk niet eens al haar activiteiten. Eigenlijk wil Siepie ze ook liever niet allemaal genoemd hebben. Het gaat haar om betrokkenheid en dingen doen die effect hebben op de maatschappij. Niet alleen zijzelf, maar ook haar partner Peter is heel actief als vrijwilliger en al jarenlang bestuurslid van de Geitefok. “Als je kind ergens sport, hoor je dingen te doen voor de vereniging”, meent ze heel stellig. “Dat is wat mijn ouders mij hebben meegegeven. Sámen ben je een vereniging.”

Na aan het hart

Als ze dan één project moet noemen die ze belangrijk vindt zijn dat projecten met jongeren uit het vmbo. Jongeren liggen haar na aan het hart. Siepie vindt het jammer dat er vaak gesproken wordt over ‘hoger’ en ‘lager’ onderwijs, daar gelooft ze niet in. Het is in haar beleving praktisch en theoretisch onderwijs. “Je hebt iedereen nodig om de maatschappij te laten draaien! Een vmbo’er is even goed als een vwo’er.” Zo is ze jarenlang betrokken geweest bij ‘vmbo on stage’ in de regio Heerenveen en andere projecten om het onderwijs in het zonnetje te zetten. “Ik word blij als ik jongeren bij bedrijven zie die de leukste dingen met ze doen om ze een mooie ervaring mee te geven.”

Deze overtuiging krijgt ze van huis uit mee. Haar vader is verwarmingsmonteur die soms, helaas, thuis komt met minder fijne ervaringen als hij niet overal even warm wordt ontvangen omdat hij ‘maar’ de monteur is. Zo wil Siepie duidelijk niet in het leven staan. “Wij ontvangen hier iedereen met open armen én met eten en drinken. Iedereen is belangrijk! En dat geef ik ook zeker aan onze kinderen mee.”

Op de fiets kriskras door Parijs

“Ik hou er wel van om altijd bezig te zijn, iets om handen te hebben. Alleen maar thuis zitten en niks doen, daar word ik niet beter van.” Ze meent dat ze genoeg tijd voor zichzelf heeft waarin ze graag gaat hardlopen of een flinke wandeling met de hond maakt. Hardlopen was overigens niet iets wat ze zichzelf ooit zag gaan doen. Als er tijdens de warming-up van de korfbaltraining rondjes gelopen moesten worden verzuchtte ze graag dat ze dan wel op atletiek was gegaan. Inmiddels is haar beeld veranderd: hoe fijn is het om op zondagochtend, terwijl de mist nog over De Deelen hangt, daar een rondje te rennen? Saillant detail: er staat nu een halve marathon op haar naam.

Natuurlijk hebben we ook de Eiffeltoren gezien, maar we hadden geen tijd om hem te beklimmen

Ook stippelt Siepie graag de reizen van haar gezin uit. Ze hebben een camper en gaan bijna iedere schoolvakantie op reis. Vast onderdeel is sport. Van hiken tot mountainbiken of juist sportwedstrijden bezoeken. Afgelopen zomer reisde het gezin via Parijs naar Spanje en pakte ‘even’ drie olympische wedstrijden mee. “Ik weet de reis wel zo uit te stippelen we drie wedstrijden van het Nederlandse team gezien hebben op één dag: handbal, volleybal en 3x3 basketbal. Dan ervaren we de olympische beleving en fietsen we kriskras door Parijs naar de wedstrijden. Ik vind dat gaaf, dat zijn de toffe dingen. Natuurlijk hebben we ook de Eiffeltoren gezien, maar we hadden geen tijd om hem te beklimmen.”

Rechtdoor of met een bochtje

Het lijkt misschien veel wat Siepie doet, maar ze heeft gewoon een hoog tempo van werken én leven. “Ik kan goed plannen, organiseren en structureren waardoor ik nooit te weinig uren in een dag heb of mijn hoofd hoef leeg te maken. Ik ervaar het ook niet als te druk hebben; ik ga hier gewoon goed op.” Natuurlijk loopt niet alles altijd volgens planning of zoals ze het vooraf bedacht heeft. “Maar uiteindelijk komt het altijd goed. Dan ga ik even met een bochtje in plaats van rechtdoor. Dat hoort er gewoon bij en dat is voor mij juist de uitdaging.”

Ze is dan ook “hartstikke tevreden” over haar leven. “Ik denk dat ik mijn leven wel een negen geef. Gezondheid hebben we natuurlijk niets over te zeggen, maar we hebben niets om over te klagen. Iedereen zit lekker in zijn vel, dat vind ik belangrijk. We genieten van het leven en van elkaar. We hebben fijne mensen om ons heen. Onze zaterdagen staan in het teken van sport: als het een beetje kan zowel voetbalwedstrijden van Redmar bij vv Aengwirden en de korfbalwedstrijden van Doutzen bij LDODK kijken. We wonen op een mooie plek waar we oud kunnen worden… Ja, dus waarom zou ik een lager cijfer geven? Ik ben dik tevreden!”

Beeld: Mustafa Gumussu
Tekst: Janita Baron